ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ»

Η σύντομη και κατά συνέπεια ελλειπτική αναφορά στους Τσάμηδες, τεκμηριωμένη όμως σε αρχειακό υλικό και βιβλιογραφία, πυροδότησε αντιδράσεις, οι οποίες δεν συζητούν το περιεχόμενο του λόγου αλλά στοχοποιούν αυτή καθεαυτή την εκφορά του. Η αμφισβήτηση, αν όχι καταγγελία, της δυνατότητας συζήτησης προϋποθέτει ότι ορισμένα θέματα πρέπει να προσφέρονται για συζήτηση σύμφωνα με ορισμένα κριτήρια. Ωστόσο, ενώ ο δημόσιος χώρος διαλόγου είναι ανοιχτός σε όλους, οι ιδεολογικές δικλίδες ελέγχου ανήκουν στους θεματοφύλακες του «εθνικού συμφέροντος». Έτσι, δημιουργώντας την «κατάσταση ανάγκης», κατασκευάζεται αυτόματα η εξαίρεση στην κανονικότητα της ελευθερίας του λόγου και της επιστημονικής έρευνας και μάλιστα στο πανεπιστημιακό περιβάλλον. Αυτή η εξαιρετική κατάσταση δηλώνει ότι υπηρετεί ένα υπέρτερο κοινωνικό αγαθό, το οποίο όμως μένει ασαφές και κρυμμένο. Ποια είναι τα όρια αυτής της εξαιρετικής κατάστασης; Πότε τελειώνει η κρίση του εθνικού ζητήματος και ποιος το αποφασίζει; Οι τηλεοπτικοί αστέρες που ήδη τάσσονται υπέρ τις προάσπισης των ορίων αυτών; Κάποιοι άλλοι; Η διοργάνωση της ημερίδας για τους Τσάμηδες ενέχει μια πολιτική στάση απέναντι στο θέμα της ελευθερίας του επιστημονικού λόγου και κυρίως αντίστασης στους μηχανισμούς ελέγχου και συμμόρφωσης που ασκούνται ιδεολογικά, συχνά μέσω των ΜΜΕ. Ακόμα, και από την πλευρά μιας ωφελιμιστικής οπτικής, τι βοηθάει εν τέλει περισσότερο: Το να συζητάς ένα επίκαιρο ζήτημα, να ανακαλύπτεις άγνωστες πτυχές του και να απευθύνεσαι σε όλους ή να το διατηρείς δέσμιο της χειραγώγησης εκείνων που το κρατούν στο σκοτάδι του ανεξερεύνητου και της αμάθειας; Τι εξυπηρετεί άραγε καλύτερα, ακόμα και το ίδιο το «εθνικό συμφέρον»;

Εν κατακλείδι, η δημόσια συζήτηση για τους κάθε «Τσάμηδες» αποτελεί μια πολιτική πράξη του επιστημονικού λόγου προς την κατεύθυνση της αμφισβήτησης της κυρίαρχης ρητορικής να διατηρεί την εξαιρετική αρμοδιότητα ανάδειξης των «εθνικά ευαίσθητων» θεμάτων και να τα διαχειρίζεται αποκλειστικά και άρα προνομιακά. Επίσης χειραφετεί τον επιστημονικό διάλογο έναντι του ιδεολογικού ιερατείου που στο όνομα της εθνικής σκοπιμότηταςόπως την ορίζει το ίδιο- αρνείται τη δημόσια διαβούλευση.