«Ολοκληρωτική αφοσίωση»

Όταν στις 22 Ιουνίου του 1950 κυκλοφορούν στους δρόμους φέιγ βολάν με απειλές εναντίον των «red fascists and their sympathizers» (κόκκινους φασίστες και συμπαθούντες), ο Τζούλι βρισκόταν στο Λονδίνο για τα γυρίσματα της καλύτερής του στιγμής «Η νύχτα και η πόλη» με πρωταγωνιστή τον Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ. Λίγο πριν, ο Ντάριλ ΖάνουκΕβραίος κι αυτός και μέγας παραγωγός- είχε στριμώξει τους σκηνοθέτες και σεναριογράφους του: «Δώσε, πάει στον διάολο, ένα όνομα σ΄ αυτόν τον άθλιο και άξεστο Μακάρθι, να μας αφήσει να κάνουμε τη δουλειά μας». Τίποτα ο Τζούλι. Αμετάπειστος. Δεν έδωσε ονόματα, δεν πήρε παραγωγές, αναγνώριση και χρήματα.

Γλίτωσε από φυλακή, γλίτωσε από βασανιστικές ανακρίσεις και από δημόσιες διαπομπεύσεις.

Αλλά δεν μίλησε. Το πλήρωσε. Πολλαπλώς. Αλλά όπως λέμε «κάθε εμπόδιο για καλό». Κάθε εμπόδιο και κάθε τρικλοποδιά του Μακαρθισμού, της show biz και της αμερικανικής βιομηχανίας τον έστελναν όλο και πιο κοντά στην Ευρώπη, τη Γαλλία, την Ελλάδα. Δηλαδή Μελίνα. «Τζούλι, πες μου μια τόσο δα απιστία, το κάτι τις» (έτσι χαζογελώντας στο υπόγειο του σπιτιού τους). Στην αρχή δεν απαντούσε… Μετά έκλεινε την κουβέντα με δύο λέξεις «ολοκληρωτική αφοσίωση».