Διέφυγε η μαγεία

Ο Νίκος Χατζόπουλος στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου (Θέατρο Κάππα) μετέφρασε την «Τρικυμία» με τη γνωστή του ευαισθησία, τη θεατρικότητα και την πυκνότητα του σαιξπηρικού πρωτοτύπου.

Η Λίλη Πεζανού ακολουθώντας τη σκηνοθετική γραμμή μετέτρεψε τη σκηνή του θεάτρου σε… σκηνή θεάτρου, ένα έρημο νησί, μια έρημη ουτοπία, όπου καταφεύγουν συγγραφείς, μουσικοί, εικαστικοί, σκηνοθέτες, θεατρίνοι, οι εξόριστοι ποιητές του πρακτικού βίου και κατασκευάζουν τον μύθο τους για δύο ώρες και αφού τον βιώσουν και τον χαρούν, ως μιμητικά όντα που χαίρουσιν επί τοις μιμήμασιν ξεβάφονται, μαζεύουν τη σκευή τους και αποχωρούν αφού έχουν αγιάσει ερωτικά, γόνιμα, οδυνηρά τα σανίδια, τον αέρα και τον τυχαίο παρατηρητή.

Ο Θοδωρής Αμπαζής έπαιξε πάλι δημιουργικά με τους φυσικούς ήχους, τους τεχνητούς ήχους και τα μουσικά όργανα παράγοντας παράλληλη μίμηση του κόσμου. Η Στελλάτου και ο Παυλόπουλος κίνησαν σώματα και φως με ευαισθησία.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως η σύλληψη του σκηνοθέτη, εξόχως πρωτότυπη και γόνιμη, βρήκε σκηνική επαλήθευση. Οι ηθοποιοί παγιδευμένοι στη μανιέρα τους ο καθένας έμειναν εκείθεν του ποιητικού γένους. Το κείμενο του Σαίξπηρ διαβάστηκε σωστά, ακούστηκε, έγινε κατανοητό. Αλλά διέφυγε τελείως μια τρέλα, ένας οίστρος, η σημειολογία της αλληγορίας, η μαγεία που έχει πάντα η επίσκεψή μας στο εργαστήρι του καλλιτέχνη, στα χειρόγραφα του ποιητή και στα έρημα καμαρίνια με τα πεταμένα κοστούμια, τις περούκες, τα μακιγιάζ και το σπασμένο σε μιαν άκρη μαγικό ραβδί του Πρόσπερο.

Θα αναφέρω μόνο τον Γιάννη Βογιατζή, τον πιο θεατρικό από τη διανομή, που έπαιζε σαν μαριονέτα φλύαρη που την κουνάει ο Πρόσπερο.