Ένα Κouklaki κέρδισε τη Γαλλία

Ανάμεσα στην εσωστρέφεια και την ξενομανία. Κάπου εκεί στο ενδιάμεσο βρέθηκα να ίπταμαι στο κέντρο της Αθήνας με ένα πανάλαφρο, μικροσκοπικό πλάσμα, 28 ετών και βάρους μόλις 48 κιλών με όνομα που της ταιριάζει γάντι: Οlga Κ ouklaki!

Το story είναι απλό. Επειδή γυναίκα μου είναι το Σινεμά αλλά μόνιμη ερωμένη μου η Μουσική για την οποία ξοδεύω αρκετά, ένα φιλαράκι από το Μetropolis της Ομόνοιας μου χώνει με το ζόρι ένα CDάκι με τη φράση, «πάρ΄ το, θα με θυμηθείς. Είναι μια Ελληνίδα που είδε πόρτα στην Ελλάδα αλλά τώρα κάνει καριέρα στο Παρίσι». Φτάνοντας στο σπίτι τον άκουσα, βάζοντάς του μάλιστα τρία στα πέντε αστεράκια και στο τέλος έριξα μια ματιά στο εξώφυλλο που έγραφε «Οlga K ouklaki».

Για να μην πολυλογώ, είκοσι ημέρες μετά την ανακάλυψή μου και αφού έμαθα ότι στη διάρκεια του 9ου Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου το εν λόγω κουκλάκι θα επενδύσει δική του μουσική σε δύο βουβές ταινίες, βρέθηκα απέναντί της σε ένα καλοστεκούμενο στέκι του προλεταριακού Κολωνακίου. Αυτό το «μια σταλιά πλάσμα» με τις ανήσυχες ματάρες, τον οργανωμένο εγκέφαλο και με αφέλειες α λα Οντρεΐ Τοτού στην «Αμελί», άνοιξε με τα λεπτά δάχτυλά της το πασίγνωστο κεφάλαιο, «Η δυστυχία να είσαι Έλληνας». Κι εγώ πέταξα χειροβομβίδα: «Η σύγκριση είναι απλή. Αρκεί να βάλεις δίπλα δίπλα την Κάρλα Μπρούνι του δεξιού Σαρκοζί με τη Νατάσα του επίσης δεξιού Καραμανλή. Δυσθεώρητο χάος μεσολαβεί».

Χαμογέλασε πονηρά και σε δυο γραμμές συνόψισε το πρόβλημα το ελληνικό: «Από τη μια, οι δισκογραφικές εταιρείες αρκούνται στην παραγωγή μουσικής για εσωτερική και μόνο κατανάλωση. Από την άλλη, οτιδήποτε εισαγόμενο, ακόμα και ο τελευταίος άσχετος Γερμανός dj που θα έρθει να παίξει θεωρείται σπουδαίος και μοναδικός. Εσωστρέφεια και ξενομανία». Ο δίσκος με τον επιθετικό τίτλο «Getalife» («Άρπαξε μια ζωή») περιέχει, εκτός των άλλων, και τρεις κομματάρες που τις ακούω από το πρωί: το ομότιτλο, το «Μelted torch», το «Ρick up your pieces» και μια ουράνια σύνθεση που θα τη ζήλευαν πολλοί με τον τίτλο «Calling you».

ΙΝFΟ

Tην Παρασκευή 11/4 στις 11 το βράδυ στον «Απόλλωνα» η Δέσποινα Κουκλάκη θα επενδύσει μουσικά τις βουβές ταινίες «Οι περιπέτειες του Βιλάρ» και «Διάλειμμα»

Ξέρουν τίποτα στη Γαλλία από Ελλάδα, εκτός από μουσακά;

«Ξέρουν την “Επίθεση του γιγαντιαίου μουσακά”! Ταλέντα υπάρχουν, το σύστημα να τους στηρίξει δεν υπάρχει. Παντού τα ίδια. Από τη μουσική μέχρι τη μόδα και τον κινηματογράφο. Κανείς δεν μπορεί να τα κάνει όλα μόνος του». Κι έτσι άρχισε να μου λέει το «πώς» το «γιατί», το «πού». Δηλαδή σπουδές πιάνου με Ραβέλ και Ντεμπισί, ύστερα dj σε άφθονα αθηναϊκά στέκια, κατόπιν γράφει «Don΄t look at me» το οποίο εν Αθήναις είδε πόρτα, αλλά ο James Ζambiela σε remix το έκανε επιτυχία. Τέλος, άρχισε να στέλνει τα κομμάτια της στην αλλοδαπή – όχι, θα καθόταν εδώ να πνιγεί- με αποτέλεσμα ο σπουδαίος Laurent Garnier της γαλλικής ηλεκτρονικής τής έκανε νόημα «Αvec moi» και το κουκλάκι κατέληξε στο Παρίσι να συνεργάζεται με το cream of the cream του χώρου. Ύστερα λοιπόν από μια γεμάτη παριζιάνικη επταετία και αφού προηγουμένως, μαζί με τον παραγωγό της Μαρκ Κολάν, από τα δέκα κομμάτια επέλεγαν το ένα- απαιτητικό το κουκλάκι- η μουσική της έγινε «πακέτο» και μάλιστα τυπωμένο και κυκλοφορημένο από μια major εταιρεία, την Ρias. Έτσι λοιπόν, οι εταιρείες που της έδειχναν πόρτα είναι τώρα αναγκασμένες όχι μόνο να την εισάγουν αλλά και να την προμοτάρουν. Κουκλάκη- της είπα- εσύ. Για τα μπάζα αυτοί!


Μη χάσετε

Ξεκίνησε χθες το 9ο Φεστιβάλ Γαλλικού αλλά και Γαλλόφωνου Κινηματογράφου με περίπου τρεις ταινίες κάθε βράδυ και στο «Αττικόν» και στον «Απόλλωνα». Για απόψε και αύριο προτείνω:

Απόψε, 20.15: «Αττικόν». Το ντοκιμαντέρ και η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Σαντρίν Μπονέρ, «Το όνομά της είναι Σαμπίν».

Αύριο, 18.00: « Η αλεπού και το παιδί» του Λικ Ζακέ, του σκηνοθέτη που είχε υπογράψει το μαγευτικό «Το ταξίδι του αυτοκράτορα» – 20. 30: «Ο δολοφόνος», θρίλερ του Σεντρίκ Ανζέ με πρωταγωνιστή το μεγαλύτερο- αυτή τη στιγμή- όνομα της γαλλικής οθόνης Ζιλμπέρ Μελκί- 22. 45:

«Υποσχέσου μου», του Εμίρ Κουστουρίτσα (και οι τρεις στο «Αττικόν). Ακόμα στον «Απόλλωνα» 18. 50: «Η ζωή των νεκρών» του Ανρό Ντεπλεσέν (μεγάλη ταλεντάρα) και 22. 30:

«Μελβίλ», ιδιαίτερη ταινία του Μελβίλ Πουπό.