Ψωνίζοντας στο «Rose Supermarket»

Οι ξενόφοβοι στο Λονδίνο σήμερα δεν τα έχουν και τόσο με τους μαύρους. Η ειρωνεία είναι ότι σήμερα ουρλιάζουν κυρίως ενάντια σε λευκούς, ξανθούς σαν και αυτούς: ενάντια στους Πολωνούς μετανάστες. Ένα εκατομμύριο Πολωνοί έχουν φθάσει στο Λονδίνο τα τελευταία δύο χρόνια. Από τότε που απέκτησαν το «καλό διαβατήριο», το ευρωπαϊκό. Άδικα φοβούνταν οι Γάλλοι τον «Πολωνό υδραυλικό». Τελικά, οι Πολωνοί τούς σνόμπαραν, επέλεξαν το Λονδίνο για να ξενιτευτούν. Ίσως γιατί στο Λονδίνο δεν υπάρχουν προάστια στα οποία «σαπίζουν» οι απόγονοι των μεταναστών και όπου σε μεταχειρίζονται σαν σκουπίδι οι αστυνομικοί εάν το δέρμα σου έχει λίγη περισσότερη μελανίνη, όπως συμβαίνει στα προάστια του Παρισιού. Στο Lordship Lane, όπου περπατώ, τους Πολωνούς τούς βλέπεις παντού. Έχουν ανοίξει τα δικά τους μαγαζιά, τα κομμωτήριά τους, τα internet-cafe τους, ακόμα και τα ραδιόφωνά τους. Οι ανακοινώσεις του δήμου, εδώ και δύο χρόνια, από τότε που έφθασαν οι Πολωνοί, βγαίνουν και στα πολωνικά. Κάθε ανακοίνωση του δήμου είναι σε έξι, επτά γλώσσες. «Το Λονδίνο είναι φιλόξενη πόλη», μου λέει ο Κούρδος ιδιοκτήτης του «Rose Supermarket». Βλέπω την ταμπέλα στην είσοδο του μαγαζιού του: «Αγγλικό- τουρκικό- ελληνικό- αφρικανικό- καραϊβικό μαγαζί τροφίμων». Ο ιδιοκτήτης χαμογελά με την επισήμανσή μου. «Σκέφτομαι να προσθέσω και πολωνικό φαγητό», λέει. «Τώρα μένουν αρκετοί Πολωνοί στη γειτονιά μας». Εκτός από τον δήμο, και πριν από αυτόν, την πολυπολιτισμικότητα εδώ τη ρυθμίζει η αγορά, που τρέφει και τρέφεται από τους μετανάστες. Αναρωτιέμαι εάν όλοι αυτοί οι πολιτισμοί συνυπάρχουν μεταξύ τους ή υπάρχουν απλώς ο καθένας για λογαριασμό του.