Νέοι δίσκοι

Το ροκ με νέο πρόσωπο

Υπάρχει θέμα στο «αναλογικό δωμάτιο», εκεί όπου ζουν σε έναν κόσμο που απομακρύνεται όλο και πιο πολύ από τον δικό μας, βίντεο και κασέτες που με κόπο μαζεύαμε τόσο καιρό και που έχουν λήξει πια όπως το γιαούρτι στο ψυγείο. Κανονικά- αν υπάρχει «κανονικά» σε τέτοια πράγματα- τα ξεφορτώνεσαι με κάποιον τρόπο, με τη διαφορά πως δεν υπάρχει εύκολος τρόπος γι΄ αυτό. Γιατί τα βουνά των βίντεο και των κασετών κρύβουν θησαυρούς που ξετρυπώσαμε και αγοράσαμε ακριβά και άντε τώρα να εξηγήσεις ότι υπάρχει ένα συναισθηματικό δέσιμο ακόμη και με εκείνα που είναι μέσα σε σελοφάν και δεν τα έχουμε καν ανοίξει.

Σε λίγο δεν θα παίζονται πουθενά- ούτε καν στο στοίχημα- και θα μένουν να μαζεύουν σκόνη στο μυστηριώδες «αναλογικό δωμάτιο» οι κασέτες, τα βίντεο και οι «τρομακτικές» τους ιστορίες .

Με τους Τapes ΄n Τapes αυτή η ιστορία πήρε ακόμη μία παράταση. Είναι, αν δεν τους έχετε συναντήσει ώς τώρα, άκρως αξιόλογο γκρουπ από τη Μινεάπολη της Μινεσότας, καθόλου φανφαρόνικο και ποζάτο, που βάλθηκε να ασχοληθεί με το ροκ, όσο ολισθηρό έδαφος κι αν είναι σήμερα αυτό, στρωμένο με μπανανόφλουδες και κλισέ. Μου άρεσε όμως (από το προηγούμενο, το «Τhe loon») που είχαν προσανατολισμό στο τραγούδι, όπως θα είχαν (παράδειγμα λέω) οι Flaming Lips, με τους οποίους ίσως μοιράζονται μια κλίση και στην ψυχεδέλεια- άλλο επικίνδυνο πράγμα αυτό, αν δε σε πάει το κλίμα. Στους Tapes ΄n Τapes πάει μια χαρά (χωρίς να είναι αυτό που τους χαρακτηρίζει).

Καλά προπονημένοι στις μουσικές τους, με τον Τζος Γκρίερ να εμφανίζεται σε άριστη δημιουργική φάση, κατεβαίνουν με κομμάτια σαν το «Ηang them Αll», που έχει τη μαγκιά όσο περίπλοκο και δουλεμένο είναι στη σύνθεσή του τόσο ανάλαφρο να ακούγεται. Ή σαν το «Ηeadshock», που κάτι κάνει σαν White Stripes, το «Demon Αpple», απειλητικό σαν βήματα που επιταχύνουν πίσω σου στο σκοτάδι ή το «George Μichael» – έτσι είναι ο τίτλος του- και το πολύ καλό μπαλαντοειδές «Αnvil». Οι Τapes ΄n Τapes καλπάζουν (και στ΄ αλήθεια «καλπάζουν» στο «Lines», με το μεξικάνικο άρωμά του) για μεγάλα πράγματα. Από τη Μινεσότα ταξίδεψαν στη Νέα Υόρκη όπου ηχογράφησαν το «Walk Ιt off»- θαυμάσια συγκυρία του ροκ, ανάλογη με εκείνη των «συναδέλφων» τους Νational οι οποίοι έφτασαν εκεί από το Οχάιο και διαπρέπουν. Πού το πάω; Το μέλλον ανήκει στις Κασέτες (!) Και στις Κασέτες. Αυτό έχω να πω.


Και άλλες κασέτες (΄n tapes)

● Το βιβλίο «Love is a mixtape» του Rob Sheffield. Γιατί πάντα υπάρχει λόγος για να γράψεις μια κασέτα (λέει ο συγγραφέας): μια κασέτα για το πάρτι, για τον δρόμο, που θα λέει ότι είσαι υπέροχος ή έχεις αρχίσει να μου δίνεις στα νεύρα ή απλά: να ποια μουσική αρέσει σε μένα.

● http://www.mixtape.gr άκου, βλέπε, διάβασε (μπορείς και να χορέψεις) στο ιντερνετικό μίξερ ποπ κουλτούρας. Στα δικά μας.

● Οι κασέτες είναι τέχνη: http://www.designboom.com/contemporary/cassettes.html (και φοριούνται πολύ). Τώρα ξέρω πώς θα αξιοποιήσω το «αναλογικό δωμάτιο».

● Πού πας όμως χωρίς mixtape στο hip hop; Δες http://www.mixtapekings.com
Μοναχός του χόρευε…

Το καινούργιο των Τhe Long Βlondes, φρέσκο κι αυτό (σε λίγες μέρες στα ράφια), είναι το δεύτερο βήμα τους, «γκλάμορους», ποπ- πανκ, που θυμίζει τις ημέρες που σουλατσάριζαν οι Βρετανοί πανκ στο Σόχο με αξεσουάρ τις αλυσίδες και τα new wave χρώματά τους. Τα φωνητικά της Κέιτ Τζάκσον και γενικά αυτό το στυλ με τις «κορόνες» που σε ακραίες καταστάσεις θυμίζει Άρι Απ και Λίνα Λόβιτς δεν το παραγγέλνω όταν το βρίσκω στο μενού, αλλά εκεί που το «Couples» («Rough Τrade») γίνεται μπιτάτο και χορευτικό και πιο προς στον πιο σύγχρονο ήχο, ισοφαρίζει.

Με κάτι τέτοια έμμεσα φλας μπακ θυμήθηκα τους Undertones, και καλά έκανα αφού οι Ιρλανδοί πανκ ρόκερ (από τα ΄70s) έβγαλαν καινούργιο στην Cooking Vinyl. Αγνό δυναμικό πανκ- ροκ εν ρoλ, σπιντάτο, εφηβικό με γκαζωμένες κιθάρες. «Ηere Comes the rain» (κολλητά βάλτε Ramones) και θα απολαύστε 14 κομμάτια μέσα σε 33 λεπτά όσο κρατάει το «Dig Yourself Deep». Γιατί; Χρειάζεται κανείς περισσότερα;

… και βρήκε και παρέα
Αν οι Undertones συναντούσαν κάπου τις Donnas από την Καλιφόρνια θα γινόταν μεγάλο πάρτι. Με πανκ ροκ και χαρντ ροκ στην γκαρνταρόμπα τους, εκείνες θα κάνουν εντύπωση και ίσως το πρώτο βήμα. Είναι και το πρώτο τους, το «Βitchin΄» στο δικό τους label, πράγμα που απελευθερώνει τις όποιες αναστολές. Να καούν οι κιθάρες, να λειώσουν τα ντραμς!