Όχι στον μυστικισμό και την εσωστρέφεια

Οι περισσότεροι αξιόλογοι σήμερα Έλληνες ποιητές είναι ακριβοί μου φίλοι. Τους διαβάζω (διαβάζω περισσότερη ποίηση απ΄ ό,τι άλλο λογοτεχνικό), χαίρομαι την ευρύτητα της θεματογραφίας τους, τη γλωσσική τους φαντασία, την πρωτοτυπία προσέγγισης των συναισθηματικών εκρήξεων, την επαναστατική συχνά ανατροπή των καθιερωμένων και ιεραρχημένων κοινωνικών, πολιτικών και ηθικών αλλά και αισθητικών αξιών.

Συμμερίζομαι την αγωνία τους και την απελπισία τους σ΄ έναν κόσμο ριάλιτι σόου. Αλλά δεν αντιλαμβάνομαι την καταθλιπτική τους απομόνωση.

Οι περισσότεροι εντός ποιήσεως είναι οργισμένοι Πολίτες. Γιατί δεν γίνονται και οργισμένοι ποιητές. Αλλά χρειάζεται να αλλάξουν τόνο. Να γίνουν πιο εξωστρεφείς. Χωρίς να προδώσουν μια κατακτημένη τεχνική, χωρίς να αλλοιώσουν τους βασικούς όρους του ποιητικού σύγχρονου κώδικα έκφρασης, ας μιλήσουν φωναχτά. Κάποτε η ποίηση στις μεγάλες εποχές της ακμής ήταν δημόσια λειτουργία. Ο Αλκαίος αλλά και η Σαπφώ, ο Αρχίλοχος, ο Σόλων, ο Πίνδαρος, ο Αλκμάν, ο Ουγκό, ο Σίλλερ, ο Τένισον, ο Ουίτμαν, ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Σολωμός, ο Κάλβος ακολούθησαν τους προσωκρατικούς, έσπασαν τον μυστικισμό, την εσωστρέφεια, την ομφαλοσκοπία, τη μοιρολατρία και έγιναν αντικειμενικοί ποιητές, μίλησαν για την ιστορία, τη δημόσια αιδώ, την ηθική της εξουσίας, την τυραννίδα, τη θρησκευτική υποκρισία.

Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, ο Ρίτσος, ο Βάρναλης, ο Αναγνωστάκης, ο Πατρίκιος, ο Αλεξάνδρου, ο Κατσαρός, ο Κακναβάτος, ο Παπαδίτσας, ο Σαχτούρης, ο Καρούζος στα μείζονα έργα τους λειτούργησαν ως Πολίτες.

Δεν ζητάω να βγουν στα στάδια όπως ο Μαγιακόφσκι και ο Ρίτσος. Ευτυχώς αυτό το ανέλαβαν ο Θεοδωράκης, ο Χατζιδάκις, ο Μαρκόπουλος, ο Λεοντής, ο Ξαρχάκος, ο Μικρούτσικος, ο Κραουνάκης, ο Σαββόπουλος κι όσοι τους μιμήθηκαν καλοί ή μέτριοι.

Αλλά και η μελοποιημένη ποίηση που ήρθε να συναντήσει τη Σαπφώ και τον Πίνδαρο, τον Πρεβέρ και τον Αραγκόν στις αλάνες της Ελλάδας απαξιώνεται (πλην ορισμένων θυλάκων αντίστασης) από μια μουσικοποιητική ιδιωτεία.

Ένας Γύφτος, ένας Μπολιβάρ, ένας Στρατής Θαλασσινός, ένας Χάρης, ένας Επιτάφιος κι ένας Ήλιος της Δικαιοσύνης, ένας Πόρφυρας κι ένας Αλαφροΐσκιωτος με σύγχρονο τόνο θα μπορούσαν ίσως σήμερα να αφυπνίσουν λαούς.

Ανεξάρτητα από την προσπάθεια των απανταχού μιτσιγκάνων, ο μέσος άνθρωπος τα ιστορικά και τα γνωμικά ποιήματα του Καβάφη αγαπά, τον Μιχαλιό καταλαβαίνει και οι πόνοι της Παναγιάς τον συγκινούν.