Οι πρόγονοι και ο τολμηρός επίγονος

Από τα δεξιοτεχνικά γραπτά του Αμανατίδη δεν λείπει κάποια εκζήτηση, εκδήλωση της οποίας είναι, π.χ., η πολύ συχνή μεταμυθοπλαστική λειτουργία, με τις συχνές εμφανίσεις του ίδιου του συγγραφέα μέσα στον φανταστικό κόσμο των ιστοριών του. Οι ομολογημένες από τον συγγραφέα οφειλές του προς γιγαντιαίες μορφές της μοντερνιστικής πεζογραφίας, όπως ο Κάφκα και ο Μπέκετ, μπορεί να εκτιμηθούν ως θετικό τόλμημα για έναν σχετικά νέο Έλληνα πεζογράφο. Ωστόσο η διαφορά μεταξύ των προγόνων και του τολμηρού επιγόνου αποβαίνει συντριπτική για τον τελευταίο, αν τα αφηγήματά του κριθούν με γνώμονα το στοχαστικό βάθος του Κάφκα και του Μπέκετ. Περιορίζοντας λοιπόν το συγκριτικό πεδίο στο μάλλον άγονο τοπίο της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφικής παραγωγής των νεώτερων συγγραφέων, τα αφηγήματα του Αμανατίδη φανερώνουν μιαν ενδιαφέρουσα φωνή με πολύ καλές προοπτικές.