Η Ηλέκτρα χορεύει τον θάνατο

Σε ένα λευκό και απογυμνωμένο σκηνικό, όπου δεν προσδιορίζεται χρόνος και τόπος, η Ηλέκτρα αποκομμένη από τη ζωή, αναδύεται από τον Χορό, ο οποίος θρηνεί τη μοναξιά της και την προτρέπει να εκδικηθεί τη μητέρα της, Κλυταιμνήστρα. Ο αδελφός της Ορέστης και ο φίλος του Πυλάδης έρχονται για να τη συνδράμουν. Το φονικό της Κλυταιμνήστρας, μετά τον φόνο του Αίγισθου, θα ανατρέψει τις ισορροπίες, παραδίδοντας τον Ορέστη στο χάος των συνεπειών της πράξης του και την Ηλέκτρα στην κάθαρση, αλλά και στην καταδίκη της από το απρόσωπο, αδηφάγο πλήθος του Χορού…

Με εμμονή στους αρχαίους μύθους και την ελληνική παράδοση, η Σοφία Σπυράτου αντλεί και πάλι το θέμα της καινούργιας της δουλειάς από οικεία πηγή. Η δική της «Ηλέκτρα Αυτουργός», όπως τη συνέλαβε και την οργάνωσε, εμπνευσμένη από τον μύθο της «Ηλέκτρας» του Ευριπίδη, είναι μια μεικτή παράσταση υψηλής αισθητικής, όπου επεισόδια, χορικά, μονόλογοι, χορός και προβολές βίντεο ξετυλίγουν το αφηγηματικό νήμα. Με μουσική που υπογράφει ο βραβευμένος με Όσκαρ για το σάουντρακ της ταινίας «Μαθήματα πιάνου» μινιμαλιστής Μάικλ Νάιμαν-ο οποίος πρόσφατα έδωσε συναυλία στην Αθήνα.

«Ονομάζω την Ηλέκτρα “αυτουργό”, διότι στην τραγωδία του Σοφοκλή είναι απλώς η ηθική αυτουργός. Αντίθετα, στην τραγωδία του Ευριπίδη, όταν ο Ορέστης λιποψυχά μπροστά στο γυμνό στήθος της Κλυταιμνήστρας, η Ηλέκτρα αρπάζει το χέρι του με το σπαθί και οι δύο μαζί κόβουν τον λαιμό της μάνας τους» λέει η Σοφία

ΙΝFΟ

Πρεμιέρα 8 Απριλίου (έως τις 19 Απριλίου) στο θέατρο του Μουσείου Μπενάκη (Πειραιώς 138 και Ανδρονίκου, τηλ.
210-3479.426 και 210-3453.111).

Σπυράτου. «Είναι η αυτουργός αυτού του φονικού, αλλά και η ίδια αυτόχειρας, αφού χάνεται μετά τη δολοφονία της μητέρας τους. Η παράσταση συνδυάζει σύγχρονες χορευτικές τεχνικές και αφηγηματικές μεθόδους, προκειμένου να επαναδιαπραγματευτεί τον κλασικό μύθο».

Πρόκειται για μια σπουδή πάνω στις πολύπλοκες σχέσεις εξουσίας, πάθους και μίσους, που αναπτύσσονται ομοφαγικά ανάμεσα στον Ορέστη, την Ηλέκτρα και την Κλυταιμνήστρα, μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών συσχετισμών, όπως λέει η Σοφία Σπυράτου, η οποία συνεργάστηκε σ΄ αυτή την παραγωγή με τον ποιητή Στρατή Πασχάλη, που έκανε τη δραματουργική επεξεργασία και τους στίχους των χορικών, τον σκηνογράφο Κωνσταντίνο Ζαμάνη, τον φωτιστή Σάκη Μπιρμπίλη, καθώς και έναν μεικτό θίασο επτά ηθοποιών και πέντε χορευτών: Εύη Χατζάκη, Ντανίλο Ζέκα, Αλέξανδρο Κεϊβανάη, Λία Τσολάκη, Δημήτρη Φέρα, Ξένια Θέμελη, Σταυρούλα Κοντοπούλου, Έλενα Κουρκούλη, Λήδα Μανιατάκου, Γιώτα Μηλίτση, Αλεξία Μπεζίκη, Τζορτζίνα Παλαιοθοδώρου.

«Το σχήμα μας ξεκίνησε το 1990 στην Καλαμάτα. Τότε έπρεπε να εξηγώ κάθε φορά τι σημαίνει χοροθέατρο» λέει η ιδρύτρια και ψυχή των «Χορο-ροών». Δεκαοχτώ χρόνια μετά, 21 πρωτότυπα έργα και συνεργασίες με πλήθος μουσικών, χορευτών και σκηνογράφων, φθάσαμε να “ρέουμε” ακόμα. Ο τίτλος μας σημαδιακός. Αλλάζουμε κι αυτό το θεωρώ κύριο στοιχείο της δημιουργίας. Άλλωστε, τόσο το χορευτικό όσο και το θεατρικό τοπίο έχει αλλάξει. Ο χορός κατάφερε να κεντρίσει το ενδιαφέρον ενός κοινού, που ψάχνει να μας δοκιμάσει σαν εναλλακτικό θέατρο. Κάτι που επιβεβαιώνει την ουσία του όρου χοροθέατρο».


Μέσα από τα μάτια της μουσικής

«Έδωσα στη Σοφία Σπυράτου ελεύθερη πρόσβαση σε όλο το συνθετικό μου αρχείο» λέει ο συνθέτης Μάικλ Νάιμαν. «Έκανε τις επιλογές της σύμφωνα με το τι χρειαζόταν για κάθε σκηνή. Στη συνέχεια έγιναν κάποιες διαμορφώσεις, καθώς οι διάρκειες έπρεπε να προσαρμοστούν στη χορογραφία. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας, σε πρώτο επίπεδο, ήταν μια μουσική επένδυση που προφανώς ταίριαζε απολύτως στον χορό. Σ΄ ένα δεύτερο επίπεδο, η απόσταση πρωτότυπου υλικού και η ανάμειξή του μέσα σ΄ ένα καινούργιο πλαίσιο, μου επέτρεψε να επανεξετάσω τον τρόπο που βλέπω το έργο μου και να δημιουργήσω συσχετισμούς ανάμεσα σε κομμάτια και τμήματα έργων μου που ποτέ δεν είχα διανοηθεί ή υποψιαστεί. Στη συνέχεια, μου δόθηκε η ευκαιρία να συμβάλω σ΄ αυτόν τον κόσμο που δημιούργησε η Σοφία συνθέτοντας δύο τραγούδια, ειδικά για την παραγωγή, το τρίτο χορικό και τον θρήνο του παιδιού».