Η ευεργετική μετάλλαξη του συγγραφέα

Ενόσω ο Σομόθα βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στον σολιψισμό του, η αστυνομική πλοκή φουντώνει- ποιος είναι τελικά ο υποψήφιος δολοφόνος;- και παράλληλα, αθόρυβα μα σταθερά, θεριεύει η απογοήτευση που αναμένει στο τέλος τον αναγνώστη. Κατά παγία μας τακτική, δεν πρόκειται να σας αποκαλύψουμε το τέλος- μολονότι μπαίνουμε στον πειρασμό να σας φανερώσουμε τα συναισθήματά μας για το τέλος: κάτι τόσο προφανές και κοινότοπο, μονάχα ένας ψυχίατρος- συγχωρέστε μας τη βλασφημία- θα μπορούσε να το θεωρήσει επαρκές για αφηγηματική κορύφωση. Δεν πειράζει. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε για τον Σομόθα ως ψυχίατρο, αλλά ο Σομόθα ως πεζογράφος υπέστη συν τω χρόνω μια ευεργετική μετάλλαξη. Ο ψυχαναλυτικός του διδακτισμός υποχώρησε, προς όφελος της μυθοπλαστικής του ευρηματικότητας. Ο Σομόθα της δεκαετίας του 2000 γράφει εμφανώς καλύτερα από τον Σομόθα της δεκαετίας του 1990. Και μια ανάλογη συγγραφική μετεξέλιξη- τη στιγμή που οι περισσότερες παίρνουν σαφώς την κατιούσα- δεν μπορούμε παρά να τη θεωρήσουμε ευοίωνη και να τη χαιρετήσουμε.