Δεοντολογικά και άλλα

ΕΧΩ ΔΕΚΑΔΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΤΗΛΗ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ. ΕΣΤΩ ΑΝΤΙΤΙΘΕΜΕΝΟΥΣ
ΣΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΟΥ ΑΝΤΙΡΡΗΣΙΕΣ,
ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ
ΜΕ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ
Εννέα στις δέκα φορές εκθέτω απόψεις, όποιες δύναμαι, συχνά ερεθιστικές, αλλά εισπράττω τη σιωπή. Αντεπιτίθεμαι μόνο όταν τα χτυπήματα είναι κάτω από τη ζώνη και όταν βρίσκομαι αντιμέτωπος με εξωφρενικές μπαρούφες, προκλητική άγνοια και διαστρέβλωση των γεγονότων. Από αυτή εδώ τη θέση έχω προβεί σε εγκώμιο λιβελλογραφίας, διότι πιστεύω πως ο λίβελλος είναι σπουδαίο στυλιστικό είδος και κατά καιρούς οφείλουμε να τιμούμε τον Ροΐδη, τον Βάρναλη και τον σατιρικό Παλαμά.

Αλλά πώς να είσαι νηφάλιος όταν οι τάχα συνομιλητές σου είτε συνειδητά είτε από άγνοια διαστρέφουν τις ιδέες σου και τα γεγονότα. Πρόσφατα σ΄ αυτή τη στήλη προσπάθησα να δείξω πόση άγνοια, καραμπινάτη, έχει για την ιστορία των ιδεών στον τόπο μας, ό,τι ο Κ.Θ. Δημαράς έλεγε ιστορία νοοτροπιών, ο κ. Βασίλης Λαμπρόπουλος που έγραφε με βεβαιότητα δέκα καρδιναλίων ότι η Ελληνικότητα είναι ιδεολογική κατασκευή της Γενιάς του ΄30. Απέδειξα πως η λέξη και φυσικά το περιεχόμενό της, αφού κάθε νέα λέξη έρχεται να καλύψει ανάγκη, τουλάχιστον στη θεωρία των ιδεών, είναι κατασκεύασμα του 1851, διότι τότε άρχισε να συζητείται ανάλογο πρόβλημα. Παρέπεμπα δε σε συνέδριο που έγινε το 1981 στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με συνέδρους την αφρόκρεμα των ειδικών του καιρού (αυτούς που ο κ. Λιάκος χαρακτήρισε όλους συλλήβδην κατεστημένο, ο ακατάστατος!).

Εκεί λοιπόν συζητήθηκε σε βάθος το όλο θέμα, αναλύθηκαν οι συνθήκες μέσα στις οποίες δημιουργήθηκε αυτό το ιδεολογικό αίτημα από ιστορικούς, κοινωνιολόγους, εκπαιδευτικούς, φιλοσόφους, θεολόγους και θεωρητικούς της τέχνης.

Στην επισήμανση της άγνοιας του κ. Λαμπρόπουλου δεν χρειάστηκε να αναφερθώ στις προσωπικές μου απόψεις για το θέμα. Αλλού ήταν το πρόβλημα. Πότε και από ποιους τέθηκε σε κυκλοφορία το αίτημα της Ελληνικότητας. Για να αποδείξω το σκοτάδι, την έλλειψη επαρκούς γνώσης κάποιων μεταμοντέρνων της διασποράς (προσέξατε πώς αποφεύγουν να μιλήσουν για ομογένεια και ομογενείς- εξάλλου η ελληνική διασπορά δεν έχει καμία σχέση με όρους ιστορικούς με την εβραϊκή, έτσι;) πάνω σε καίρια προβλήματα της νεοελληνικής ιδεολογίας.

Εδώ παρεμβαίνει η κ. Κατερίνα Σχινά στη στήλη της στη «Βιβλιοθήκη» της «Ελευθεροτυπίας» για να με μαλώσει πάνω στο πρόβλημα της Ελληνικότητας, λες κι εγώ είχα αναφερθεί στην ουσία του πράγματος. Η κ. Σχινά με θεωρεί, λέει, δάσκαλό της, αλλά να που χρειάζεται να με βάλει στη θέση μου. Δεν μπορώ να εμποδίζω τον οιονδήποτε να με θεωρεί δάσκαλό του, αλλά εγώ έχω το δικαίωμα να επιλέγω τους μαθητές μου και η κ. Σχινά δεν υπήρξε ποτέ μαθήτριά μου.

Έτσι λοιπόν ξεκρέμαστα αναλαμβάνει να μού μάθει τι εστί ελληνικότητα και παραθέτει δύο αποσπάσματα της κυρίας Μουσούρου και του κ. Μαρωνίτη από το εν λόγω συνέδριο. Και δεν είχε τη δημοσιογραφική και δεοντολογική εντιμότητα να ανατρέξει στα πρακτικά που κατέφυγε να δει ποιες ήταν οι δικές μου απόψεις, αφού μετείχα ως σύνεδρος (και το ανέφερα στον κατάλογο των εισηγητών στο άρθρο μου).

Έτσι λοιπόν θα κάνω εγώ ό,τι εκείνη απέφυγε για να πιστοποιήσουν και οι αναγνώστες πως ένας συνομιλητής μπορεί να είναι κακόπιστος ακόμη κι όταν υποκριτικά δηλώνει μαθητής του δασκάλου που κρίνει τις απόψεις του. Επτά εν ενεργεία σήμερα κριτικοί θεάτρου στα σημαντικότερα έντυπα είναι φοιτητές μου θεατρολόγοι και είμαι περήφανος που πολύ συχνά διαφωνούν με τις δικές μου κριτικές θέσεις. Γιατί αυτό τους δίδαξα, να φάνε τον δάσκαλο και μετά να τον ξεράσουν.

Έχουμε λοιπόν και λέμε: ο Μαρωνίτης σωστά παραπέμπει στον Σολωμό που θεωρεί εθνικό το αληθινό. Ο Λιάκος όμως γράφει πως ούτε το εθνικό ούτε το αληθινό υπάρχει, είναι κατασκευές! Η δε κ. Μουσούρου σε άλλο απόσπασμα απαντά στον κ. Λαμπρόπουλο: «Η οικουμενικότητα του Ελληνισμού αποτελεί πραγματικά στοιχείο της σύγχρονης αυτογνωσίας μας ως έθνους».

Αυτά, κυρία Σχινά.

Όσο για τις δικές μου από το 1981 απόψεις, πριν δηλαδή ο κ. Λαμπρόπουλος τελειώσει τα μεταπτυχιακά του, ιδού: «Η ελληνικότητα είναι μια θεωρητική ταυτότητα, κοντολογίς μια αφηρημένη φόρμα, ένας ιστορικός τύπος, στον οποίο κάθε περίοδος της ιστορίας, κάθε μεταγενέστερη έκφραση του γένους, όφειλε να χωρεί και να επαληθεύεται. Κάθε εκδήλωση, κάθε ιδεολόγημα που δεν πληρούσε τις συνθήκες απορριπτόταν ως ξένο και κατά συνέπεια ανελλήνιστο. Πρέπει να σημειώσω με έμφαση ότι τα στοιχεία που η Ελληνικότητα γενικεύοντάς τα και απλουστεύοντάς τα τα εμφάνιζε, ούτε ευκαταφρόνητα ήταν ούτε πλαστά. Δεν ήταν όμως τα μόνα ούτε και τα περισσότερα και δεν ήταν και τα πιο δυναμικά. Η περιπέτεια του χώρου, οι συγκυρίες και οι διασταυρώσεις με άλλους πολιτισμούς δημιούργησαν αρχικά μια ποικιλία μορφών και ιδεών χωρίς εστιασμό, ύστερα μια πληθωρική συσσώρευση και στη συνέχεια με τους νόμους της επιλογής, της αφομοίωσης και της απόρριψης μια κατάσταση, αν θέλετε μια ποιότητα, όχι πάντως μια ταυτότητα. Βρισκόμαστε μπροστά σ΄ έναν μιγαδικό αριθμό, ένα μέγεθος με δύο μέρη, ένα πραγματικό και ένα φανταστικό. Στην περίπτωσή μας θα τον ονόμαζα απροσδιόριστο. Η παράδοση δεν είναι παρθενία. Είναι βιασμός, όπου ο βιαστής και ο βιαζόμενος παραμένουν άγνωστοι. Τα τέκνα αυτού του γάμου επειδή είναι φυσικά είναι ανθεκτικά. Οι τοκείς νομιμοποιούνται μόνο όσο διεκδικούν νόθο τέκνο που προήλθε από βιασμό. Η παράδοση είναι νομιμοποιημένη νοθεία»!!

«Τείνει κανείς να δεχτεί πως σε κάποια περίοδο η Ελληνικότητα περιορίστηκε στον ρόλο του θεματοφύλακα του παρελθόντος, εγκαταλείποντας τη φιλοδοξία να καθοδηγεί το παρόν. Η Ελληνικότητα υπήρξε ένα ιδεολόγημα χωρίς πραγματικό αντίκρυσμα στην τέχνη…».

«Το κλαρίνο το πρωτοείδαν οι Έλληνες στις μπάντες των Βαυαρών. Ο Ιταλός Κοριολανός έχει αγγλική ιθαγένεια εκ πατρός Σαίξπηρ και γερμανική εκ πατρός Μπρεχτ. Ο Γερμανός Ερρίκος ο Δ΄ πήρε την ιταλική ιθαγένεια με τον Πιραντέλο, η Μήδεια την ιταλική με τον Σενέκα και η Αντιγόνη τη γαλλική με τον Ανούιγ».

Έτσι, μεταμοντέρνοι μιτσιγγάνοι και η παρέα σας, ο Εβραίος Σάλαμον έλαβε την ελληνική ιθαγένεια γιατί έγραψε Ελληνικά! Γκέκε;