Το πνεύμα του τόνου

Άνοιξη

Χαμπάρι δεν πήραν οι αμυγδαλιές από το χιόνι. Άνθισαν ακόμη μια φορά για να θυμίζουν ότι κατέφθασε στη ζωή μας ακόμη μια άνοιξη (ραγιάδες, ραγιάδες), ακόμη μια εποχή που ίσως για τους πολύ κατοπινούς να είναι αποτυπωμένη μόνο στις καρτ ποστάλ των χαρτοπωλείων.

Θα τα βρίσκουν ακόμη όλα αυτά στα παλιά ποιήματα και ως εικόνες στους ζωγραφικούς πίνακες του Μεσοπολέμου.

Η άνοιξη φέτος δεν ήρθε μόνη της. Μαζί με τις λίγες αμυγδαλιές έφερε πολλές πίκρες.

Όπου σταθείς ακούς παράπονα για δυσκολίες, αναχωρήσεις ανθρώπων που δύσκολα βρίσκεις το ταίρι τους, νεκρά νήπια θυσιασμένα στην παραφροσύνη και την εκδίκηση, ατελείωτες θεωρίες παραδαρμένων προσφύγων, ακούς για μίζες, κλοπές και ατιμώρητες αθλιότητες, υστερικές συνάξεις λαών χωρίς ιστορία, που προσπαθούν να προσεταιριστούν την ιστορία και την κουλτούρα άλλων για να αποκτήσουν όνομα και οντότητα.

Μια τέτοια δύσκολη, μαύρη ανοιξιάτικη ώρα διάλεξε η Παντοδυναμία να στερηθεί η αττική γη την Έλενα Ναθαναήλ βυθίζοντας στο πένθος τον σύντροφό της Τάσο Μητρόπουλο, την κόρη της Ίνγκα και τους ατέλειωτους φίλους της. Γιατί η Έλενα μόνο φίλους είχε. Ήταν πάντα και από πάντα η «ψυχούλα» κάθε παρέας και κάθε συγκέντρωσης.

Έλαμπε. Εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν.