Δίκτυο

Και έξω και μέσα πάμε καλά

Τα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου αρχίζουν να στερεώνονται ως φεστιβάλ ευρωπαϊκά, ως φεστιβάλ διεθνή. Ό,τι για πενήντα χρόνια δεν είχαν κατορθώσει,- ή, ίσως, καν δεν το είχαν επιχειρήσει, και κάτι εντάξεις στην Ένωση Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ στο βρόντο είχαν πάει…ο Γιώργος Λούκος, ο πρόεδρος του Ελληνικού Φεστιβάλ, το κατάφερε μέσα σε τρία χρόνια. Από την αρχή λέγαμε πως χρειάζεται σίγουρα μία τριετία για να κατασταλάξουν τα- καινούργια- πράγματα και να ξεκαθαρίσει το θολό τοπίο. Και το τοπίο ξεκαθάρισε. Τα δύο Φεστιβάλ μας έχουν παγκόσμιες πρεμιέρες που δεν είναι τυχαίες, «συμμερίζονται» καλλιτέχνες και γεγονότα με άλλα μεγάλα φεστιβάλ, συζητούνται έξω, είναι «παρόντα», έχουν να προτείνουν… Η σημαντικότερη, κατά τη γνώμη μου, είδηση της προχτεσινής συνέντευξης Τύπου για το πρόγραμμα του 2008 ήταν η αναγγελία πως δύο παραγωγές του Ελληνικού Φεστιβάλ, το «Πεθαίνω σα χώρα» του Μιχαήλ Μαρμαρινού και η «Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή έχουν κληθεί και θα συμμετάσχουν στα Φεστιβάλ της Βιέννης, των Βρυξελλών και του Φθινοπώρου (στο Παρίσι) το πρώτο, της Βιέννης και της Αβινιόν το δεύτερο- φεστιβάλ πρώτης γραμμής. Πέστε μου εσείς: Ποιος ελληνικός θίασος έχει επίσημα συμμετάσχει στο- κορυφαίο- Φεστιβάλ της Αβινιόν από το 1947- εξήντα ένα ολόκληρα χρόνια- που ιδρύθηκε; Σαφώς και είμαστε στην αρχή. Ας μην εκτροχιαζόμαστε. Κι ας μην καβαλάμε το καλάμι. Σαφώς και δεν μεταμορφωθήκαμε, ως Σταχτοπούτα, σε Αβινιόν μέσα σε τρία χρόνια. Η αρχή όμως έγινε. Χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα. Και χρόνος. Πείσαμε. Αλλά τις γνώμες αυτών που πείστηκαν πρέπει να τις στερεώσουμε. Με υπομονή και δουλειά.


Γλιτώνουν μόνον οι τέσσερις!

Μετροπόντικας- αρχαιότητες σημειώσατε 1. Έμπειρος πλέον από τις αναμετρήσεις του με τα κατάλοιπα του παρελθόντος στην Αθήνα, ο Μετροπόντικας ξεκίνησε το ταξίδι του στη Θεσσαλονίκη καλά προπονημένος. Δεδομένου δε πως οι 119 τάφοι (ελληνιστικής και ρωμαϊκής εποχής) που βρέθηκαν στον δρόμο του σε δύο μόνο σταθμούς δεν σώζονταν σε καλή κατάσταση και μόλις 14 ήταν κτερισμένοι με χάλκινα κοσμήματα, χρυσά νομίσματα, αγγεία και εργαλεία, δόθηκε το πράσινο φως από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο για τη διάλυσή τους. Μόνο 4 (!) θα γλιτώσουν την καταστροφή, που θα μεταφερθούν σε άλλη θέση ως υπόμνηση του νεκροταφείου. Αν σκεφτεί δε κάποιος ότι οι σταθμοί είναι 13, ίσως ο αριθμός αυτός δεν αποδειχθεί γουρλίδικος- κι ας ευχηθούμε ότι αυτό δεν θα είναι για τις αρχαιότητες.


Κιθαριστικά ταξίδια

Ο κομψός ήχος της κλασικής κιθάρας από δυο μετρ του χώρου- τον Νότη Μαυρουδή και τον νεώτερό του Παναγιώτη Μάργαρη- γέμισε χτες το Cafe του Βιβλιοπωλείου Ιανός στην παρουσίαση του «Cafe de l΄ art “Ρassion”», το έκτο Cafe de l art της εξαιρετικής σειράς που ξεκίνησαν οι δυο τους το 1999 στην Εros Μusic. Μπορεί το έδαφος στη δισκογραφία να μοιάζει με κινούμενη άμμος, μπορεί η Εros Μusic να απορροφήθηκε (και αυτή) από τη Legend του ομίλου Γιαννίκου, αλλά τα κιθαριστικά ταξίδια του κλασικού πλέον ντουέτου αντέχουν στις αλλαγές και συνεχίζουν. Τα έντεκα μουσικά θέματα και τα τρία τραγούδια του CD «είναι ένας μικρός θρίαμβος γύρω απο την παγκοσμιοποίηση της μουσικής» έλεγε ο Νότης Μαυρουδής. «Luna Rossa», «Βesame mucho», «Τake Five», «Libertango», «Sodade», «Εleanor Rigby» κ.ά. και τρία τραγούδια, «Υοukali», «Corsica» και «Νe me quitte pas», που ερμηνεύουν η Σόνια Θεοδωρίδου, ο Χρήστος Θηβαίος και ο Νίκος Αλιάγας. Η Σόνια Θεοδωρίδου τραγούδησε χτες το «Υoukali» συνοδεία του κιθαριστικού ντουέτου- ένας καλός τρόπος να γεμίσει κανείς τις μπαταρίες του με μουσική πριν βγει στη Σταδίου-, ενώ το «Libertango» του Άστορ Πιατσόλα με τις δυο κιθάρες να συνομιλούν ζωντανά έκλεισε την παρουσίαση. Δυο κιθάρες, σαν ολόκληρη ορχήστρα…