«Η επιβίωση είναι η πραγματική μου τέχνη»

Η Ζωή Λάσκαρη, σταρ μεγάλης διάρκειας στο εγχώριο θέαμα, θα αποδώσει σκηνικά, με έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, μια εμβληματική γυναίκα, που σαγήνευσε και ενέπνευσε μερικούς από τους πιο σημαντικούς δημιουργούς του 20ού αιώνα. Θα παίξει την περιβόητη Άλμα Σίντλερ, συνθέτρια και ισχυρή προσωπικότητα της Βιέννης του 1900, η οποία έμεινε στην ιστορία ως σύζυγος του μεγάλου συνθέτη Γκούσταβ Μάλερ. Άπαιχτο έως τώρα στη χώρα μας το έργο του Ρον Χάρτ «Μen on fire» (φλεγόμενοι άντρες), ανεβαίνει στην «Αθηναΐδα», με τίτλο «Άλμα Μάλερ».

Η παράσταση, που σκηνοθετεί η Αθανασία Καραγιαννοπού- λου, η οποία μετέφρασε και διασκεύασε το έργο, επιχειρεί να εξιστορήσει την πολυτάραχη ζωή αυτής της γοητευτικής γυναίκας, που την ερωτεύτηκαν δημιουργοί μεγάλου διαμετρήματος, όπως οι ζωγράφοι Γκούσταβ Κλιμτ και Όσκαρ Κοκόσκα, ο αρχιτέκτονας Βάλερ Γκρόπιους, ο συγγραφέας Φραντς Βέρφελ και φυσικά ο συνθέτης Γκούσταβ Μάλερ. Η βιογραφία της ιστορικά τοποθετείται στο τέλος του 19ου και στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ακολουθώντας τη σκηνική αφήγηση η οποία καλύπτει 68 χρόνια της ζωής της. Η ιστορία ξεκινάει από το τέλος, όταν η Άλμα Μάλερ 84 ετών α

ΙΝFΟ

«Άλμα Μάλερ» στη Θεατρική Σκηνή της Αθηναΐδας «Ζωή Λάσκαρη» (Καστοριάς 34-Βοτανικός, τηλ 210-3480.030).

φηγείται τη ζωή της στον βιογράφο της, πιάνοντας το νήμα από τότε που ήταν 16 ετών.

Η παράσταση στην έναρξη με τη μουσική του Μπομπ Ντίλαν δίνει τον χρόνο και τον τόπο: Νέα Υόρκη 1964. Ο μηχανισμός με τις περιστρεφόμενες σκηνές και τη μεγάλη οθόνη στο βάθος της σκηνής, όπου προβάλλονται θεατρικές και κινηματογραφικές εικόνες από τη Βιέννη του 1900 και μετά, ενώ ακούγονται μουσικές της ίδιας της Άλμα αλλά και του Μάλερ, του Σένμπεργκ, του Τσεμλίσκι, του Βάγκνερ, εξυπηρετεί τα φλας μπακ. Όσα μεσολαβούν από τα λευκά χρόνια ώς την εφηβεία της είναι συναρπαστικά, όπως οι μυθικοί της έρωτες.

Η Ζωή, που έκανε τη δραματουργική επεξεργασία του έργου, ξεχωρίζει από την εξομολόγηση της ηρωίδας μια φράση-κλειδί: «”Αγάπησα τους άντρες όσο και την τέχνη. Αυτοί το ξέρανε. Το μόνο που δεν ξέρανε είναι ότι η πραγματική μου τέχνη είναι η επιβίωση”. Δεν την ερωτεύτηκαν γιατί ήταν απλώς ωραία, κομψή, γοητευτική. Ήταν μια γυναίκα με γνώσεις μουσικής, ζωγραφικής, ποίησης, συνθέτρια η ίδια. Ήταν μια καλλιτέχνις που ήξερε πώς να εμπνεύσει τη δημιουργικότητά τους. Ήταν ο μέντοράς τους, όχι η μούσα τους».

Όλους τους αντρικούς ρόλους (Μάλερ, Κλιμτ, Κοκόσκα, Τσεμλίσκι, Γκρόπιους, Βέρφελ), παίζει ο Τάκης Χρυσικάκος και τον βιογράφο της Άντον Σμιντ ο Στέλιος Ψαρουδάκης.


«Την ενδιέφερε η ουσία, όχι το φαίνεσθαι»

Όταν μια ηθοποιός παίζει μια τέτοιας γοητείας γυναίκα, πώς μπορεί να ξεφύγει ερμηνευτικά από την αλαζονεία των ταλέντων της ή τον ναρκισσισμό της ομορφιάς της;

Για τη Ζωή Λάσκαρη αυτό είναι ψευτοπρόβλημα. «Η Άλμα ήταν πολύ ταλαντούχα και πολύ “χορτασμένη” γυναίκα, που αγαπήθηκε πολύ. Την ενδιέφερε η ουσία, όχι το φαίνεσθαι. Ήξερε ότι είχε ταλέντο και δεν φρόντιζε να το δείξει. Ωραία και γοητευτική, δεν “έπαιζε” την όμορφη. Περπατούσαν με τον Μάλερ κι αυτή ήταν πάντα πίσω του. Δεν πρόβαλε τον εαυτό της, γιατί δεν την ένοιαζε αυτό. Αλαζόνες είναι οι δήθεν ταλαντούχοι. Όπως αντίστοιχα, οι πραγματικά γοητευτικοί άνθρωποι δεν είναι νάρκισσοι.

Το δύσκολο ήταν να βρω τις εσωτερικές αλλαγές της. Πώς ωρίμασε αυτό το χαρισματικό πλάσμα, πώς καταστάλαξε. Ανάμεσα στην ηλικιωμένη Άλμα και τη χαριτωμένη έφηβη έπρεπε να βρεθεί η εσωτερική διαδικασία της πορείας της. Αν και με τον κάθε άντρα είναι διαφορετική, βγάζει ωστόσο τη δύναμή της, που είναι οι τρομερές γνώσεις της πάνω σε όλους τους τομείς της τέχνης.

Καθόλου σοβαροφανής, έχει χιούμορ, ακόμα και στις πιο πικρές εξομολογήσεις της. Όπως όταν στο φινάλε, διάσημη πλέον κληρονόμος, λέει στον βιογράφο της: Τι περίεργο, πέρασαν τόσοι εραστές στη ζωή μου και το μόνο που έχω είναι το όνομα που μου άφησε ο Μάλερ».