Ο ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΣ ΜΠΕΛΑΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τον ευχάριστο μπελά να διαχειριστεί τα κέρδη του. Και εδώ όμως τα αλλεπάλληλα limit up των δημοσκοπήσεων μεταβάλλουν τα δεδομένα, καθώς τον ωθούν προς το κέντρο της πολιτικής σκηνής με ρυθμό που ξεπερνά τις προσδοκίες αλλά και την προετοιμασία του. Το πρόβλημά του δεν είναι «τι θα κάνει με το ΠΑΣΟΚ» όπως συνήθως τον ρωτούν. Με το ΠΑΣΟΚ δεν έχει να κάνει τίποτα σε αυτή τη φάση, πέρα από το να του πάρει το μεγαλύτερο δυνατό κομμάτι, χωρίς όμως να δείχνει την επιθετικότητα της πράξης. Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι το ποσοστό των νέων κερδών που τελικά θα συγκρατήσει εξαρτάται από την ικανότητά του να πείσει ότι μπορεί να συμβάλει στην αναμόρφωση του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Όπως είπαμε πιο πάνω, ο χώρος αυτός δεν ζητά την κυβέρνηση εδώ και τώρα, ούτε υπό οποιουσδήποτε όρους. Όμως ζητά και κυβέρνηση και πολιτική ταυτότητα. Ζητά μια νέα πλειοψηφική παράταξη με κυβερνητική έφεση και ισχυρή πολιτική ταυτότητα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε ένα συνέδριο που διαχειρίστηκε τη φυσιογνωμία ενός κόμματος το οποίο θεώρησε θρίαμβο το 5%. Και βγήκε από το συνέδριο με την υποχρέωση να ανταποκριθεί στη «νέα ζήτηση» που κινείται σε διψήφια νούμερα. Οι θέσεις του συνεδρίου, ιδίως στα ευρωπαϊκά και τα οικονομικά, προδιαγράφουν ένα κόμμασυνομιλητή του ΚΚΕ. Αυτό εξάλλου επιθυμεί μεγάλο μέρος της πλειοψηφούσας τάσης. Τώρα πρέπει να λογαριαστεί με τα διλήμματα μιας πιο απαιτητικής και πραγματιστικής προγραμματικής κουλτούρας. Πρέπει επίσης και να επικοινωνήσει με τον κόσμο που έρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και από τη Ν.Δ., και από άλλες λιγότερο διευκρινισμένες πηγές. Γι΄ αυτό τον λόγο, η επιτάχυνση της κρίσης του ΠΑΣΟΚ θα αναπροσαρμόσει την εσωτερική διαλεκτική του ΣΥΡΙΖΑ, θα αλλάξει την εσωκομματική ατζέντα και ενδεχομένως θα ανοίξει νέα πεδία πρωτοβουλιών στις εσωκομματικές τάσεις του. Στο μέτρο βεβαίως που θα θελήσει να ανταποκριθεί στην εμφανιζόμενη «νέα ζήτηση». Συμπέρασμα, οι πολιτικές εξελίξεις, ιδίως στον προοδευτικό χώρο, βάζουν σε κίνηση όλους τους παίκτες, κομματικούς και εσωκομματικούς. Ο φόβος είναι η κινητικότητα να μεταφραστεί σε μια πλειοδοσία παραδοσιακής «αριστεροσύνης», δηλαδή λαϊκιστικής αντιπολιτευτικής ρητορείας χωρίς έρμα και πειθώ. Για την ώρα αυτό συμβαίνει, καθώς ο πολιτικός- προγραμματικός λόγος που παράγεται είναι απελπιστικά φτωχός και οπισθοδρομικός. Ώς ένα σημείο είναι φυσικό, αφού περνάμε μια φάση μετάβασης και σύγχυσης. Το απόλυτο όμως διαζύγιο προγραμματικού λόγου και κομματικού ανταγωνισμού βοηθά τελικά τις δυνάμεις της «σταθερότητας» και της συντήρησης του υπάρχοντος. Σε όποιο κόμμα και αν βρίσκονται. Ο Γιάννης Βούλγαρης διδάσκει στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου.