«Με έσπρωξαν στα όρια»

Τη ρωτώ αν προσπάθησε να «βγει» από τον ρόλο και να τον δει λίγο «από πιο ψηλά». «Εγώ δεν πιστεύω στα “ψηλά” και στα “χαμηλά”. Αυτά είναι κουλτουριάρικα και δήθεν και μοντερνιές. Στους ρόλους πρέπει να μπαίνεις μέσα. Σαν άνθρωπος του σήμερα αλλά αγνός. Να συντονιστείς με τη ματιά του σκηνοθέτη και να προσπαθήσεις να αποδώσεις τη δικιά σου αλήθεια και την αλήθεια του ρόλου- κάπου να συναντηθούν οι αλήθειες αυτές.

Η Άντζελα με έσπρωξε στα όρια. Είναι μία παράσταση και ένας ρόλος που απαιτούν το 100%. Και έστρωσε γύρω μου ένα “χαλί” για να αναδειχθεί ό,τι μπορεί να είχα μαζέψει ως ηθοποιός. Της το χρωστάω. Και ήταν ο τρόπος της δουλειάς που αποδέσμευσε την ενέργειά μου. Αυτή η αίσθηση της ομάδας που νιώθω- να περιμένω, για παράδειγμα, κάθε βράδυ το χέρι της Νόπης της Μπουζούρη να με πιάσει στο σκοτάδι για να βγω στα σκοτεινά και να πάω να ετοιμαστώ για την τελευταία σκηνή- είναι από τα πιο πολύτιμα».