«Η ευαισθησία μας είναι κρυμμένος εγωκεντρισμός»

ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΤΗΣ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟ ΔΡΟΜΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ Η ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ.
ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ ΜΕ ΜΙΑ «ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ»
ΜΠΛΑΝΣ ΝΤΙΜΠΟΥΑ
Φευγάτος άνθρωπος. Κάπως πάνω και πέραν της «ελληνικής θεατρικής πραγματικότητας». Σαν να μη νοιάζεται και πολύ για τα τεκταινόμενα στο παρασκήνιο του ελληνικού θεάτρου. Σαν, εδώ και χρόνια, να τα «γράφει» τα «πρέπει» και τις συμβάσεις και τα «πολιτικώς ορθά». Αφήστε πια το «προφίλ»… Αυτό το έχει «γραμμένο» παλαιόθεν. Όταν τη δείτε πώς κυκλοφορεί με το μηχανάκι θα καταλάβετε…

Όταν βγήκε από τη δραματική σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» το 1976, η Όλια Λαζαρίδου ήταν μία «πολλά υποσχόμενη ενζενί». Έγινε ανάρπαστη, η Χάνι της στο «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Ζιλ Ντασέν- μεγάλη επιτυχία -, πλάι στην Τζένη Καρέζη, τον Κώστα Καζάκο και τον Γρηγόρη Βαλτινό «έγραψε» και την εκτίναξε, αργότερα ο Ντασέν- «έχω μια τρομερά τρυφερή σχέση μαζί του, τον λατρεύω» λέει- τη ζήτησε στο Εθνικό, έγινε για ένα διάστημα η περιζήτητη πρωταγωνίστρια του νέου ελληνικού κινηματογράφου και, κατόπιν, έδωσε σε όλα μια κλωτσιά, σηκώθηκε και πήγε στο Παρίσι, στη σχολή του Αντουάν Βιτέζ και αποφάσισε να κάνει μόνο αυτό που γουστάρει.

Και συνεχίζει να το κάνει. Χαλαρά, γλυκά, χωρίς εξογκωμένο εγώ, χωρίς αυταρέσκειες και ναρκισσισμούς, χωρίς μνησικακίες, καχυποψίες και απωθημένα, χωρίς «με κυνηγούν» και «με έχουν γραμμένη στη μαύρη λίστα»… Η Όλια Λαζαρίδου κάνει θέατρο όπως αναπνέει, αλλά και χωρίς ποτέ να δηλώνει «το θέατρο είναι η ζωή μου».

Η φετινή κίνησή της να πάει να παίξει την Μπλανς Ντιμπουά του «Λεωφορείο Ο Πόθος», έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο πάνω της, «αλλιώτικα», σε μία παράσταση ανατρεπτική του έργου του Τενεσί Ουίλιαμς από την Άντζελα Μπρούσκου είναι μία απόδειξη της στάσης της αυτής. Η οποία δικαιώνεται με μία ερμηνεία στην κόψη του ξυραφιού, από τις καλύτερες της χρονιάς.

«Εκ των υστέρων έχω καταλήξει γιατί πήγα στο θέατρο. Στην εφηβεία το σημείο επαφής μου με την πραγματικότητα ήταν πολύ ασθενικό. Στο θέατρο βρήκα τον μόνο χώρο που, εκείνη την εποχή, θα μπορούσε να με χωρέσει. Ενστικτωδώς». Καθόμαστε στο «Βοξ», στα Εξάρχεια, και τα λέμε. «Το έχω αυτό. Είμαι λίγο σαν ζωάκι.

Ενεργώ με το ένστικτο».

Το σημείο επαφής σας με την πραγματικότητα σήμερα έχει γίνει πιο «ισχυρό»;

«Σαφώς. Έχω πολύ δουλέψει γι΄ αυτό. Και σκληρά, σας πληροφορώ». Γελάμε.

Δεν με πείθετε απόλυτα…

«Δεν πειράζει. Αλλά έτσι είναι. Ισχυρό όσο χρειάζεται…».

Κάνατε όνομα από το θέατρο και τον κινηματογράφο.Μετά «τσινήσατε»;Γιατί;

«Έγραψε, τότε, όταν έπαιξα στο Εθνικό, ένας κριτικός: “Τόσο μικρή και να έχει αποκτήσει τόση μανιέρα…”. Με επηρέασε αυτό. Γιατί ήταν αλήθεια! Είχε απόλυτο δίκιο. Αλλά αυτό, το έναυσμα ήταν μόνο. Ήδη σκεφτόμουν κι εγώ πως τώρα έχω μπει σε μια “στρωτή” πορεία, μετά θα γίνω θιασάρχις… Ε, δεν ήθελα να έχω μανιέρα. Ούτε στο θέατρο ούτε στη ζωή».

Κάνετε έναν ρόλο που ονειρεύονται όλες οι ηθοποιοί.Επιλέξατε,όμως,να τον παίξετε «κόντρα».Γιατί;

«Εγώ, αυτό που λέτε, δεν το καταλαβαίνω. Απλώς δεν είδα τον ρόλο ωραιοποιημένα. Ότι η Μπλανς Ντιμπουά είναι ο ίδιος ο Τενεσί Ουίλιαμς είναι σίγουρο, δεν το συζητώ. Από εκεί και πέρα, όταν πρωτοδιάβασα το έργο- και είμαι “αθώα” όταν πιάνω να διαβάσω έναν ρόλο-, άλλοτε έλεγα “κοίτα πώς αυτός ο συγγραφέας συλλαμβάνει τη γυναικεία πλευρά”, άλλοτε πάλι, “κοίτα την άτιμη! Μα τι μουλάρα!”. Εκείνο δηλαδή που ένιωσα είναι πως πρόκειται για ένα ευαίσθητο τέρας.

Αυτό που ονομάζουμε ευαισθησία μπορεί να είναι και ένας πολύ καλά κρυμμένος εγωκεντρισμός. Βλέπω πολλές Μπλανς Ντιμπουά γύρω μας. Μπορεί να μην είναι στο έσχατο στάδιο του αλκοολισμού, αλλά παίρνουνε αντικαταθλιπτικά γιατί δεν αντέχουν “αυτή τη ζωή”. Ποια, όμως, ζωή δεν αντέχουν; Αυτήν που είδα πρόσφατα ένα βράδυ που βρέθηκα στο ΚΑΤ; Όλα πια έχουν ισοπεδωθεί. Ο Χάινερ Μίλερ κάποτε μου είπε πως αν μιλούσαμε με θεατρικούς όρους, στην Ανατολική Γερμανία, όπου ζούσε, υπήρχε ακόμα η αίσθηση της τραγωδίας. Ενώ η Δύση είναι πια ένα μπουλβάρ.

Αλλά έχει και χιούμορ η Μπλανς.

Ένα μαύρο, απελπισμένο χιούμορ. Αυτό που είδα και στην αυτοβιογραφία του Τενεσί Ουίλιαμς».

Πρόκειται,δηλαδή,για ένα κριτικό κοίταγμα του έργου και του ρόλου;

«Δεν ξέρω τι θα πει “κριτικό”. Πιστεύω πως εκείνο που προσπάθησε να κάνει η Άντζελα Μπρούσκου και που σε άλλους αρέσει και σε άλλους δεν αρέσει- πολύ καλό αυτό, έτσι πρέπει να γίνεται- ήταν να δώσει το έργο απογυμνωμένο από το μελό που έχει φορτωθεί με τα χρόνια και το οποίο ανήκει περισσότερο στις παραστάσεις του και στις ερμηνείες που έχουμε δει παρά στο ίδιο το έργο».

info

Το «Λεωφορείο Ο Πόθος» παίζεται στο θέατρο «Σφενδόνη» (Μακρή 4, Μακρυγιάννη, τηλ.
210-9246.692,
210-9235.296).