«Ο Μέγας Ιεροεξεταστής είμαι εγώ!»

«Δεν είμαι ο εκπρόσωπος του Ντοστογιέφσκι στη Γαλλία. Επιλογή της τύχης είναι». Γελάει. Εφηβικός. Αν και στα 64, ο Πατρίς Σερό αφήνει μία εφηβική αίσθηση. Με καθαρό γαλανό βλέμμα, με ξεκούμπωτα τα πρώτα κουμπιά του πουκαμίσου του, με χιούμορ, ευγενής, άνθρωπος σκεπτόμενος και πανέξυπνος, με λόγο μεστό, ο διάσημος, βραβευμένος Γάλλος σκηνοθέτης του θεάτρου- έχει «ανακαλύψει» τον Μπερνάρ- Μαρί Κολτές-, του κινηματογράφου – «Βασίλισσα Μαργκό»- και της όπεραςοι συνεργασίες του με τον Πιερ Μπουλέζ στο βαγκνερικό «Δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν» στο Μπαϊρόιτ και στη «Λούλου» του Μπεργκ με τη δική μας Τερέζα Στράτας στο Παρίσι έχουν γράψει ιστορία-, σεναριογράφος αλλά και ηθοποιός- «δεν είμαι ηθοποιός» επιμένει- επιστρέφει στην Αθήνα. Για μία «δημόσια ανάγνωση», όπως τη χαρακτηρίζει, σε διασκευή και σκηνοθεσία του και με φωτισμούς του, των κεφαλαίων Δ΄ και Ε΄ από το πέμπτο βιβλίο του ντοστογιεφσκικού μυθιστορήματος «Αδελφοί Καραμαζόφ». Ήτοι των κεφαλαίων για τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή.

Και επιστρέφει ο Πατρίς Σερό και στον Ντοστογιέφσκι- έχει διαβάσει δημόσια τις «Σημειώσεις από το υπόγειο» (και στην Αθήνα, το 2006) ενώ το καλοκαίρι ανέβασε στο Φεστιβάλ του Εξ αν Προβάνς τη βασισμένη στον Ντοστογιέφσκι όπερα του Γιάνατσεκ «Το σπίτι των νεκρών». Εξ ου και η «απολογία» του στην αρχή.

Γιατί αυτό το απόσπασμα;
«Γιατί είναι μία αυτοτελής ιστορία από μόνο του. Έχει πλήρη δομή- αρχή, μέση και τέλος».

Τι ακριβώς θα δούμε;
«Κάτι περισσότερο από μία ανάγνωση – έχω το κείμενο στα χέρια μου- και κάτι λιγότερο από μία πλήρη σκηνοθεσία. Εκείνο που ξέρω να κάνω ως σκηνοθέτης είναι να διαβάζω ένα κείμενο, να το κατανοώ, να μεταδίδω το μήνυμά του στους ηθοποιούς. Αυτό θα κάνω. Με άλλη μορφή. Θα διαβάσω το κείμενο αυτό και θα προσπαθήσω να μεταδώσω το μήνυμά του στο κοινό. Είναι υπέρτατη ηδονή αυτό. Γιατί είσαι αυτεξούσιος. Δεν έχεις τις ευθύνες της προετοιμασίας ενός έργου ή μιας ταινίας. Ασχολείσαι με το κείμενο μόνος σου, στο σπίτι σου και στη συνέχεια βρίσκεσαι στη σκηνή ενώπιος ενωπίω».

Θέατρο, όπερα, ταινίες… Έχετε καταλήξει τι προτιμάτε περισσότερο να κάνετε;

«Δεν είναι θέμα προτίμησης…

Η όπερα είναι κάτι το εξαιρετικά περίπλοκο και σπάνια σε αφήνει ικανοποιημένο. Όταν τελειώνω με μια όπερα λέω: “Ουφ! Μου φτάνει και μου περισσεύει για την επόμενη δεκαετία”. Θεατρικά έργα έχω ανεβάσει πάρα πολλά. Ορισμένα τα λάτρεψα. Συμμετείχα στην «ανακάλυψη» του Κολτές. Αφότου ο Κολτές πέθανε δεν αισθάνομαι καμιά κατεπείγουσα ανάγκη να κάνω θέατρο. Εκείνο που μου έχει λείψει είναι μία ταινία».

Και στην προετοιμασία της ταινίας αυτής, που τα γυρίσματά της θα αρχίσουν τον Σεπτέμβριο, βρίσκεται χωρίς να θέλει να αποκαλύψει λεπτομέρειες.

ΙΝFΟ

Στις 3 και 4 Μαρτίου, στις 20.30, στο θέατρο «Ολύμπια» της Εθνικής Λυρικής Σκηνής (Ακαδημίας 59, τηλ. 210-
3612.461, 210-3643.725). Με ελληνικούς υπέρτιτλους σε μετάφραση Λουίζας Μητσάκου. Διάρκεια 1 ώρα 20΄. Εισιτήρια: 50, 45, 40, 35, 20 ευρώ.