ΠΡΟΣΩΠΑ Χέβι μέταλ στη Βαγδάτη

Δεν έχουν μακριά μαλλιά, επειδή στη Βαγδάτη αυτό δεν υφίσταται. Όμως μιλούν αγγλικά, τα οποία έμαθαν τραγουδώντας κομμάτια των Μetallica, και παράγουν έναν ήχο που δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τους χεβιμεταλάδες του υπόλοιπου κόσμου.

Οι Ακρασικάουντα («Μαύροι σκορπιοί» στα αραβικά) δημιουργήθηκαν το 2001 και είναι το μοναδικό χέβι μέταλ συγκρότημα στο Ιράκ. Τώρα έγιναν γνωστοί στον κόσμο χάρη στο ντοκιμαντέρ «Χέβι μέταλ στη Βαγδάτη» (της καναδικής vbs.tv) που παρουσιάστηκε στην Μπερλινάλε 2008.

Στα επτά χρόνια της ύπαρξής τους, οι Ακρασικάουντα δεν έχουν δώσει παρά έξι συναυλίες στο Ιράκ και μία στη Συρία. Την εποχή του Σαντάμ αντιμετώπιζαν δυσκολίες, οι αρχές του καθεστώτος δεν τους έδιναν άδεια να εμφανιστούν, ακόμη κι όταν συνέθεσαν με βαριά καρδιά ένα κομμάτι που δόξαζε τον δικτάτορα. Άλλωστε το χέβι μέταλ, προϊόν της αμερικανικής κουλτούρας και φορέας μιας οργής που δεν μπορεί να εκδηλωθεί σε μια δικτατορία, δεν ήταν της μόδας στο Ιράκ. Το συγκρότημα είχε ωστόσο τους φαν του και τα μέλη του έκαναν πρόβες τέσσερις ώρες την ημέρα σ΄ ένα υπόγειο.

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος τον Μάιο του 2003, ο τραγουδιστής διέφυγε στο εξωτερικό εξαιτίας απειλών από τους φονταμενταλιστές, ενώ η διοργάνωση συναυλίας ισοδυναμούσε πλέον με κατόρθωμα. Η τελευταία συναυλία τους στη Βαγδάτη έγινε το 2005 ένα απόγευμα (λόγω της απαγόρευσης της κυκλοφορίας). Ανάμεσα σε δυο διακοπές του ηλεκτρικού και μιαν έκρηξη, η μπάντα απελευθέρωσε την οργή της μπροστά σε… τριάντα κατενθουσιασμένους θαυμαστές. Μια παρένθεση ελευθερίας.

Στο ντοκιμαντέρ, οι τέσσερις μουσικοί δεν παραπονούνται, δεν κατηγορούν ιδιαίτερα τις ΗΠΑ, απλώς δεν καταλαβαίνουν πώς η ζωή τους βυθίστηκε τόσο στη φρίκη. Η μουσική που τους έκανε να αντέχουν δεν μπορεί να είναι πια η διαφυγή τους. Αν φοράς ένα μπλουζάκι των Μetallica σήμερα στη Βαγδάτη, κινδυνεύεις με θάνατο. Εκείνοι πάντως το έκαναν. «Με ή χωρίς το μπλουζάκι, μπορεί ανά πάσα στιγμή να πεθάνω», εξηγεί ο Φιράς, ο μπασίστας του συγκροτήματος.

Σήμερα οι Ακρασικάουντα συναντήθηκαν και πάλι στην Κωνσταντινούπολη, αφού έμειναν ένα χρόνο στη Δαμασκό. Έχουν ήδη δώσει τρεις συναυλίες. Οι οργανωτές της Μπερλινάλε προσπάθησαν να τους φέρουν στο φεστιβάλ, όμως τα διαβατήριά τους, που έχουν εκδοθεί επί Σαντάμ, δεν έχουν πια καμιά αξία. Στο μπλογκ τους, οι Ακρασικάουντα άφησαν το εξής μήνυμα: «Είναι σκληρό για μας να καθόμαστε εδώ και να γράφουμε αυτό το μήνυμα στο μπλογκ την ώρα που ο υπόλοιπος κόσμος ανακαλύπτει την ιστορία της ζωής μας, οκτώ χρόνια αγώνα, φιλοδοξιών, μαχών γι΄ αυτό που πιστεύουμε πως είναι η αλήθεια. Τουλάχιστον όμως μας μένει η μουσική μας και η ελπίδα ότι μια μέρα θα τα καταφέρουμε και θα τα σπάσουμε όλα».