«Ο ηθοποιός είναι ένας ανθρακωρύχος»

Βόλτες στην ηλιόλουστη Σταδίου έκανε χθες το μεσημέρι ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, αποφεύγοντας τους φωτογράφους. Λίγο αργότερα, όμως, η θύμηση και μόνο του γούρικου φυλαχτού που του είχαν χαρίσει εδώ στην πόλη μας πριν από 20 χρόνια – ακριβώς μετά κέρδισε το Όσκαρ ερμηνείας στο «Αριστερό μου πόδι» – τα παιδιά της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών, τον έκανε να κρατήσει με δυσκολία ένα δάκρυ, μεταδίδοντας σε εμάς που τον ξέρουμε από τότε ότι κάθε άλλο παρά τον έχει «χαλάσει» η επιτυχία. Τώρα είναι και πάλι υποψήφιος για Όσκαρ στην ταινία «Θα χυθεί αίμα»- συνολικά η ταινία διεκδικεί 8 Όσκαρ- η οποία τον έφερε πάλι κοντά μας με πρωτοβουλία του Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» (χθες έγινε στο «Παλλάς» ειδική προβολή και τα έσοδα πήγαν στους σκοπούς της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών).

«Ο έρωτάς του για την Ελλάδα ήταν κεραυνοβόλος και αμοιβαίος και η ευαισθησία του για τα παιδιά με ειδικές ανάγκες είναι αληθινή και συγκινητική», τόνισε η Δάφνη Οικονόμου, η ψυχή- μαζί με τη Βίκυ Αντωνοπούλου- της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών. Κι όταν τον ρωτήσαμε τους λόγους αυτής της αγάπης του για τη χώρα μας, θυμήθηκε την πρώτη του επίσκεψη πριν από 36 χρόνια με το σχολείο του, το ΄73, ενώ ακόμα είχαμε χούντα στην Ελλάδα: «Γινόταν στρατιωτική παρέλαση στους δρόμους κι εγώ νόμιζα ότι είχε γίνει κάποια στρατιωτική εισβολή. Το μεγαλύτερο μέρος εκείνων των διακοπών το περάσαμε με την αίσθηση πως ο στρατός κυνηγούσε κάποιους εχθρούς στους δρόμους».

Πάντα ευγενικός και διακριτικά φιλικός ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μας:

● «Η ηθοποιία είναι ένα παιχνίδι, δεν είναι επιστήμη. Απλώς, παίζουμε ωραία όσο πιο καλό είναι το “παιχνίδι”, το έργο. Η ερμηνεία είναι ένα πείραμα. Ο ηθοποιός είναι ένας ανθρακωρύχος».

● «Σαν πολιτικό ον, έχω άποψη για τον πόλεμο στο Ιράκ, την Παλαιστίνη και όλα τα γεγονότα που συνταράσσουν τον κόσμο μας, αλλά δεν θέλω να την διαλαλώ από ΄δώ κι από ΄κεί κάνοντας τον πολύξερο και τον έξυπνο».

● «Το θέατρο ήταν η πρώτη μου αγάπη, αυτό αποτέλεσε το θεμέλιο της δουλειάς μου».

● «Αν μου δώσουν πάλι το Όσκαρ ερμηνείας, και τα άλλα για τα οποία είναι υποψήφια η ταινία, έχει καλώς. Αν όχι, δεν χάθηκε ο κόσμος. Το δόσιμό σου σε μια ταινία ισοδυναμεί με την απώλεια του εαυτού σου: πρέπει να χάσεις τον εαυτό σου για να βρεις τον ρόλο».