Κριτική Εικαστικών

«Κρανίου Τόπος» και «Σάρματα»

Επιγραμματική με την πρώτη εντύπωση και ελκυστική στους παραμέσα λαβυρίνθους της, κατόπιν, η νέα έκθεση του Κορνήλιου Γραμμένου, φέρνει στο προσκήνιο μια τέχνη «ώριμη από καιρό», όσο κι αν προέρχεται από δύσκολα καλλιτεχνικά μονοπάτια. Ο θεατής αντικρύζει στο πάτωμα της γκαλερί μια μεγάλη κατασκευή από «ξακρίσματα» κοντραπλακέ, κολλημένα σ΄ ένα νέο χαλί, αλλά από την ανάποδη πλευρά, με τις προεξοχές να σχηματίζουν τεθλασμένες γραμμές που ανεβοκατεβαίνουν σαν τις γραφικές παραστάσεις μετοχών. Η κατασκευή δηλώνει σαφώς την αντιστροφή της επίπεδης επιφάνειας, δηλώνει επίσης την ανασύνταξη των σκουπιδιών του ξυλουργείου σε ένα νέο σύστημα, ενώ ακόμη πιο πέρα το ανεβοκατέβασμα του βλέμματος στις πτυχώσεις των συγκολλημένων ξακρισμάτων παραπέμπει άμεσα στους συμβολισμούς για τη διαμάχη φωτός-σκιάς.

Το ελκυστικό έγκειται στο ότι το έργο αρχίζει την επικοινωνία του με τον θεατή σχετικά απλά, θυμίζοντας κάτι ανάμεσα σε κρεβάτι φακίρη και αναποδογυρισμένο χαλί, και όλοι οι συνειρμοί ακολουθούν ανάλογα με τη διάθεση του φιλότεχνου. Ο Γραμμένος πειθαρχεί τα εκφραστικά του μέσα, λακωνικός στη σύνταξη, ήδη από τις παλιότερες εκθέσεις του 1980, πριν η ζωγραφική του μετεξελιχθεί σε κατασκευές, σταθμοί των οποίων υπήρξαν παλιότερα οι σειρές με «Ιππότες» και «Αlien». Και τότε ο προβληματισμός φωτεινού και σκοτεινού, τώρα με τα «Σάρματα» (λέξη

ΙΝFΟ

● Τάσος Παυλόπουλος, «Κρανίου Τόπος», «Καλφαγιάν», Χάρητος 11, Κολωνάκι, 210-7217.679, μέχρι 8 Μαρτίου ● Κορνήλιος Γραμμένος, «Σάρματα», Έκφραση- Γ. Γραμματοπούλου, Βαλαωρίτου 9α, τηλ. 210-
3607.598, μέχρι 16 Φεβρουαρίου

του Ηράκλειτου που σημαίνει υπολείμματα), η επανένταξη των σκουπιδιών δηλώνει τη δύναμη της τέχνης στην «ανάσταση» των χρησιμοποιημένων υλικών.

Από άλλο δρομολόγιο, με διαφορετική διαδικασία, αλλά με στοχαστικά συμπεράσματα που έρχονται στον ίδιο παρανομαστή η νέα έκθεση του Τάσου Παυλόπουλου με τίτλο «Κρανίου Τόπος».

Καταξιωμένος από πολλά χρόνια, από τους κορυφαίους της γενιάς του, και ο μόνος που δεν φοβάται το χιούμορ, ο καλλιτέχνης ολοκληρώνει μια δουλειά που αναποδογυρίζει ό,τι ο Ντισάν αναποδογύρισε πριν από εκατό χρόνια, με άλλα λόγια το πνεύμα του ντανταϊσμού, της ρομαντικής εκείνης παρέας των Ευρωπαίων καλλιτεχνών μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι οποίοι πρωτοέφτιαξαν έργα από σκουπίδια για να ειρωνευτούν το αστικό γούστο, αλλά, πενήντα χρονιά μετά έζησαν το ίδιο φαινόμενο ως εντεταλμένη συνταγή από τον γαλλικό νέο ρεαλισμό και την ποπ αρτ. Ο Παυλόπουλος σκιτσάρει προβληματισμούς της αισθητικής, της πορείας του έργου τέχνης στην αγορά και στη καθιέρωση, ειρωνεύεται όλο το σύστημα και τον εαυτό του πρώτ΄ απ΄ όλα, με μια πικρία που στο τέλος φέρνει αισιοδοξία επειδή ακριβώς αποδεικνύει ότι το καλλιτεχνικό δαιμόνιο εξακολουθεί να δουλεύει υπογείως και να ξαναχρησιμοποιεί τα υπολείμματα των προηγούμενων φάσεων, κάνοντας ανατροπές των ανατροπών, ακόμα και στις μέρες μας.