«Δεν είμαι πανκ, είμαι ανεξάρτητη»

Την Πάτι Σμιθ και τα πολλά πρόσωπά της- τραγουδίστρια, ακτιβίστρια, ποιήτρια, φωτογράφο και ζωγράφοπαρουσιάζει ένα νέο ντοκιμαντέρ που έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Ο Στίβεν Σέμπρινγκ αποκαλεί την 61χρονη Σμιθ «αναγεννησιακή γυναίκα» στο ασπρόμαυρο ντοκιμαντέρ «Όνειρο ζωής», δανειζόμενος τον τίτλο από το ομώνυμό της άλμπουμ του 1988.

«Δεν είναι μία ταινία ροκ εν ρολ ούτε συναυλιακό θέαμα. Είναι ένα ανθρωπιστικό φιλμ», λέει η Σμιθ, που δεν της αρέσει να την αποκαλούν πανκ ρόκερ. «Από τον πρώτο μου δίσκο ακόμα, έχω πει ότι δεν μου ταιριάζει καμία ετικέτα και δεν ανήκω σε κανένα είδος. Είμαι ανεξάρτητη. Κάθε φορά που ένας δημοσιογράφος με αποκαλεί πανκ ρόκερ, είναι επειδή δεν έχει τη φαντασία ή την επαγγελματική ευφυΐα ή την περιέργεια να ανακαλύψει το εύρος του έργου μου».

Ο σκηνοθέτης παρακολούθησε τη Σμιθ επί έναν χρόνο σε όλες της τις δραστηριότητες- στη σκηνή, αλλά και σε πιο ήσυχες στιγμές, όταν η καλλιτέχνις μιλά στον φακό για τη ζωή της και φιλοσοφεί για τον θάνατο. «Επισκέπτομαι συχνά νεκροταφεία. Εδώ στο Βερολίνο θα πάω στον τάφο του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

Μου αρέσει να πηγαίνω σε τάφους. Το βρίσκω παρήγορο. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που έχουν φύγει και όταν επισκέπτομαι τους τάφους τους αισθάνομαι πιο κοντά τους». Σε μία σκηνή της ταινίας, η Σμιθ αδειάζει τις στάχτες ενός πεθαμένου φίλου της στην παλάμη της, ενώ σε μία άλλη συγκινείται μιλώντας για τον πεθαμένο αδελφό της.

Μέσα σε λίγα χρόνια, η Πάτι Σμιθ έχασε τρία από τα πιο αγαπημένα της πρόσωπα- τον σύζυγό της, τον αδελφό της και τον καλό της φίλο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ. «Μερικές φορές σκέφτομαι πως θα μπορούσα να είμαι ο πιο θλιμμένος άνθρωπος του κόσμου. Ή ο πιο τυχερός. Όλοι τους με έφτιαξαν αυτό που είμαι. Έγινα καλύτερος άνθρωπος με κάθε απώλεια. Προσπαθώ να μη βυθίζομαι πολύ στη θλίψη. Είναι ένα πολύ σκοτεινό μέρος. Αλλά τον περισσότερο καιρό είμαι γεμάτη ενέργεια και αγάπη».

Ο Σέμπρινγκ και η Σμιθ έγιναν στενοί φίλοι στη διάρκεια των γυρισμάτων. Η κάμερα την ακολουθεί σε μία επίσκεψη στους γονείς της, σε πορείες διαμαρτυρίας, στα παρασκήνια πριν από μια συναυλία και σε ταξίδια στην Ιαπωνία και την Ιερουσαλήμ. Ο σκηνοθέτης λέει ότι η αφθονία υλικού τον δυσκόλεψε πολύ στο μοντάζ, για το οποίο χρειάστηκε έναν χρόνο. «Ήταν δύσκολο να τιθασεύσω αυτή την ταινία.

Εθίστηκα στην κινηματογράφηση της Πάτι Σμιθ, ήταν σαν να έπαιρνα ναρκωτικά».