Ο Ντάνιελ βάφτηκε κόκκινος

Τελικά στην Μπερλινάλε χύθηκαν τέσσερις κατακόκκινες σταγόνες αίματος. Ελπίζω- αν και δεν το πιστεύω- και στα Όσκαρ. «Θα χυθεί αίμα» το αριστούργημα της χρονιάς. Ίσως και της δεκαετίας
Τέσσερις σταγόνες με την εξής σειρά: Καλύτερη ταινία «Θα χυθεί αίμα» («Τhere will be blood»), ερμηνεία Ντάνιελ Ντέι Λιούις, σενάριο- σκηνοθεσία Πολ Τόμας Άντερσον, μουσική Τζόνι Γκρίνγουντ (το παλικάρι, ο κιθαρίστας των Radiohead, που έγραψε μουσική με τόση έμπνευση που έμπασε μέσα και τον Πεντερέσκι). Αν σ΄ αυτά του «blood» προσθέσουμε και το ρεσιτάλ της Τίλντα Σουίντον στη γαλλική αλλά αγγλόφωνη «Τζούλια» του Ερίκ Ζονκά, τότε είναι εύκολη η δουλειά για τον Κώστα Γαβρά. Παιδιά τελειώσαμε, να πάρουμε τα μπογαλάκια μας και γεια χαρά!

Ένα από τα πιο απίστευτα και σουρεαλιστικά στην ιστορία του σινεμά. Μεγάλη αμερικανική παραγωγή να απογυμνώνει τον αχόρταγο, βουλιμικό, ανελέητο καπιταλισμό και να τον στέλνει αδιάβαστο στον γκρεμό. Και όχι μόνο αυτό. Αντί ο ιδιοφυής Πολ Τόμας Άντερσον («Μανόλια»)- μόλις 38 ετών, παρακαλώ – να αναφέρεται αισθητικά στον Τζον Φορντ ή τον Γκρίφιθ ή σε κάποιον γίγαντα Αμερικανό, γυρίζει τον φακό του προς τον Στροχάιμ και τον Καρλ Ντράγιερ. Αυτή η απίστευτη αφομοίωση των διδαγμάτων της αφαίρεσης και του μινιμαλισμού, μαζί με τον σαρκικό, ιδρωμένο, ρεαλισμό της αμερικανικής γραφής, μετατρέπει αυτή την ιστορία ενός αχόρταγου χρυσοθήρα και πετρελαιά των αρχών του αιώνα σε ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα φιλμ όλων των εποχών.

Με έναν λόγο, αν σήμερα ζούσε ο Όρσον Ουέλς, αντί για «Πολίτη Κέιν» θα σκηνοθετούσε την ιστορία του Citizen Ρlainview (Ωμή θέα) με τίτλο «Θα χυθεί αίμα».

Για να καταλάβετε- και τελειώνω με αυτό, γιατί από 21 Φεβρουαρίου θα παίζεται εν Ελλάδι και θα μιλήσουμε αναλυτικά γι΄ αυτό το αριστούργημα- αντί για δεκάδες μαχαιρώματα και ξεκοιλιάσματα που διαπράττει ο Μάρτιν Σκορσέζε στις ταινίες του, ο Άντερσον επί δυόμισι ώρες περιγράφει τέσσερις φόνους όλους κι όλους. Αντί για στίφη και κοπάδια κομπάρσων, αυτός διαθέτει μια χούφτα νοματαίους. Και αντί για δεκάδες αχόρταγους πετρελαιάδες του Τέξας, μόνον έναν. Ο Πολ Τόμας Άντερσον πέταξε στα καναβάτσα τα Τbone steaks και όλα τα οπτικά εφέ του xολιγουντιανού σινεμά.

Guys- είπε- να τα ξαναπιάσουμε όλα από την αρχή, μπας και βρούμε τον εαυτό μας και λυτρώσουμε το κοινό μας. Ουκ εν τω πολλώ το ευ!

Πολιτικός κινηματογράφος, λοιπόν, μέχρι το κόκαλο. Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις όμως είναι κάπως προσεκτικός. Ενδεδυμένος σαν Ιρλανδός χωριάτης χίπης του ΄60, με περίεργο καπέλο, αμερικανικό μπουφάν του Τέξας και σκουλαρίκια του Camden town του Λονδίνου του 1969. Επιμελώς ατημέλητος εξωτερικά, επιμελώς προσεκτικός και… γλωσσοδετικός.

«Εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς. Οι δηλώσεις προκαταλαμβάνουν τον θεατή, τον αποπροσανατολίζουν. Δηλώσεις κάνουμε όταν θέλουμε να γίνουμε πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Ο καλλιτέχνης γράφει, ο θεατής αποκωδικοποιεί και απολαμβάνει. Αυτή ήταν και είναι η βασική λειτουργία του κινηματογράφου».

Ψηφίσατε για τα Όσκαρ;
Δεν είμαι Αμερικανός. Η γυναίκα μου όμως ψηφίζει. Εγώ απλώς θα τρέξω να προλάβω το λεωφορείο για τα Όσκαρ.

Καμία αγωνία;
Τώρα τι να σας πω… Ότι είμαι αδιάφορος; Προς τα έξω παριστάνουμε τους ψύχραιμους, μέσα μας όμως χτυπάει η καρδιά μας.

Ο τόνος της φωνής σας μοιάζει με εκείνη του Τζον Χιούστον στον ρόλο του αφεντικού του Λος Άντζελες στο «Τσάιναταουν» του Πολάνσκι…

Δεν κάνετε λάθος. Άκουσα επί ώρες τη φωνή του Τζον Χιούστον από ηχογραφήσεις. Επιβλητικός και απειλητικός. Του οφείλω πολλά.

Ξέρετε, η εξουσία της Εκκλησίας στην Ελλάδα είναι θεσμός του κράτους (στην ταινία ο δεύτερος πόλος εκπροσωπείται από έναν φανατικό θρησκόληπτο «μάγο»).

Δεν είμαι αρμόδιος να μιλήσω για την Ελλάδα, αλλά στ΄ αυτιά μου ακούγεται περίεργα η τελευταία δήλωση του αρχιεπισκόπου του Καντέρμπουρι Ρόουαν Ουίλιαμς που αναφέρθηκε στην ισχυροποίηση της Αγγλικανικής Εκκλησίας. Α big mistake. Κράτος και Εκκλησία πρέπει να πορεύονται χώρια. Όπου υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός είναι ευλογία (σ.σ.: blessing).

ΙΝFΟ

Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις καταφθάνει στην Αθήνα στις 14 Φεβρουαρίου προκειμένου να παραστεί στην αβάν πρεμιέρα της ταινίας για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

«Από την αναρχία προκύπτει η δημιουργία»

Με το σταγονόμετρο εμφανίζεται στην οθόνη ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις, που υποστηρίζει ότι «κινητήρια δύναμη είναι η έμπνευση, όχι η δουλειά. Όταν ο ρόλος σε ρουφήξει σ΄ ένα βαθύ, ανεξερεύνητο πηγάδι, τότε αξίζει να τα δώσεις όλα. Όπως ο Πλέινβιου (ο ήρωας που υποδύεται) ανακαλύπτει έναν νέο κόσμο, όπως ο Π. Τ. Άντερσον ανακαλύπτει τη δική του γραφή, έτσι κι εγώ ανακάλυψα μια πλευρά του εαυτού μου». Συμφωνήσατε από την αρχή;

Πήρα την απόφασή μου όταν διάβασα το σενάριο του Πολ (σ.σ.: Το σενάριο είναι μια ελεύθερη μεταφορά των πρώτων 150 σελίδων από το ποταμιαίο μυθιστόρημα του Άπτον Σινκλέρ «Οil», γραμμένο το 1927). Η φωνή σας είναι μέρος της μουσικής.

Ό,τι λέω στους δημοσιογράφους μοιάζει με σπίθα που πετάει κάποιος στο πετρέλαιο. Γι΄ αυτό είμαι συγκρατημένος. Λες κάτι και στη συνέχεια, όταν το διαβάσεις στην εφημερίδα, νομίζεις πως κάποιος άλλος σου έχει κλέψει την φωνή σου. Ξεχάστε ό,τι έχει γραφτεί για εμένα. Η φωνή μου στην ταινία είναι η ζωή ενός ανθρώπου. Πώς έφτασα μέχρι εκεί; Κανείς δεν μπορεί να το πει. Ούτε εγώ.

Πρόκειται για μια διαδικασία αναρχίας. Απ΄ αυτή την αναρχία προκύπτει στη συνέχεια η δημιουργία.

Το φινάλε της ταινίας θα διχάσει…
Κοιτάξτε, η ταινία των Κοέν δημιούργησε εντάσεις και ενστάσεις. Η ταινία του Πολ είναι αριστούργημα. Το λέω όχι επειδή παίζω σε αυτήν, αλλά επειδή το εννοώ.

Τελικά οι ομοιότητες με την εποχή μας είναι οφθαλμοφανείς.
Πολ Τόμας Άντερσον: Φυσικά υπάρχουν παραλληλισμοί και μεταφορές. Οι θεατές δεν είναι ηλίθιοι. Πετρέλαιο και θρησκεία. Αυτή είναι η εποχή μας. Κυνηγάμε και τα δύο.

Άλλωστε ο Άπτον Σινκλέρ ήταν από τους πλέον πολιτικοποιημένους συγγραφείς της Αμερικής.
Σχεδιαστής επίπλων και υποδημάτων

Δεν είναι celebrity του Λος Άντζελες, αλλά απομονωμένος κάτοικος σ΄ ένα κτήμα στα καταπράσινα λιβάδια της Ιρλανδίας. Δεν είναι professional star του κινηματογράφου, αλλά σχεδιαστής επίπλων και υποδημάτων! Δεν έχει μπάρμπα στην Κορώνη, αλλά κάθε φορά που κατεβαίνει στην οθόνη κερδίζει και Όσκαρ. Πρώτα το «Αριστερό μου πόδι», ύστερα υποψηφιότητα «Εις το όνομα του Πατρός», αργότερα υποψηφιότητα για τις «Συμμορίες της Νέας Υόρκης» και τώρα το απόλυτο φαβορί για το 2008. Ο (αντίπαλός του στην πεντάδα των Όσκαρ) Τζορτζ Κλούνι το έθεσε ωμά: «Αφού είναι ο Ντάνιελ, εμείς δεν έχουμε καμιά ελπίδα και καλά θα κάνουμε να πάμε στα σπίτια μας»!