Ντίνος Διαμαντόπουλος

ΤΟ ΑΚΟΥΣΑ από την τηλεόραση και μου ΄πεσε ο καφές από τα χέρια, Ντίνο. Γέμισε την οθόνη το χαμόγελό σου. Τι λέμε τώρα; Αυτό το χαμόγελο είναι το τελευταίο; Κάποιος με δουλεύει. Κάποιος κάνει μια κακόγουστη, μια χυδαία φάρσα. Αφού, ρε παιδί μου, δυο μέρες πριν σε είχα δει στο ζαχαροπλαστείο. Δυο μέρες πριν… Παίρνω τηλέφωνο τον Αχιλλέα τον Χαρίτο. Χρόνια φίλος και συνεργάτης σου… Μαζί οι δυο σας στο στούντιο πίσω από το Γηροκομείο μεταμορφώνατε τις θνητές σε θεές. Κατεβαίναμε τα λίγα σκαλάκια. Άβαφτες, κουρασμένες, τα μαλλιά πιασμένα πρόχειρα. Και μέσα σε χρόνο ντετέ, οι δυο καλοί μας μάγοι μάς έκαναν να νιώθουμε οι πιο όμορφες γυναίκες στον κόσμο…

Δεν γίνεται, ρε Ντινάκο. Λάθος είναι. Συνωνυμία. Αφού εμείς τα είπαμε. Τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε: Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη.

Ο Αχιλλέας το σηκώνει. Από την πρώτη λέξη, την πρώτη συλλαβή, καταλαβαίνω πως είναι αλήθεια. Όλα είναι αλήθεια. Ο Ντίνος δεν θα ξανακατέβει τα πέντε σκαλάκια… Δεν θα τα ξαναπάρει στο κρανίο επειδή ο αριστερός προβολέας είναι μισό χιλιοστό πιο πίσω απ΄ ό,τι τον ήθελε. Δεν θα μου ξαναχαμογελάσει καθισμένος στο γραφειάκι του μπαίνοντας αριστερά.

Ως «ρέκβιεμ» στην τηλεόραση, η παρέλαση του «τίποτα». Σταρλετίτσες, καλλιστειούδες, πρωινατζούδες. Όσες κάνανε μισή φωτογράφιση μαζί σου, έχουν άποψη για τον χαρακτήρα σου. Με τα 60 λεπτά που περάσανε μαζί σου, σε ξέρουν σαν κάλπικη δεκάρα. Σου χτίζουν εκ του ασφαλούς το πορτρέτο: Πάντα καλός, πάντα χαμογελαστός, πάντα κεφάτος!

Δεν ήσουνα «πάντα» τίποτα από όλα αυτά, Ντινάκο μου. Ένας επί της ουσίας καλλιτέχνης ήσουνα. Τελειομανής, κυκλοθυμικός, με ακραίο χιούμορ, γοητευτικός, φωνακλάς τη μια στιγμή και την άλλη μες στην τρελή χαρά. Δεν ήταν η καλύτερή σου να αποτυπώνεις ξανθές με δίμετρες γάμπες- κι ας το έκανες άψογα. Άλλα τραβούσε η ψυχούλα σου, άλλα φώτιζαν το βλέμμα σου. Οι καλοί φίλοι που ήταν διατεθειμένοι να τσαλακωθούν μπροστά στον φακό σου. Να σου παραδοθούν, να αφεθούν στα χέρια σου, να κολυμπήσουν σε μαυρόασπρα πέλαγα μαζί σου, να βγάλουν κάτι από την ψυχή τους, κάτι από την αλήθεια τους… Κάτι κρυφό και μυστικό που μόνο εσύ ήξερες να το κάνεις εικόνα. Τα χαμόγελα από φελιζόλ πλήρωναν φως, νερό, τηλέφωνο. Όμως το πρόσωπο που είχε πολλά να πει κι άλλα τόσα να κρύψει, αυτός ήταν ο λόγος που σε έκανε να συνεχίζεις.

ΚΙ ΕΝΩ οι διάφορες άσχετες σκιαγραφούν ανερυθρίαστα έναν άνθρωπο παντελώς άγνωστο σε αυτές… Εγώ δεν ξέρω πώς να σε αποχαιρετήσω, ρε Ντίνο. Δεν ξέρω, μα την Παναγία… Βγάζω από το συρτάρι μια στοίβα φωτογραφίες «μας». Πόσα χρόνια, φίλε μου… Η ζωή μου περνάει μέσα από το βλέμμα σου. Να εδώ… Νεαρή δημοσιογράφος, γελαστή, χωρίς έννοιες, υποχρεώσεις, ευθύνες. Πόσο να ΄μαι εδώ; 25 χρόνων; Η φάση «ό,τι φάμε κι ό,τι πιούμε».

Περνάει η ζωή μου μέσα από το βλέμμα σου. Εδώ νιόπαντρη με τον Κώστα. Πρόσωπα λαμπερά, ανυποψίαστα, σίγουρα πως το «για πάντα» το έχουν στο τσεπάκι τους. Δέκα χρόνια μετά. Πάλι με τον Κώστα. Χαμόγελα σφιγμένα, ζορισμένα… Προσπαθούμε να κρύψουμε από τον ίδιο τον εαυτό μας τις ρωγμές που βαθαίνουν. Αλλά ο φακός σου τις αποτυπώνει. Πίσω από την glossy επιφάνεια, το βλέπω καθαρά: Τα μουσκεμένα χιλιόμετρα έχουν μπει ανάμεσά μας…

Εδώ με τον Σταμάτη τον Φασουλή. Τι γέλιο είχαμε κάνει σε κείνη τη φωτογράφιση (θυμάσαι, Αχιλλέα;). Πετάξαμε τη σοβαροφάνεια σαν πατσαβούρα κι αρχίσαμε όλοι τα τρελά μας. Φωτογραφίες με τον Σταμάτη κι εμένα… Σαν δυο παιδιά, σκασμένα στο γέλιο, που προσπαθούν να κρατηθούν σοβαρά για να μη φάνε την αποβολή στο κεφάλι…

ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ φωτογραφίες που έχω με τον γιο μου, δύο χρόνων τότε. Θυμάμαι έπρεπε να κάνω ένα εξώφυλλο και τον είχα πάρει μαζί μου. Όταν τελειώσαμε τη δουλειά, μου λες «κάτσε να σας βγάλω με τον Παύλο! Έτσι για να τις έχεις εσύ!». Αυτή τη φωτογραφία έχω στο σαλόνι μου, Ντινάκο…

Φωτογραφίες για εξώφυλλα, σίριαλ, θέατρα. Εδώ είμαι με πυρετό (αλλά δεν φαίνεται). Εδώ βαριέμαι (αλλά δεν φαίνεται). Εδώ μόλις έχω χωρίσει (αλλά δεν φαίνεται). Εδώ είμαι καλά. Και φαίνεται. Α, ρε Ντινάκο μου. Πάντα προστάτευες τις πληγές μου… Πάντα έβγαζες το φως κι εκμηδένιζες το σκοτάδι…

Τελευταία φορά που βρεθήκαμε στο στούντιο ήταν για ένα εξώφυλλο για το περιοδικό της εφημερίδας «Το Βήμα».

– Ρε Ελενάκι, έλα να σου κάνω μερικές ασπρόμαυρες. Έτσι για μας.

– Θα ΄ρθω…

– Ναι, σιγά! Να το δω και να μην το πιστέψω. – Θα ΄ρθω, ρε Ντίνο, λέμε!

Δεν ήρθα. Δεν πρόλαβα. Δεν σε πρόλαβα. Τελευταία φορά μια γρήγορη ματιά στο ζαχαροπλαστείο. Κι έπειτα ο καφές. Που μου ΄πεσε απ΄ τα χέρια. Νάτος ο λεκές, ακόμα δεν έφυγε. Και δεν θέλω να φύγει.

Δεν ξέρω τι γίνεται εκεί πάνω, Ντινάκο. Ο κόσμος εκεί είναι έγχρωμος ή ασπρόμαυρος; Δεν ξέρω… Ξέρω μόνο πως θα τον φωτίσεις εσύ… Και καλά θα κάνουν να έχουν στήσει τους προβολείς ακριβώς στο σημείο που τους θέλεις. Αλλιώς, μαύρο φίδι που τους έφαγε!

Το φλας της καρδιάς μου δεν θα σβήσει ποτέ, παλιέ μου φίλε!

Καλό ταξίδι, ακριβέ μου Ντίνο!