Ο φόβος για τους αδύνατους

«Δεν υπάρχει πια ουρανός στην Ευρώπη». Ο θεός είναι νεκρός. Και τι κάνουμε τώρα που τον σκοτώσαμε; Μπορεί να απαλλαχτήκαμε από τις ενοχές μας, όμως δεν καταφέραμε να γλιτώσουμε κι από τον φόβο μας. Στο βλέμμα των Γερμανών αξιωματούχων διαγράφεται ο φόβος για τους αδύνατους. Οι Γερμανοί φοβούνται τους αδύναμους γι΄ αυτό θέλουν να εξοντώσουν τους Εβραίους.

Κι εννοούσε πως η έσχατη, η υπέρτατη δάφνη των γερμανικών νικών θα ήταν ο θάνατος του γερμανικού λαού, ότι το γερμανικό έθνος, με τις νίκες του, θα κατακτούσε τον θάνατό του».

Και ο πρίγκιπας Ευγένιος της Σουηδίας, εν μέσω όλης αυτής της καταστροφής, εν μέσω όλης αυτής της θηριωδίας, συνεχίζει να επιδίδεται στην αγαπημένη του δραστηριότητα, το απλό, ουδέτερο και εντελώς αθώο κέντημα. Όπως ο εξαθλιωμένος πληθυσμός της ερειπωμένης από τις βόμβες Νάπολις, λες και δεν είδε άλλο αίμα να χύνεται στην διάρκεια του πολέμου οδύρεται για το αίμα του Αγίου Ιανουαρίου που φημολογείται πως το σκόρπισε μια βόμβα στη Μητρόπολη.

Το Καπούτ είναι ένα μεγάλο μυθιστόρημα, το μυθιστόρημα του Ευρωπαίου ανθρώπου που πέρασε αιώνες Ιστορίας χτίζοντας τον ουρανό πάνω από το κεφάλι του, με τα ίδια του τα χέρια, κι όταν τον γκρέμισε, πάλι με τα χέρια του, έμεινε μόνος του με τον φόβο του, την ντροπή του και μόνον όπλο του τον κυνισμό του.

Πριν κλείσω οφείλω να πω πως το αριστούργημα του Μαλαπάρτε βρήκε τον μεταφραστή που του άξιζε. Η δουλειά του Παναγιώτη Σκόνδρα είναι εξαιρετική.