Πολύ αερόμπικ για το τίποτα

Τόσα λεφτά, τόσες (17)
κάμερες, τόσος ντόρος για ένα δίωρο πλάνο με τον 65άρη Μικ Τζάγκερ να κάνει αερόμπικ, τραγουδώντας Satisfaction. Στην Μπερλινάλε το αερόμπικ μεταμορφώθηκε σε ΑeroΜick!

Αν με ρωτούσαν τι κατάλαβα από το «Shine a star», το ντοκιμαντέρ του Μάρτιν Σκορσέζε από δύο συναυλίες των Stones και απ΄ όλη αυτή τη φρενίτιδα με εκατοντάδες να ξεροσταλιάζουν για ένα πέρασμα του υπνωτισμένου Τσάρλι Γουότς προς τη λιμουζίνα της Μercedes Βenz και για ένα βλέμμα του Μικ, αδιστάκτως θα απαντούσα: Μoney for nothing και συναυλία γυμναστικής.

Ρlease, φίλοι του ροκ. Επιτρέψατέ μου, γιατί κι εγώ λάτρης της μουσικής είμαι. Το ροκ δεν είναι μόνο ο ήχος που βγαίνει από μια κιθάρα και η φωνή με μια ιδιαίτερη βραχνάδα. Πάνω απ΄ όλα και πριν απ΄ όλα, είναι αίσθημα και λαχτάρα. Αυτό που είδα, ήταν απλώς σχήμα, επίδειξη, λεφτά, δόξα και show. Αυτό εισέπραξα, αυτό ένιωσα, αυτό κατανάλωσα, με αυτό έπληξα. Να μιλήσουμε για το κορμί. Να θαυμάσουμε γυμναστική. Να εκστασιαστούμε από την αειθαλή, εφηβική του διαδρομή. Να μάθουμε τα μυστικά του, να αγοράσουμε τις κρέμες, τα βαράκια, τη δίαιτά του. Αν έχουμε ελάχιστα από τα λεφτά του. Να ζηλέψουμε τα εξηνταπεντάχρονα και τόσο τορνευτά του.

Να το πω διαφορετικά; Ε, λοιπόν, η συναυλία στο Βeacon της Νέας Υόρκης όχι μόνο ήταν προσχεδιασμένη, έξοχα οργανωμένη και με άφθονες

ΙΝFΟ

58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου έως 16 Φεβρουαρίου.
Ίντερνετ: http://www.berlinale.de

πρόβες προετοιμασμένη, αλλά στην αρχή ο Μπιλ Κλίντον, η Χίλαρι, ο μικρός ανιψιός του Μπιλ και η πεθερά του Ντόροθι φωτογραφήθηκαν με τον Μικ, τον Τσάρλι και τον Κιθ, όπως κάνουν οι τουρίστες με φόντο την Ακρόπολη και με ντεκόρ τους τσολιάδες στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου. Μιας πλήξεως, μύριες πλήξεις έπονται. Όπου στη συνέντευξη Τύπου, στριμωγμένοι και τσουβαλιασμένοι ο ένας επάνω στον άλλο και όλοι μαζί επάνω σε τηλεοπτικές μηχανές και σε μανιασμένους φωτογράφους και αφού επί μιάμιση ώρα περιμέναμε την αφεντιά τους, ούτε μισή τζούρα σκανδάλου. Ούτε ίχνος γαργαλιστικής ερωτησούλας. Τίποτα. Ιδού:

Τόσο πολύ λατρεύετε τη μουσική; Μάρτιν Σκορσέζε: Είναι η μισή ζωή μου, η έμπνευσή μου, οι βάσεις της δημιουργίας μου.

Κιθ Ρίτσαρντς (βαριεστημένος): Η μόνη ταινία του Μάρτιν που δεν περιέχει το Gimme Shelter (γέλια).

Ήταν προσωπική επιλογή; Μικ Τζάγκερ: Όλες οι επιλογές είναι προσωπικές.

Οι ροκ σταρ λάμπουν σ΄ αυτό το φεστιβάλ… Όλα χωράνε σ΄ ένα φεστιβάλ. Υπάρχουν κι άλλα ντοκιμαντέρ για το Ιράκ… ή το Ιράν είναι, δεν θυμάμαι καλά.

Πώς διαχειρίστηκες τη σχέση σου με τόσες πολλές κάμερες;

Σαν να μην υπήρχαν. Αν τις έχεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου, την πάτησες για τα καλά. Η διαφορά ανάμεσα στο «Sympathy for the devil» με τον Γκοντάρ και τον Σκορσέζε;

Δύο μεγάλοι σκηνοθέτες. Και οι δύο καταγράφουν ένα συγκεκριμένο γεγονός με την προσωπική τους οπτική.

Τι από τα δύο, acting or performance (ερμηνεία ή σόου);

Υπάρχουν ομοιότητες. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με μια δημιουργική διαδρομή. Και στις δύο περιπτώσεις, πρέπει να είσαι καλός performer για να παίξεις.

Στο τέλος, ένα πράγμα μου ΄ρθε στον νου. Όπως στην «Εξιλέωση» ο αθώος Ρόμπι καταλήγει στον τάφο και η Μπράιονι, που τον έστειλε στη φυλακή, ζει και μεγαλουργεί, έτσι κι εδώ. Ο Τζον Λένον νεκρός, ο Μικ, ολοζώντανος, ζάπλουτος, αειθαλής αρχηγός. Να τα χιλιάσει!


«Η ομορφιά προκύπτει από το πουθενά»

«Ποιο είναι το βασικό κριτήριο για μια ταινία που θα κερδίσει τη Χρυσή Αρκούδα;», ρώτησαν τον Κώστα Γαβρά, πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής της Μπερλινάλε. «Μα, να είναι όμορφη ταινία. Η ομορφιά μπορεί να προκύψει από το πουθενά. Από Φρανκενστάιν, Τσάρλι Τσάπλιν, από το Cinema Νuovo της Βραζιλίας, ακόμα και από τον Σιλβέστερ Σταλόνε».

Και η πολιτική… «Μα το φεστιβάλ, από τη γέννησή του στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, ήταν και παραμένει πολιτικό. Όλες οι ταινίες με την ευρύτερη έννοια είναι πολιτικές».

Κι εσείς μις Κρούγκερ (μέλος της Επιτροπής κι αυτή, καθήμενη εξ ευωνύμων του Γαβρά και σεμνότατα ντυμένη)…

«Αγαπάω τις ταινίες και σαν καλή μαθήτρια θα καθήσω και θα τις δω όλες».

Δεν νιώθετε τύψεις που θα κρίνετε μερικές από τις συναδέλφους σας;

«Όλοι κρινόμαστε. Άλλωστε, μια καλή ερμηνεία μπορεί να προκύψει από μια μέτρια ταινία» (όπως, ας πούμε, η ίδια ως Ελένη στην «Τροία»).

Και τις ελεύθερες ώρες σας… «Ακούω Μπαχ»!

Α, ξέχασα το σημαντικότερο. Αυτή η Μπερλινάλε είναι το μοναδικό φεστιβάλ από το οποίο λάκισαν δύο μέλη της Κριτικής Επιτροπής από την αρχή! Η Σαντρίν Μπονέρ και η σκηνοθέτις Σουζάν Μπίερ για «επαγγελματικούς», λέει, λόγους. Ούτε στο Φεστιβάλ Δράμας. Παιδιά, σόρι, έχω γύρισμα. Έπειτα απ΄ αυτό, η Θεσσαλονίκη μεγάλωσε μέχρι τον ουρανό!