Διαδοχής το ανάγνωσμα

ΠΕΜΠΤΗ ΜΕΣΗΜΕΡΙ. Ο κιλλίβαντας με αργή, κατανυκτική μουσική απομακρύνεται από τη ζωή μας. Μια ζωή που συνεχίζεται. Λίγο πιο γρήγορα, λίγο πιο βιαστικά από ό,τι θα όφειλε. «Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς»!

Γράφτηκαν όλα. Ειπώθηκαν όλα. Η δεκάχρονη διαδρομή του Χριστόδουλου στον αρχιεπισκοπικό θρόνο μόνο αδιάφορα δεν πέρασε. Φανατικοί οι πιστοί, φανατικοί και οι πολέμιοι. Ένωσε και δίχασε το πέρασμά του.

Έντονη προσωπικότητα, δυναμική, συχνά παρεμβατική. Από τη μια η νεολαία με το σκουλαρίκι, το περίφημο πλέον «σας πάω», το πάθος του να επιστρέψουν οι νέοι στην Εκκλησία, τα ανέκδοτα, ο δυναμισμός, η βαθιά καλλιέργεια, το επικοινωνιακό χάρισμα. Από την άλλη, απόψεις, θέσεις, τοποθετήσεις που δίχαζαν. Λαοθάλασσες στις συγκεντρώσεις για τις ταυτότητες. Λαοθάλασσες και στην αντίπερα όχθη.

ΑΚΡΑΙΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ, ακραία συναισθήματα. Μόνο οι μετριότητες τα έχουν καλά με όλους. Κι ο Χριστόδουλος μόνο μετριότητα δεν ήταν. Κι αν «τα στερνά τιμούν τα πρώτα», οι τελευταίοι επτά μήνες της μάχης με την ασθένεια, ήταν- για φίλους και εχθρούς- ένα μάθημα ζωής. Η στωικότητα, η γενναιότητα, το χαμόγελο που έσβηνε αλλά δεν χανόταν, η ηρεμία, η γλυκύτητα, η γαλήνη. Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη λύτρωση σε μια τόσο βασανισμένη πορεία.

Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς! Δεν πρόλαβε να αφήσει την τελευταία του πνοή κι αμέσως ορίστηκε η ημερομηνία εκλογής νέου Αρχιεπισκόπου! Τη μια Πέμπτη η κηδεία, την επόμενη Πέμπτη η διαδοχή.

Αλήθεια, γιατί τόση βιασύνη; Γιατί τόση πρεμούρα; Εκλογή με την ψυχή στο στόμα- γιατί, αλήθεια; Η Ορθοδοξία κινδυνεύει από κάτι;

Μας την έπεσαν οι αλλόφυλοι και οι αλλόθρησκοι; Μας υποχρεώνει κάποιος τύραννος να αλλαξοπιστήσουμε; Μας επιτέθηκαν νύχτα τίποτα φονταμενταλιστές και δεν το πήραμε χαμπάρι; Τι γίνεται, γιατί καιγόμαστε, γιατί βιαζόμαστε; ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΕΣ ΖΥΜΩΣΕΙΣ. Μυστικά τηλεφωνήματα. Συναντήσεις σε ξενοδοχεία. Κρυφές επικοινωνίες. Μετρημένα κουκιά. Τόσοι οι δικοί σου, τόσοι οι δικοί μου, τόσοι οι Χριστοδουλικοί, τόσοι που πρόσκεινται στο Πατριαρχείο. Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι…

Τα ίδια πρόσωπα που συνοδεύουν τον κιλλίβαντα… Τα ίδια πρόσωπα βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα… Δηλώνανε πως πρώτα θα γίνει η κηδεία και μετά οι διαδικασίες εκλογής.

Κι επειδή στον Αρχιεπίσκοπο άρεσαν τα ανέκδοτα- το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Σε ποια στρατόσφαιρα θεωρούν ότι ζούμε; Ποια δείγματα έχουμε δώσει ότι είμαστε τόσο αφελείς, τόσο ευκολόπιστοι; Καλούμαστε να πιστέψουμε εμείς πως τώρα προσεύχονται για τη σωτηρία της ψυχής του;

Η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Δεν είναι το μπαλάκι στα παρασκηνιακά παιχνίδια. Γιατί το ξέρουμε. Και το ξέρουνε ότι το ξέρουμε: Τα αλισιβερίσια δεν άρχισαν χτες Παρασκευή. Άρχισαν τον Ιούνιο. Επτά μήνες πριν. Από τότε δρομολογήθηκαν προσεγγίσεις, βολιδοσκοπήσεις, συμμαχίες, αλλαγές στρατοπέδων, οι υπολογισμοί για τα «καλά και συμφέροντα». («Συμφέροντα» για κάποιους. «Καλά» για ποιον;). ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΑΝΕΛΕΗΤΟ σαρκοβόρο από τη φιλοδοξία! Ναι, ξέρω: τα ίδια συμβαίνουν στην πολιτική, στην τέχνη, στην κοινωνία! Αλλά, ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε; Η Ορθοδοξία είναι μεγάλη ιστορία. Ορθοδοξία ίσον πίστη, προσήνεια και- πάνω απ΄ όλαπνευματικότητα. Και πονάει! Πονάει πολύ να βλέπεις ιεράρχες να συμπεριφέρονται σαν πολιτικάντηδες. Λίγο ακόμα και θα βγουν με την ντουντούκα στα καφενεία να διαλαλούν την πραμάτεια τους!

Κάποιες σκέψεις… Σκόρπιες, κατακερματισμένες… Πέμπτη μεσημέρι… Καθώς η Ιστορία έγραψε την τελευταία λέξη σε ένα μεγάλο κεφάλαιο…

Καθώς ο κιλλίβαντας απομακρύνεται από τη ζωή μας…

Καθώς η ζωή συνεχίζεται…