ΟΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΔΕΝ ΖΟΥΝ ΣΕ ΓΥΑΛΙΝΟΥΣ ΠΥΡΓΟΥΣ

Επειδή μερικοί ίσως θα θεωρήσουν πως οι άνθρωποι αυτοί είναι κάτι ιδιότυπα μοναχικά απομονωμένα στον κόσμο τους άτομα, απορροφημένα με τις μεγάλες και δύσκολες ιδέες βυθισμένα μέσα σε ογκώδη και απρόσιτα για τους πολλούς βιβλία, θέλω να καταθέσω εδώ τις αναμνήσεις μου από τη γνωριμία τους μαζί μου.

Και θα επιμείνω σε δύο μόνο παράλληλα και παρόμοια περιστατικά. Με τον Παναγιώτη Κονδύλη είχαμε συνταξιδέψει για να παρουσιάσουμε στην Πάτρα κάποια βιβλία, διαφορετικά ο καθένας αλλά στον ίδιο χώρο. Το βράδυ μετά την εκδήλωση οι εκδότες των βιβλίων και οι υπεύθυνοι του βιβλιοπωλείου όπου έγινε η παρουσίαση μάς οδήγησαν σε μια λαϊκή ταβέρνα έξω από την πόλη.

Εκείνο το βράδυ ο Κονδύλης άφησε έξω από την ταβέρνα τη φιλοσοφική του σκευή και έδειξε τον ριζιμιό Έλληνα που έκρυβε μέσα του. Γερός πότης, ευφυολόγος, είρωνας, ανεκδοτολόγος και στο τέλος της βραδιάς στο τσακίρ κέφι χόρεψε έπειτα από μένα ένα βαρύ ζεϊμπέκικο που άφησε έκπληκτους και τους λαϊκότερους της παρέας. Μάρτυράς μου η παρούσα εκείνη τη βραδιά μέσα με άλλους Ρέα Γαλανάκη.

Ο Ψυχοπαίδης ήταν στενός συγγενής του Τάκη Βουτέρη, του φίλου σκηνοθέτη. Έτσι ένα βράδυ ύστερα από μια πρεμιέρα του Θεάτρου Εξαρχείων λίγοι φίλοι βρεθήκαμε σε μια ταβέρνα στον Κολωνό με στρατσόχαρτο αντί τραπεζομάντιλο, χοχλιούς, χαλβά και κοψίδια. Και κρασί βαρελίσιο. Ο Ψυχοπαίδης βρισκόταν σε έξαρση, σε οίστρο διονυσιακό, και χόρεψε ένα συνταρακτικό, απελπισμένο ζεϊμπέκικο.

Αν αναφέρθηκα σ΄ αυτά τα δύο περιστατικά είναι για να καταδείξω πως οι σοβαροί διανοούμενοι δεν είναι ξένοι με τα ανθρώπινα, δεν είναι κάτοικοι σε γυάλινους πύργους, έχουν πάθη και νεφρούς, αλλά δεν συναγελάζονται με το κοπάδι των μαζαγελάδων. Στοχάζονται, γράφουν και αναλύουν τα μεγάλα προβλήματα του πολιτεύεσθαι και του ηθικού βίου, αδιάφοροι για τους εμπόρους του θεάματος και τους τραπεζορήτορες των πάσης φύσεως τριόδων.

Μην ξανακούσω πως σιωπούν. Ας ξεβουλώσουν κάποια αυτιά που έχουν ταπωθεί με βουλοκέρι.