Ο φόβος του παρόντος

Η ιστορική πορεία της Ορθοδοξίας αποτρέπει όσους διαχειρίζονται τις τύχες της, αν δεν τους το απαγορεύει, να εγκλωβίσουν το παρόν της σε μια Ελλάδα απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, υποδουλωμένη στα τραύματά της, δυστυχισμένη, που της έλαχε να υπάρχει στον 21ο αιώνα και όχι στις αλλοτινές εποχές της βυζαντινής της δόξας.

Η Ορθοδοξία, όπως και ο Καθολικισμός, όπως και ο Προτεσταντισμός είναι συστατικά στοιχεία του μεγάλου ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αυτού που αναγνωρίζει τον εαυτό του στον Ντοστογιέφσκι ή στον Γκρέκο, αυτού που έχει εκχωρήσει τα πνευματικά δικαιώματα των δογματικών διαφορών στην Ιστορία και κρατάει για το παρόν του το απόσταγμα της πνευματικής δημιουργίας τόσων αιώνων. Αυτού που επέτρεψε όχι μόνον τη συνύπαρξη των διαφορετικών δογμάτων, αλλά και τη συνύπαρξη της χριστιανικής πίστης με την ανεξιθρησκεία, τον αγνωστικισμό ή και την αθεΐα.

Αυτός είναι ο πολιτισμός που σήμερα καταβάλλει εργώδεις προσπάθειες για να βρει την πολιτική του έκφραση, με άλλα λόγια, να βρει τον τρόπο, αντάξιο του ιστορικού του μεγέθους, για να τοποθετηθεί στο καθεστώς της παγκοσμιοποίησης. Η τάση της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας να ταυτίζει την ευρωπαϊκή ύπαρξη με τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών κολακεύοντας τα φοβικά αισθήματα των πιστών της, όπως έγινε στην περίπτωση των ταυτοτήτων, δεν δείχνει μόνον την αδυναμία της να αντιληφθεί τη δυναμική των καιρών μας. Αποκαλύπτει, κυρίως, τον φόβο που της εμπνέει το παρόν του κόσμου μας.

Έχει η Ελληνορθόδοξη Εκκλησία τη θέληση, το θάρρος και τις ανθρώπινες εφεδρείες για να ανταποκριθεί σ΄ αυτόν τον ρόλο; Μπορεί να ξεπεράσει τις αναστολές της; Μπορεί να δει τον ορίζοντα της ύπαρξής της πέρα από τον ενθουσιασμό που ο οποιοσδήποτε ηγέτης της έχει την ικανότητα να προκαλέσει στο κοινό του;