Και η ζωή συνεχίζεται

Δεν ξέρω αν ο όρος έχει χρησιμοποιηθεί, αλλά θα χαρακτήριζα το έργο του Μ. Γιουνγκ μυθιστορηματικό ντοκιμαντέρ. Βάζοντας βέβαια τον τόνο στην τέχνη της σύνθεσης και όχι στην απλή συρραφή του δημοσιογραφικού υλικού.

Το μυθιστόρημα αρχίζει στις 25 Δεκεμβρίου 2005 και τελειώνει στα τέλη Μαΐου 2006. Ο αφηγητής, τριαντάρης, δουλεύει σε μεσιτικό γραφείο.

Ζει μόνος. Έχει ελάχιστη έως ανύπαρκτη ερωτική ζωή. Περνάει τα Χριστούγεννα με μαμά, μπαμπά και αδέλφια. Τίποτα το ιδιαίτερο. Ανία. Σ΄ αυτήν την κατάσταση τον βρίσκει το τσουνάμι της 26ης Δεκεμβρίου. Ζει κι αυτός, μέσω της τηλεόρασης, την είδηση, την πληροφόρηση και τα γεγονότα που επακολουθούν. Όπως τα δισεκατομμύρια των άλλων ανθρώπων σε όλη τη Γη. Με μια διαφορά. Ο ήρωάς μας αποφάσισε να καταγράψει τις εντυπώσεις του και τον τρόπο που αυτός έζησε τον ολέθριο υποθαλάσσιο σεισμό. Το μυθιστόρημα του Γιουνγκ είναι το χρονικό του τσουνάμι σύμφωνα με το βλέμμα ενός άσημου και μάλλον αφελούς θνητού που κατοικεί στο Παρίσι.

Είδα έτσι αυτό που δεν κατάφερα να φανταστώ πριν από δύο χρόνια και κάτι. Όλο εκείνο το κύμα φιλανθρωπίας που συνεπήρε τις καρδιές των ανθρώπων απ΄ άκρου εις άκρον του πλανήτη, όλο εκείνο το ξέσπασμα αλληλεγγύης- «στο κάθε ποτήρι μπίρα που πίνετε, ένα ευρώ πηγαίνει στα θύματα του τσουνάμι», διαφήμιζε μια μπιραρία – όλη εκείνη η άμιλλα κυβερνήσεων, οργανισμών, ιδρυμάτων, συλλόγων και ιδιωτών ανά τον κόσμο για το ποιος θα προσφέρει τη μεγαλύτερη υλική βοήθεια, δεν ήταν παρά επένδυση. Όχι βέβαια ηθική. Κανένας πια δεν επενδύει στο Καλό για μια θέση στον Παράδεισο. Υλική, υλικότατη επένδυση. Βέβαια, οι φιλάνθρωποι όλης της υφηλίου ξοδεύτηκαν, συνεισέφεραν, θυσίασαν κάτι από τα υπάρχοντά τους. Μόνο που δεν μπορούσαν να καμουφλάρουν τελείως την ικανοποίησή τους για το γεγονός ότι ο οβολός τους θα τους επιστρεφόταν στο εκατονταπλάσιο: ζήτω η ζωή! Τι καταστροφή και ξεκαταστροφή; Πανηγύριζε η «διεθνής κοινότητα» που κατάφερε με την τηλεφιλανθρωπία της να συγκαλύψει την απληστία της.