ΕΠΙΔΕΞΙΟΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΟΣ

Η αρρωστημένη ομορφιά στην απάτη του Ίρβινγκ έγκειται στην αρμονία των αναλογιών της. Κάθε μειονέκτημα στην υπόθεση- όπως η σχεδόν αδύνατη απευθείας πρόσβαση στον Χιουζ-, ο Ίρβινγκ κατάφερε να το μεταλλάξει σε τακτικό του πλεονέκτημα: εφόσον δεν μπορούσε κανένας να συναντήσει τον μεγιστάνα, δεν θα μπορούσε και κανένας να πληροφορηθεί από πρώτο χέρι αν ο μεγιστάνας συνάντησε ή δεν συνάντησε ποτέ τον Ίρβινγκ. Όλα τα γραπτά εχέγγυα (επιστολές, συμβόλαια) που απαιτούσε ο εκδοτικός οίκος ΜακΓκρω-Χιλ και το εκδοτικό συγκρότημα ΤimeLife εκ μέρους του Χιουζ, τα συνέτασσε ο ίδιος ο Ίρβινγκ (αποδείχτηκε ασυνήθιστα επιδέξιος πλαστογράφος, εφόσον τρεις φορές κατόρθωσε να περάσει επιτυχώς από τις συμπληγάδες των ειδικών γραφολόγων) και τα συμπλήρωνε αυτοβούλως με όσες ιδιόρρυθμες «απαιτήσεις» του Χιουζ διευκόλυναν το απροσπέλαστο του εγχειρήματος: κανένας δεν έπρεπε να ακούσει τις μαγνητοταινίες κ.ο.κ. Από εκεί κι έπειτα, ο Ίρβινγκ και ο Σάσκιντ, ο συνεργός του, με την επικουρία- παρά την αμοιβαία τους απέχθεια- της συζύγου και της ερωμένης του Ίρβινγκ, δούλεψαν ακούραστα επί μήνες για να οικοδομήσουν μια αληθοφανή «αυτοβιογραφία».

Όπου σκάλωναν με την αληθοφάνεια, εύρισκαν καταφύγιο στην ευπιστία.

Δεν λησμονούσαν ούτε στιγμή ότι απευθύνονταν σε ανθρώπουςτα μεγαλοστελέχη των εκδοτικών οργανισμών και τους βουλιμικούς αναγνώστες- που διακαώς «ήθελαν να πιστέψουν». Εφάρμοσαν απαρέγκλιτα το δόγμα του Γκέμπελς: όσο πιο μεγάλο το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται.