Βελιγράδι by night

Για να μη μοιάζω με άστεγο που περιμένει την ώρα του συσσιτίου, αποφάσισα να βγω. Να ψάξω κάποια ανοιχτή καφετέρια. Αφήνω τη βαλίτσα μου στο ξενοδοχείο και αρχίζω την περιπλάνησή μου. Έχει εννιά βαθμούς κάτω από το μηδέν. Ήταν γραφτό να ανακαλύψω το Βελιγράδι μέσα στο άγριο κρύο και τα άγρια χαράματα. Φθάνω στην οδό Σκανταρλιά. Ωραίες καφετέριες, ωραία μαγαζιά, όλα κλειστά. Ανηφορίζω την οδό Δέσποτα Στέφαν. Μέχρι που βρίσκω μπροστά μου τον υπέροχο πεζόδρομο Κνέζα Μιχαΐλα. Αριστερά και δεξιά ελληνικές τράπεζες. Άλλες μεγάλες διεθνείς τράπεζες. Διαφημίσεις κινητών, ακριβές μάρκες. Θυμάμαι τα λόγια ενός δημοσιογράφου στα Σκόπια: «Η Σερβία ακόμα και σήμερα είναι ο οικονομικός «τίγρης» των Βαλκανίων». Το Βελιγράδι είναι μια πανέμορφη πόλη. Και πανάκριβη. Ο μέσος μηνιαίος μισθός των Σέρβων δεν ξεπερνά τα 350 ευρώ, ενώ οι τιμές σού θυμίζουν Αθήνα. Μπροστά στο κομψό κτίριο του Εθνικού Μουσείου στέκεται το άγαλμα του Ομπρένοβιτς. Καβάλα στο άλογό του, με τα μάτια σχεδόν κλειστά λόγω του χιονιού. Αυτόν τον έφαγαν οι αντίπαλοί του από τη δυναστεία των Καραγεώργηδων. Πριν, οι Ομπρένοβιτς, είχαν φάει κι αυτοί κάποιον από τους Καραγεώργηδες. Οι Σέρβοι λένε ότι οι ηγέτες τους έχουν μακρά παράδοση στην αλληλοεξόντωση. Από τον Καραγεώργη Σερβίας μέχρι τον Ζόραν Τζίντζιτς. Βλέπω μπροστά μου την καφετέρια των Τσάρων της Ρωσίας. Μια από τις πιο κομψές και γνωστές στο Βελιγράδι. Ένας αστυνομικός με περιεργάζεται από μακριά, καθώς βλέπω έναν διαφημιστικό πίνακα όπου αναγράφεται «Sexy. Chic. Cool». Κάπως έτσι περιγράφουν οι κάτοικοι του Βελιγραδίου τη πόλη τους. Κατηφορίζω την οδό Δέσποτα Στέφαν. Σε μια γωνία, πάνω σε έναν τοίχο, γραμμένο το σύνθημα «Όχι στη νέα αποίκηση της Ε.Ε.». Δίπλα του, εν είδει υπογραφής, το σφυροδρέπανο, που, άθελά μου, με παραπέμπει στη σταλινική Αλβανία. Το σύνθημα ανήκει σε μια σταλινική οργάνωση. Αντιευρωπαϊκός άνεμος φυσά σήμερα στη Σερβία, με αφορμή το Κόσοβο. Το Βελιγράδι είναι μια ευρωπαϊκή, κοσμοπολίτικη πόλη. Αν όμως ο εκπρόσωπος των εθνικιστών και πρώην σύμμαχος του Μιλόσεβιτς Τόμισλαβ Νίκολιτς κερδίσει τις προεδρικές εκλογές, ο αντιευρωπαϊκός άνεμος ενδέχεται να γίνει θύελλα. Σταλινικοί και εθνικιστές, με διαφορετικά σύμβολα ο καθένας (οι μεν με το σφυροδρέπανο, οι δε με σημαίες του Μεσαίωνα και το σταυρό), συμπίπτουν απόλυτα στο μίσος τους για τη Δύση και στo καλό feeling για τον Πούτιν. Φθάνω στο ξενοδοχείο. Ο ρεσεψιονίστας μού δείχνει ότι όλα είναι εντάξει τώρα. Ανεβαίνω με το ασανσέρ και επιθυμώ σφόδρα να κοιμηθώ. Φοβάμαι μόνο, έπειτα από τόση περιπλάνηση στα νέα βαλκανικά σύνορα, μήπως με επισκεφθεί άξαφνα, στον ύπνο μου, κάποια σκηνή από τη θρυλική μάχη του Κοσόβου…