Ημερολόγιο Συνόρων Περιπλάνηση στα νέα βαλκανικά σύνορα

Έφθασα στο Βελιγράδι, αφού περιπλανήθηκα λαχανιασμένος ανάμεσα στα νέα βαλκανικά σύνορα. Έτσι έμαθα, για μια ακόμη φορά, ότι εδώ είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε γέλασε…

Ήταν μεσημέρι Κυριακής όταν ξεκίνησα από την Πρίστινα, με ένα μικρό βαν, προς το Βελιγράδι. Στα σύνορα μου είπαν ότι δεν μπορώ να μπω στη Σερβία από το Κόσοβο. Πρόκειται για μη αναγνωρισμένο διοικητικό σύνορο. Ευγενικά μου εξήγησαν ότι θα έπρεπε να επιστρέψω στην Πρίστινα. Από εκεί να πάρω το λεωφορείο για τα Σκόπια. Από τα Σκόπια έπρεπε να πάρω ξανά το λεωφορείο για το Βελιγράδι. Με λίγα λόγια, για να φθάσω στο Βελιγράδι έπρεπε να περάσω τουλάχιστον ένα εικοσιτετράωρο στα σύνορα και τα λεωφορεία. Παραδόθηκα και αποφάσισα να ακολουθήσω τη διαδρομή. Τα νέα σύνορα των Βαλκανίων μου επέβαλλαν τη «θέλησή» τους… Πρίστινα- Σκόπια.Το λεωφορείο της γραμμής Πρίστινα- Σκόπια ήταν γεμάτο Αλβανούς φοιτητές που σπούδαζαν στο Πανεπιστήμιο των Σκοπίων. Είχαν περάσει το Σαββατοκύριακο στα σπίτια τους και τώρα επέστρεφαν στα Σκόπια. Τους ρώτησα γιατί δεν σπουδάζουν στο Κόσοβο. Μου απάντησαν ότι στο Πανεπιστήμιο της Πρίστινα δεν γίνονται τέτοιες σπουδές ή ότι είναι σε πολύ αρχικό στάδιο. Οι περισσότεροι σπουδάζουν πληροφορική ή κάνουν την ειδίκευσή τους στην ιατρική. Επειδή θεωρούνται ξένοι φοιτητές πληρώνουν δίδακτρα, τα οποία για τα βαλκανικά δεδομένα μού φάνηκαν τσουχτερά. Τους ρωτάω τι θα κάνουν μετά τις σπουδές τους. Ο Φερίτ σκοπεύει να ανοίξει δικό του ιατρείο στην Πρίστινα. Ο Αλμπάν, που σπουδάζει πληροφορική, θα ψάξει για δουλειά στο εξωτερικό. «Στη Γερμανία ζητούν τέτοιους μετανάστες» λέει. Ο Ουράν δεν έχει ακόμα αποφασίσει…

Σημαίες και Coca-Cola.Στον διεθνή σταθμό των λεωφορείων στα Σκόπια, κόσμος πάει κι έρχεται. Κόβω εισιτήριο για το Βελιγράδι. Η διάρκεια του ταξιδιού: οκτώ ώρες. Ολονύχτιο ταξίδι. Μέχρι την αναχώρηση απομένουν τρεις ώρες. Μπαίνω σε ένα από τα κυλικεία ψάχνοντας μια ζεστή γωνιά. Πίνοντας τον εσπρέσο παρατηρώ απέναντί μου ένα τεράστιο ψυγείο της Coca-Cola. Στην κορφή του υπάρχουν δυο μικρές σημαίες: της ΠΓΔΜ και της Ε.Ε. Το λεωφορείο φθάνει. Ξεκινάμε….

Σκόπια- Βελιγράδι. Στο λεωφορείο είμαστε λίγοι επιβάτες. Τα σύνορα με τη Σερβία τα περνάμε χωρίς μεγάλη καθυστέρηση. Τότε, απαλλαγμένος από το άγχος των συνόρων, αποφασίζω να κοιμηθώ λίγο. Στην πόλη Νις με ξυπνούν οι φωνές του οδηγού και των επιβατών. Βλέπω τους επιβάτες να εγκαταλείπουν με βιασύνη το λεωφορείο. Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει. Πλησιάζω τον οδηγό που καπνίζει με μεγάλη αφο

Ιnfo

Στον πρώτο γύρο τον προεδρικών εκλογών στη Σερβία (διεξήχθησαν την περασμένη Κυριακή), ο εθνικιστής και αντιδυτικός Τ. Νίκολιτς κέρδισε το 39,6% των ψήφων. Δεύτερος ήρθε ο Μπόρις Τάντις (35,5%), γνωστός και ως φιλοδυτικός. Ο δεύτερος γύρος διεξάγεται την επόμενη Κυριακή.

σίωση το τσιγάρο του. Τον ρωτάω στα αγγλικά, αφού τα φτωχά σερβικά μου εκείνη τη στιγμή είναι ανύπαρκτα. Μου δείχνει έξω, με το δάκτυλο, αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω. Ένας από τους επιβάτες επιστρέφει. Μου εξηγεί στα αγγλικά ότι πρέπει να αλλάξουμε λεωφορείο. Μου έχει τύχει μέχρι σήμερα να αλλάξω τρένο. Είναι η πρώτη φορά που αλλάζω λεωφορείο… Ο επιβάτης με παροτρύνει να βιαστώ, γιατί σε πέντε λεπτά το άλλο λεωφορείο αναχωρεί. Τρέχω για να προλάβω υπό το βάρος της βαλίτσας μου. Μπαίνω λαχανιασμένος στο λεωφορείο. Είναι σαράβαλο, ζεστό και γεμάτο. Ρωτάω αγγλικά αν είναι το σωστό λεωφορείο. Κάποιος μου κάνει νεύμα πως «ναι», ενώ από πίσω ακούω ένα επιφώνημα: «Γιάνκη». Προχωράω χωρίς να γυρίσω το κεφάλι, μέχρι που βρίσκω μια άδεια θέση. Τέσσερις ώρες ακόμα μέχρι να φθάσουμε στο Βελιγράδι…

Οδός Κοσόβσκα. Ήξερα ότι το ξενοδοχείο όπου θα έμενα ήταν στο κέντρο του Βελιγραδίου. Το είχε κλείσει μια Σέρβα φίλη μου, η Καταρίνα. «Ηotel Union» λέγεται και βρίσκεται στην οδό Κοσόβσκα, δηλαδή «Στο Κόσοβο». «Όπου και αν πάω σε αυτό το ταξίδι, το φάντασμα του Κοσόβου με κυνηγά» σκέφτομαι. Ή μήπως κυνηγά τη Σερβία; Έφθασα στο ξενοδοχείο κατά τις πέντε το πρωί. Με μια τεράστια επιθυμία να πέσω στο κρεβάτι. Ο ρεσεψιονίστας δεν χάρηκε ιδιαίτερα όταν με είδε. Παρακολουθούσε με μεγάλο πάθος μια αμερικάνικη ταινία με μπόλικες σφαίρες και καράτε. Πίσω από την πλάτη του, μια φωτογραφία δείχνει Σέρβους πολεμιστές στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τσέκαρε το όνομά μου. Τον αριθμό του δωματίου. Έριξε μια ματιά στο διαβατήριό μου. Μετά από λίγο με πληροφόρησε ότι δεν γινόταν να μπω στο δωμάτιο τώρα. «Λυπάμαι αλλά στις 06.30 αρχίζει η νέα μέρα εργασίας» πρόσθεσε και επέστρεψε στην αμερικάνικη ταινία με τις σφαίρες και το καράτε. Εάν δεν ήμουν φανατικός οπαδός του ορθολογισμού, θα σκεφτόμουν ότι υπήρχε καλοστημένο σχέδιο για την εξόντωσή μου…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com