ΓΝΩΜΗ Συνεργασία ή εισοδισμός;

Συνιστά τελικά αλλαγή στρατηγικής η δήλωση Αλαβάνου για εναλλακτική λύση διακυβέρνησης με πυρήνα τη ριζοσπαστική Αριστερά;

Όπως και η δήλωση Τσίπρα για δυνατότητα μελλοντικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ αν ο ΣΥΡΙΖΑ φθάσει στο 20%;

Πρόκειται για μια ρεαλιστική εκδοχή ή για απόπειρα να διασκεδαστεί η απουσία εναλλακτικής λύσης; Οι δηλώσεις αυτές λένε το εξής απλό:

Να αποσπάσουμε ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από το ΠΑΣΟΚ πλαγιοκοπώντας το, ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ και μετά συνεργαζόμαστε. Αν υποθέσουμε ότι υλοποιείται αυτός ο στόχος, προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: Τι είδους δυναμική, γιατί αυτό είναι το μείζον, μπορεί να αποκτήσει μια συνεργασία όταν ως προϋπόθεσή της τίθεται η λεηλασία του ενός εταίρου από τον άλλο; Αν η λογική του διεμβολισμού υπερισχύει της ανάγκης προγραμματικής σύγκλισης, αλλού οδηγείται η εν λόγω διαδικασία. Περισσότερο στον εισοδισμό παρά στη συνεργασία.

Όμως η ηγεσία του ΣΥΝ φαίνεται να υποτιμά σημαντικούς παράγοντες. Στο… γήπεδο δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Έχουμε μια κυβέρνηση που βυθίζει τη χώρα στο τέλμα. Η όποια στρατηγική ξεδιπλώνεται σε έδαφος πολιτικής κρίσης. Κρίση που ανατροφοδοτεί η Ν.Δ. με την πολιτική της.

Όταν στο τιμόνι βρίσκονται οι συντηρητικές δυνάμεις και ο στόχος της Αριστεράς επικεντρώνεται απλά στην ανακατανομή της δύναμης μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ, δημιουργούνται παρενέργειες. Προσφέρεται, αντικειμενικά, ζωτικός χώρος στη Ν.Δ. να πάρει ανάσες, ενώ βυθίζεται. Αλλά και στον Κ. Καραμανλή να ελιχθεί, να ξεφύγει από τη φθορά που τον αγκαλιάζει προσωπικά.

Ο ΣΥΝ κλωτσά τη «χρυσή ευκαιρία» να βρεθεί στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής. Τα ρεύματα της κοινωνίας που επικαλέστηκε- και σωστά- ο Α. Αλαβάνος, κοιτάζουν προς Κουμουνδούρου, αλλά δεν βλέπουν διέξοδο, εναλλακτική λύση διακυβέρνησης. Αυτή είναι η αιτία που η διαφαινόμενη αύξηση του ΣΥΡΙΖΑ θα έχει προσωρινό χαρακτήρα.

Ο Μάκης Κοψίδης είναι ανένταχτος της Αριστεράς.