Οι ακρίδες έγιναν λεφούσι

Τρία κείμενα αρνητικά και μηδενιστικά, που βλέποντας την ανθρώπινη υπόθεση από τη σκοπιά της ματαιότητας, του θανάτου και του μίσους, σήμερα και μάλιστα στην Ελλάδα του παρόντος ηχούν ως σάλπιγγες της Ιεριχούς.

Η δοκησισοφία, η ανθρώπινη βλακεία, η ταπεινωτική υποταγή στη μόδα, στην κατανάλωση, στις παραφυσικές και μεταφυσικές παγίδες, στην πολιτική πορνογραφία, στη λογοτεχνική χλαπάτσα, στη μεταμοντέρνα χυλόπιτα και στις μοντερνικές τσαχπινιές, η παιδεία ως πατίνι και η τέχνη ως μπεζαχτάς, είναι φυσικό και λογικό και, γιατί όχι, ενστικτώδες ανάχωμα στη γενική κατηφόρα. Τέτοια κείμενα (και αισθάνομαι περήφανος που το ένα στέκεται ισότιμα ανάμεσα σε αριστουργήματα, το ελληνικό) λειτουργούν σαν το κομμένο κεφάλι της Μέδουσας, σαν το γοργόνειο στο γνωστό ανάγλυφο με την αποτρόπαιη μορφή και τη γλώσσα έξω από το στόμα να χλευάζει και να κρίνει. Ο Βάρναλης δεν έγραφε στην «Αληθινή απολογία του Σωκράτη»: «Κρίνω να πει κοροϊδεύω»; Έχουμε ανάγκη από σκιάχτρα, γιατί οι ακρίδες έγιναν λεφούσι και τα σπαρτά μας είναι και λίγα και ασθενικά.