Η χαζοχαρούμενη κοινωνία

Εξέχουσα θέση στη σχολιογραφία εκείνης της εποχής κατέχει μια διόλου χιουμοριστική σελίδα για τους αριστερούς διανοούμενους, που είναι «ο πιστότερος και φθηνότερος υπηρέτης του κομπραδόρικου ελληνικού καπιταλισμού», και την «αρχιφλωρική οργάνωση Ρήγας Φεραίος», σελίδα που οδήγησε σε διάβημα μελών του Ρ.Φ. στην εφημερίδα, και παράλληλα γιαούρτωμα του Αναστασιάδη από δύο γυναίκες για τα κατά συρροή σεξιστικά σχόλιά του.

«Γλείφτες» και «κότες», «έτοιμους να τα κατεβάσουν» χαρακτηρίζει τους «τραβεστί “φωταδιστές” του Ρήγα του ΚΚΕ εσ.», που «σύρουν τις διαψευσμένες “ελπίδες” τους σε πάρτι απελπισμένων “πουρών”» -προφήτης εδώ της μελλοντικής του εικόνας, του ξελιγωμένου και με ακατάπαυστη σιελόρροια μπροστά στα μπαλετάκια ξέκωλων της εκπομπής του.

Είχε και υστερόγραφο η σελίδα του εκείνη: «Κι όχι ότι… έχουμε κόμπλεξ επειδή [οι Ρηγάδες] κααάποτε είχαν στους κόλπους τους τις πιο ωραίες αγωνίστριες! Άλλωστε εκείνες… άλλους είχαν στους… κόλπους τους!!!» Δεν είναι ότι οφείλουμε να τα θυμόμαστε όλα αυτά, γενικώς και αορίστως, τώρα που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας ο Θέμος Αναστασιάδης. Είναι ότι, πέρα και ανεξάρτητα από την άλλως παραβατική -αν έτσι αποδειχτεί- συμπεριφορά του Θέμου Αναστασιάδη, αυτά, σαν γενικότερη τάση πλέον, αποτελούν μια σταθερά του κοινωνικού μας βίου. Που αυτή δίνει τον τόνο, με την απολιτική φαινομενικά όψη της, στην εποχή μας, εποχή κατά την οποία διαμορφώνεται, ακριβώς με την ιδεολογία του χαβαλέ, μια χαζοχαρούμενη κοινωνία, έτοιμη για όλα.