Το πνεύμα του τόνου

Τιμωρίες

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμωρία (από τους αθανάτους;) για έναν καλλιτέχνη οποιασδήποτε αξίας από το να χάσει οριστικά είτε από ατύχημα είτε από ασθένεια προχωρημένης ηλικίας, εκείνο ακριβώς το αισθητήριο όργανο ή ένα από τα άκρα του το οποίο υπηρετεί την τέχνη του.

Είναι πρόωρος θάνατος αν ένας πιανίστας πάθει ζημιά στα χέρια του, ένας χορευτής σπάσει το πόδι του, ένας ζωγράφος να χάσει το φως του, ένας τραγουδιστής να χάσει τη φωνή του. (Για το τελευταίο στην Ελλάδα δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Είτε της όπερας είτε του τραγουδιού, πάντα προσπαθούν να τραγουδήσουν.

Τουλάχιστον οι περισσότεροι).

Μια ηλικιωμένη ζωγράφος, η οποία είχε την ατυχία να χάσει την όρασή της, μου έλεγε ότι το σκοτάδι που «έβλεπε» συνεχώς ήταν μπλε! Στα χέρια της όμως πάντα κρατούσε ένα μολύβι προσπαθώντας να κρατήσει «σημειώσεις» για έργα που ποτέ δεν θα ολοκληρώνονταν. Για κάποιον που γράφει υπάρχει η άπιαστη πιθανότητα να μαγνητοφωνεί τουλάχιστον εκείνα που θέλει ή να τα υπαγορεύει. Οι γέροι ηθοποιοί όμως σχεδόν πάντα, έστω και μισεροί, πάντα θριαμβεύουν.

Αυτά τα σκέφτηκα τούτες τις μέρες καθώς διάβασα, αργοπορημένα δυστυχώς, τον θάνατο μιας έξοχης ζωγράφου η οποία είχε αυτήν την ατυχία στο τέλος της ζωής της. Ευτυχώς δεν άλλαξε ο ήπιος χαρακτήρας της. Ό,τι θα την έκανε «κακό» άνθρωπο το άφησε άθικτο χάρισμα σ΄ εκείνους που ζουν αρτιμελείς και με όλες τους τις αισθήσεις στην τρίχα.

Η έξοχη ζωγράφος που υπαινίχθηκα ήταν η Γιάννα Περσάκη!