Δίκτυο

Άλλη μια ερμηνεία

Το μυστικό ενός φόνου φαίνεται πως κρύβει ο πίνακας του Πιέρο ντέλα Φραντσέσκα «Η Μαστίγωση» που βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Ουρμπίνο. Την αποκάλυψη κάνει μελέτη του καθηγητή Μπερντ Ροκ του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης που «αναγνώρισε» στο πρόσωπο του Χριστού τον δολοφονημένο Δούκα του Ουρμπίνο, Ονταντόνιο ντα Μοντεφέλτρο, ξυπόλητο επειδή δολοφονήθηκε στον ύπνο του και να φορά κόκκινο ρούχο (σύμβολο του αίματος), ενώ στο πρόσωπο του Πιλάτου τον δολοφόνο του και ετεροθαλή αδελφό του Φρεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο επειδή φέρει γένια- σύμβολο που ταιριάζει και στον προδότη Ιούδα. Ο πίνακας φιλοτεχνήθηκε δέκα χρόνια μετά τη δολοφονία και ο καθηγητής εικάζει πως φτιάχτηκε για να περάσει μηνύματα στις επόμενες γενιές, ενώ η επιστημονική κοινότητα φαίνεται επιφυλακτική για τη νέα ερμηνεία του έργου, που έρχεται να προστεθεί στις ήδη 35.


Σφραγίδα αυθεντικού

Μια ιστορική συναυλία! Το έργο έχει ανέβει στην Ελλάδα, από το 1962 που το πρωτοπαρουσίασε ο Νίκος Χατζίσκος, έντεκα φορές. Το 1981 το είδαμε και στο Ηρώδειο, από το «Μπερλίνερ Ανσάνμπλ». Αλλά ήταν η πρώτη φορά που παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα, με τη μορφή συναυλίας, η μουσική και τα τραγούδια του Κουρτ Βάιλ για την «Όπερα της πεντάρας» του Μπέρτολτ Μπρεχτ, τη χρονολογούμενη από το 1928- ογδόντα ολόκληρα χρόνια στη ράχη μιας μουσικής πιο φρέσκιας από ποτέ! Αλλά η συναυλία με το «Ανσάνμπλ Μοντέρν» της Φρανκφούρτης, που τη χρωστάμε στη Σειρά «Γέφυρες» του Μεγάρου Μουσικής, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Αθήνα- Βερολίνο: Διαδρομές ήχου και κίνησης», δεν είχε μόνο ιστορική σημασία. Είχε και σημασία καλλιτεχνική. Ο καταπληκτικός Βιεννέζος Χ. Κ. Γκρούμπερ που διηύθυνε «ανάγλυφα» απέδειξε την «ταύτισή» του με τη μουσική του Βάιλ αλλά και με το μπρεχτικό ύφος. Στο Μέγαρο Μουσικής ακούσαμε ένα υπόδειγμα της μουσικής αυτής και των τραγουδιών αυτών, καθόλου «μουχλιασμένο», καθόλου «μουσειακό» αλλά παλλόμενο, με χυμούς, με χιούμορ. Οι επτά σολίστες ερμήνευσαν εκπληκτικά αυτά τα τραγούδια που ισορροπούν στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στο βαθύ αίσθημα και στην ειρωνεία, πλαισιωμένοι από τους μουσικούς που έδωσαν με απόλυτο κύρος τις «οξύτητες», τις παραξενιές», τις τόσο όμως γοητευτικές, της μουσικής αυτής, χωρίς τα «στρογγυλέματα» και τους «καλλωπισμούς» των ενορχηστρώσεων που συνήθως ακούμε. Να προσθέσω τη δική μας Χορωδία της ΕΡΤ, διδαγμένη από τον Αντώνη Κοντογεωργίου, και έναν παλλόμενο από ενέργεια Ακύλα Καραζήση που με την αφήγησή του συνέδεε εξαιρετικά τα μουσικά κομμάτια. Ευτύχημα που η Αίθουσα των Φίλων της Μουσικής ξεχείλισε από κόσμο που καταχειροκρότησε τους καλλιτέχνες αλλά ήταν κρίμα που τα δυο «τσαμπιά» με τα ηχεία έκρυψαν τους ελληνικούς υπέρτιτλους από πολλούς ακροατές/ θεατές των θεωρείων.


Ο άλλος κόσμος

Ντοκιμαντέρ για τον αγώνα και την αγωνία απλών ανθρώπων απ΄ όλο τον κόσμο φτάνουν στο κανάλι της Βουλής με την επιμέλεια, μάλιστα, ενός ειδικού σε τέτοιες ταινίες, του Δημήτρη Εϊπίδη, του καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Κάθε Τετάρτη θα προβάλλονται ντοκιμαντέρ για άγνωστες πτυχές επίκαιρων υποθέσεων που έχουν προκαλέσει συζητήσεις.

Όπως τα ντοκιμαντέρ: «Τhe Real Dirt on Farmer John» του Taggart Siegel, μια επική ιστορία για τις επαναστατικές και πρωτοποριακές μεθόδους γεωργίας στην Αμερική που εφάρμοσε ένας αγρότης παρ΄ όλες τις δριμείες επιθέσεις που δέχθηκε. «Τhe Κidnapping of Ιngrid Βetancourt» των Victoria Βruce και Κarin Ηayes, για την απαγωγή της Ίνγκριντ Μπετανκούρ, γερουσιαστού της Κολομβίας και υποψήφιας για την προεδρία της χώρας της το 2002, από τους αντάρτες. «Gitmo» των Εrik Gandini και Τarik Saleh, για τις συνθήκες διαβίωσης και τη λειτουργία του στρατοπέδου αιχμαλώτων στο Γκουαντάναμο Μπέι. «China Βlue» του Μicha Χ. Ρeled, για τις συνθήκες εργασίας στην Κίνα, στις βιομηχανίες ετοίμων ενδυμάτων γνωστών οίκων της Δύσης.