Υπόθεση Ζαχόπουλου

Ο κ. Ιωάννης Μποφίλιας γράφει για την υπόθεση Ζαχόπουλου, μεταξύ άλλων: «Το θέμα Τσέκου- Ζαχόπουλου οδηγείται στην πολιτική της κλειδαρότρυπας, όπως εύστοχα παρατήρησε η υπουργός Εξωτερικών. Πρέπει να προστεθεί ότι εκείνο που διαφεύγει συστηματικά από την προσοχή του κοινού είναι: αξίζει τη στέρηση της ελευθερίας η κ. Τσέκου; Η Συνταγματική Αρχή της Αναλογικότητας προκαθορίζει ότι μεταξύ ποινής και αξιόποινης πράξης μόνο η Αρχή της Αναλογικότητας έχει εφαρμογή. Κανείς στην ουσία δεν ενδιαφέρεται να μάθει αν η θεμελιώδης αυτή Συνταγματική Αρχή της Αναλογικότητας προκαθορίζει ότι μεταξύ ποινής και αξιόποινης πράξης μόνο η Αρχή της Αναλογικότητας έχει εφαρμογή. Κανείς στην ουσία δεν ενδιαφέρεται να μάθει αν η θεμελιώδης αυτή Συνταγματική Αρχή εφαρμόστηκε πιστά.

Αν πράγματι ισχύει ότι η κ. Τσέκου κατέφυγε σε αξιόποινες πράξεις προκειμένου να διεκδικήσει ως συμβασιούχος κάποιο προνόμιο μονιμότητας, αφού έβλεπε ότι άλλοι το κέρδιζαν τσάμπα, χωρίς θυσία, με μόνο μέσο την εύνοια, τότε θα πρέπει να διευκρινιστεί αν υπάρχουν και άλλοι συμβασιούχοι που αναγκάσθηκαν να καταφύγουν σε παρόμοια ή άλλα μέσα και πόσοι από αυτούς κατέχουν αναξιοκρατικά μονιμότητα που δεν τους αξίζει. Εκεί πρέπει να οδηγηθεί η κοινωνία και όχι στην κλειδαρότρυπα.

Οπωσδήποτε η στέρηση της ελευθερίας της κ. Τσέκου δεν ωφέλησε την κοινωνία. Η κοινωνία μαθαίνει- προοδεύειαπό το να βλέπει (παρατηρεί) σφάλματα. Κάτι περισσότερο θα μαθαίναμε από την κ. Τσέκου αν ήταν έξω και όχι μέσα. Μήπως η στέρηση της ελευθερίας βοηθάει ώστε να αλλάξει κανείς εύκολα γνώμη; Επειδή μια άδικη στέρηση της ελευθερίας συνεπάγεται πρόστιμα και οικονομική αποκατάσταση, δεν θα ήθελα να πιστεύω ότι εγώ ως φορολογούμενος θα πληρώσω τελικά και τη νύφη. Επειδή συνεχώς παρουσιάζεται το φαινόμενο αυτό, ιδίως στους κόλπους της Διοίκησης, θα πρέπει να εισαχθεί η ιδιωτική ασφάλιση, η οποία καλύπτει νομικάοικονομικά επαγγελματικά σφάλματα, όπως συμβαίνει από δεκαετίες σε σχεδόν όλα τα κράτη- μέλη της Ε.Ε. Σίγουρα έτσι θα είχαν μειωθεί κατά πολύ τα φαινόμενα της διοικητικής αυθαιρεσίας, ενώ θα υπήρχε μία σταθερή ισορροπία μεταξύ ευθύνης και εξουσίας».