… το «Υποφωτισμένο»

Χωρίς δισταγμό, έμεινα έκπληκτος με αυτά τα πεζά της Νίκης Χατζηδημητρίου. Η συλλογή διηγημάτων Υποφωτισμένο (Εστία) είναι το δεύτερο βιβλίο της μετά το σπαραχτικό εκείνο Απόντος του παραλήπτου. Πεζά σμιλευμένα και υποφωτισμένα με σκιές, φως και μηνύματα ψυχής και αισθητικής. Το πρώτο μέρος με κείμενα σαν διηγήματα, σαν να τα αφηγείται ένα παιδάκι, κρύο απόγευμα του χειμώνα, στην άκρη της πόλης με μουσική του Γούσταβ Μάλερ. Τώρα σε όλο το βιβλίο ο θάνατος κάνει χαμηλές πτήσεις και αποψιλώνει ό,τι περισσεύει. Η γλώσσα της Χατζηδημητρίου τείνει προς την καθαρεύουσα αλλά η θάλασσα της δημοτικής με το φως κάνει να λάμπουν αυτές οι λέξεις, όπως στις ακρογιαλιές του Ομήρου. Χωρίς υπερβολή, γιατί τα κείμενα αυτά τα διαπερνά κάτι άλλο, η ποίηση. Πάντα ατμόσφαιρα απουσίας. Πάντα χάνεται μια κόρη, αιωρείται πένθος και δυσκολίες του ανθρώπου. Επανέρχομαι. Τα σύντομα πεζά του πρώτου μέρους – σε νοήματα όμως τεράστια- επεκτείνονται μέσα μας και μας δονούν. Κλειστοφοβικά, αλλά τα πρόσωπα (οι ήρωές τους) είναι σαν να λιάζονται στο γρασίδι και πολλές φορές είσαι εσύ! Κυρίως «Τα δωμάτια», «Οι σάλες της μουσικής», «Ερμητικός» κ.ά. διαβάζοντάς τα με συνέθλιψαν. Στο δεύτερο μέρος, εκείνα τα διηγήματα: «Εσώκλειστον», «Ο άγνωστος νόστος του Δανιήλ Φαρμάκη» κ.ά. έχουν τις επιρροές τους, αλλά η συγγραφέας καλλιεργεί ένα δικό της λουλούδι, σπάνιο και κατακόκκινο.