ΑΠΑΝΤΗΣΗ Η «Κριτική» φιλοξένησε τη Λέσινγκ

Το δοκίμιο της άγνωστης τότε στην Ελλάδα Ντόρις Λέσινγκ δημοσιεύθηκε στο τεύχος 6/1959 της «Κριτικής» του Μανόλη Αναγνωστάκη. Στο δεκατριών σελίδων θεωρητικό και βιωματικό της κείμενο έκανε μια γενική επισκόπηση της σύγχρονης πεζογραφίας. Τα καλύτερα και πλέον ζωντανά έργα της δυτικής λογοτεχνίας, έγραφε, υπήρξαν απελπισμένες εκδηλώσεις συναισθηματικής αναρχίας. Συγγραφείς όπως ο Καμί, ο Σαρτρ, ο Ζενέ, ο Μπέκετ αισθάνονται έναν περίτρομο- όχι κουρασμένο- οίκτο για όλη την ανθρωπότητα. Χωρίς να απορρίπτει εξ ολοκλήρου «την προπαγανδιστική φιλολογία, θρησκευτική ή πολιτική, η οποία υπήρξε άλλοτε καλή και άλλοτε κακή», διαφωνούσε με την τέχνη που «γίνεται με απλές δηλώσεις πίστης» και δεν είναι παρά «μια μικρή χαρούμενη φυλλάδα για την οικονομική πρόοδο».

Η ένταξή της στο Κόμμα- «έγινα κομμουνίστρια στα 1942»- και η παραμονή της δώδεκα χρόνια σ΄ αυτό δεν της στέρησαν την κριτική σκέψη, ενώ το πέρασμά της από τον κομμουνισμό συνέβαλε στο «να γίνει ουμανίστρια». Τη μετάφραση του δύσκολου κειμένου της Λέσινγκ υπέγραψε ο Νίκος Χριστοφόρου, φιλολογικό ψευδώνυμο του πεζογράφου Νίκου Μπακόλα (Μιχ. Μπακογιάννης: Το περιοδικό «Κριτική» 1959-1961).