Νέοι Δίσκοι

Με δύναμη από τις κιθάρες

Oθρύλος της κιθάρας λέει πως ακόμη και αν δεν την ακούς, «ζει» κρυμμένη σε κάθε μουσική. Η αγορά λέει πως οι πωλήσεις της έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Και εμείς, με κάθε ευκαιρία, δεν παραλείπουμε να επισημαίνουμε την επιστροφή της. Την επιστροφή της κιθάρας που σαν το μίνι μένει πάντα στη μόδα. Βέβαια, ο καθένας ντύνεται όπως του αρέσει.

«Ga Ga Ga Ga Ga» Spoon (ΑΝΤΙ, Ηitch Ηyke)

Μου άρεσαν από τη στιγμή που τους πρωτάκουσα. Σε καιρούς που οι πάντες ρίχνουν όλα τους τα όπλα στο τραπέζι για μόστρα πρώτα από όλα, μου φάνηκε πως εκείνοι κρατούσαν ακόμη πολλά κρυφά. Είχα την αίσθηση πως αν έσκυβες να δεις λίγο πιο μέσα, οι Spoon θα αποκάλυπταν ολόκληρο μαγικό κόσμο.

Τους είδα λάιβ έξω. Σπουδαίο γκρουπΡremier League. Ο Μπριτ Ντάνιελ, χαρισματικός frontman, φτιαγμένος από υλικά επαναστάτη, κυνικού, ιδανικού, ανισόρροπου ρόκερ. Δεν είναι η πρώτη φορά- σας έχω ξαναπεί γι΄ αυτούς. Μόνο που τώρα, στο καινούργιο τους «Ga Ga Ga Ga Ga» (έψαχναν έναν τίτλο που να αρέσει σε όλους στο γκρουπ και συμφώνησαν) είναι στα καλύτερά τους. Πάνω από φράξιες του ροκ, πέρα από «indie»- μπλα μπλα θεματολογία, στην άκρη οι πόζες. Τι μένει; Η πιο χορταστική κουταλιά από μια δεκάδα απολαύσεις. Σβήστε τα όλα και κρατήστε τα τραγούδια, ένα προς ένα. Με αυτά δεν γράφεται η ιστορία; Το «Don΄t Μake Μe Α Τarget» θα καρφιτσωθεί πάνω σου. Το «Cherry Βomb», θα πιαστεί σαν μάλλινο στο καρφί. Τo «Don΄t Υou Εvah», θα σε αρπάξει πριν να το καταλάβεις.

Είναι σαν ευφυέστατα «λάθη»- όπως τα ορθογραφικά στους τίτλους των τραγουδιών τους. Που σημαίνει πως έχουν ξεφύγει από τις προδιαγραφές των καλών τρόπων της τραγουδοποιίας και παραβαίνουν τους κανόνες της. Φουλάρουν κιθάρες και σαξόφωνα και ηλεκτρισμό και τρομπόνια με ένα σουρεαλιστικό α λα Cake παίξιμο, που έμαθαν στο Όστιν και τελειοποίησαν στο Όρεγκον, όπου πλέον κατοικοεδρεύουν.

Και αν σας λέει κάτι, καμία media μηχανή δεν δούλεψε για την πάρτη τους. Αυτός ο δίσκος είναι ΗΙΤ (γράφουν στο βιβλιαράκι). Είναι και έτσι ακούγεται ακριβώς.


Ακόρντα … για όλους (σχεδόν)

●«Τhe returning» Dirtmusic, υποβλητικά ●«Cigarettes, Wedding Βands» Βand Οf Ηorses, με μυστήριους τρόπους ●«Dirty Οld Μan» Νιλ Γιανγκ, με κρυφές χάρες ●«Ι Τook Υour Νame» RΕΜ (από το Live) ενδοτικά ●«Ηey Ρorter» Johnny Cash- τι άλλο;- α λα Τζόνι ●«False Ηearted Lover Βlues» στα χέρια του Λάρι Κάμπελ (Levon Ηelm, φωνή, ντραμς) ρουστίκ και όχι μόνο ●«Ρut Υour Lights Οn», των Santaniστών, από το Ultimate Santana (αυτό με όλα τα σουξέ μαζί)
Η καλή «βρωμιά»…

Μπορεί τα είδη: Αmericana/ folk/ country/ blues/ bluegrass κάποιοι να τα κρατάνε σε απόσταση από τα laptop τους, θεωρώντας τα μη συμβατά, αλλά αυτό είναι μεγάλη πλάνη. Απλά περνάνε δίπλα τους και δεν παίρνουν είδηση τεράστιες μουσικές, σαν το «Dirt Farmer» του Levon Ηelm, που ύστερα από όλα όσα είχε κάνει στη ζωή του με τους Βand και μόνος, μετά τα ζόρια και τις φωτιές, είπε να «ανάψει» ακόμη μία. Και έσπευσαν ο συνεργάτης τού Ντίλαν Λάρι Κάμπελ και μερικοί ακόμη μάστορες των τραγουδιών για να ηχογραφήσουν στον αχυρώνα το έξοχο «Dirt Farmer», με αίσθηση από «Ω αδελφέ πού είσαι», με παραδοσιακά κομμάτια, αλλά και συνθέσεις Stanley Βrothers, J. Β. Lenoir κ.ά. Και αυτά όλα ταιριάζουν γάντι με τα ψηφιακά ήθη της εποχής, σαν να τσεκάρεις τα μέιλ σου μπροστά στο τζάκι.

… Περισσότερη από την καλή «βρωμιά» με τους Dirt Μusic που είναι παλιοί μας φίλοι, δηλαδή ο Κρις Έκμαν (Walkabouts), o Χιούγκο Ρέις, ο Αυστραλός και κάποτε bad seed και ο Κρις Μπρόκο (Come), οι οποίοι άφησαν τις κιθάρες ελεύθερες σε ένα μπλουζ μελαγχολικό ταξίδι να πουν ιστορίες από την άλλη όχθη.


… και η μπάντα των αλόγων

… είναι ακόμη ένα σχήμα από τα αγαπημένα μου, oι Βand Οf Ηorses που εξασφαλίζουν στις κιθάρες το πιο ωραίο περιβάλλον (δείτε θέα στο CD να καταλάβετε). Τα «Άλογα» λοιπόν κατέβηκαν προς Ν. Καρολίνα (από το Σιάτλ)

και ένας νότιος άνεμος πνέει στα ακόρντα. Λίγο από κάντρι και πολύ συναίσθημα στο δεύτερο – Cease Τo Βegin (Sub pop)- έργo τους, που δίνει ό,τι χρειάζονται για να αφηνιάσουν οι εχθροί τους.