«Μπουχτίσαμε τα σεξουαλικά αστεία»

Από πείσμα αλλά και με την πεποίθηση ότι ο κόσμος μπούχτισε πια τα σεξουαλικά αστεία επέλεξε να ανεβάσει «Το φιόρο του Λεβάντε» του Γρηγορίου Ξενόπουλου, ο Σπύρος Παπαδόπουλος. Και βρήκε, λέει, μεγάλη αντίδραση. «Επειδή όμως μ΄ αρέσει να πηγαίνω κόντρα, επέμεινα και εκ του αποτελέσματος δικαιώθηκα».

Ποιον όμως μπορεί να αφορά ένα έργο που γράφτηκε το 1914 και μιλάει για τις περιπέτειες ενός νεαρού Ζακυνθινού, ο οποίος μεταναστεύει στην Αθήνα για να πιάσει την καλή; «Το έργο έχει μια αθωότητα και φρεσκάδα», λέει. Και με το σκάνδαλο Ζαχόπουλου, που επιχειρείται να παρουσιαστεί ως ροζ, επιμένει πως ήταν σωστή επιλογή. «Έχω τη βεβαιότητα ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από σταθερές. Σαν το παιδί που θα βγει στους δρόμους, θα κάνει τη ζημιά του, αλλά θα επιστρέψει σπίτι. Οι θεατές- το λένε οι ίδιοι- έχουν μπουχτίσει με τα σεξουαλικού περιεχομένου αστεία, με την ωμοφαγία των θεμάτων, βαρέθηκαν τα ίδια και τα ίδια, και θέλουν κάτι αθώο και ανάλαφρο. Να πάρουν μια ανάσα, σαν να βγήκαν μια βόλτα στην εξοχή».

Τις αντικρουόμενες κριτικές για το «Φιόρο» ο Σπύρος Παπαδόπουλος δεν τις σχολιάζει. «Δεν έχω διαβάσει ποτέ ώς τώρα κριτική. Αδιαφορώ παντελώς και τη σνομπάρω, καλή ή κακή. Πρώτος απ΄ όλους εγώ ξέρω πότε είμαι καλός, κακός ή μέτριος και το εισπράττω και από τον κόσμο. Προ ημερών ήρθε φίλος και μετά με έπιασε και μου είπε: «Μόνο και μόνο από τον τίτλο δεν θα ερχόμουν, αλλά άκουσα καλά λόγια και ήρθα». Το έργο, ο συγγραφέας, η παραγωγή παίρνουν την εκδίκησή τους μέσω του κόσμου».

Τρεις δεκαετίες έχει στο θέατρο. Ένας απολογισμός;

«Το θέατρο μου έδωσε ό,τι δίνει το παιχνίδι στο παιδί: χαρά και ευφορία, κυρίως γιατί ο χρόνος περνά αφήνοντας ελάχιστα σημάδια στην ψυχή».

Τι σου στέρησε;
«Ελάχιστα που να με ενδιαφέ ρουν. Το θέατρο είναι μια φυλακή, αλλά ωραία φυλακή. Δεν κάνω ολίγον θέατρο. Όταν κάνεις θέατρο οφείλεις να δίνεσαι. Με γοητεύει ότι είναι εφήμερη τέχνη. Τέλειωσε η τέχνη, τέλειωσες κι εσύ. Δεν υπάρχει κάτι χειροπιαστό. Έτσι βλέπω και τη ζωή. Το εφήμερο που το πήρε το σύμπαν χάθηκε κι έγινε σκόνη, με συναρπάζει».

Για την τηλεόραση, στην οποία υπάρχει τα τελευταία 17 χρόνια, πέρα από χρήματα και αναγνωρισιμότητα που του έδωσε, τονίζει πως του στέρησε πολλά: «Κυρίως πολύτιμο χρόνο. Δεν ευχαριστήθηκα τίποτα στην τηλεόραση εκτός από το “Στην υγειά μας”. Μου στέρησε επιλογές που θα μπορούσα να είχα κάνει, διότι με έριξε στην παγίδα να σκέφτομαι την εικόνα που έχει ο κόσμος για μένα. Πιστεύω ότι ο δρόμος με επέλεξε και απλώς βαδίζω ώς του σημείου, βέβαια, που δεν θα με πάει κόντρα στη βιοθεωρία μου. Είμαι άνθρωπος των φίλων, της παρέας. Όταν είμαι στη σκηνή δεν θέλω να δίνω την αίσθηση του ανθρώπου με στυλ τώραθα-σας-δείξω-εγώ. Δεν φιλοδοξώ να χαράξω νέους δρόμους, αλλά μ΄ αρέσει αυτό που υπάρχει να το ομορφαίνω».

Δεν του αρέσει επίσης να κάνει και σχέδια για το μέλλον. «Να σκεφτείς πως δεν ξέρω τι θα κάνω την επόμενη σεζόν».

«Η δύναμη της τηλεόρασης με τρομάζει. Έχουμε φθάσει στο σημείο οι άνθρωποι όχι μόνο να μη σκέφτονται, αλλά και να μην αισθάνονται»

Αλλά νοίκιασες το θέατρο «Άνεσις» για μια δεκαετία. Δεν είναι αντιφατικό;

«Το έκανα για να με υποχρεώσω. Να λέω όχι σε τηλεοπτικές προτάσεις, επειδή θα δεσμεύομαι να ανεβάσω κάποιο έργο. Η δουλειά του ηθοποιού είναι στο θέατρο κι εγώ δεν είμαι παρουσιαστής. Αν είχα χρήματα δεν θα έκανα ποτέ τηλεόραση. Από την άλλη δεν ήθελα να γυρίζω δεξιά- αριστερά κάθε χρόνο».


«Θέλω γυναίκες για τη λίμπιντο»

Το «Στην υγειά μας» μήπως έχει χάσει τον προσανατολισμό του; Συχνά η κάμερα δίνει έμφαση στα γυναικεία κορμιά που λικνίζονται παρά σ΄ αυτό που προβάλλει η εκπομπή.

«Μα θέλω να υπάρχουν γυναίκες στις εκπομπές. Τις θέλω για τη λίμπιντο. Έπειτα το γλέντι, ως κατάσταση, έχει μέσα το διονυσιακό, το ερωτικό στοιχείο. Στην εκπομπή προσπαθούμε να συγκεράσουμε το λαϊκό τραγούδι, για να μη χαθεί, και τους δημιουργούς του που μ΄ ενδιαφέρουν, με το γλέντι, γνωρίζοντας πως εκείνη την ώρα κάνουμε παρέα σε πολλούς και κυρίως στην ομογένεια».