Μπάντα και μπάντα, πάστα και πάστες

Έπειτα από αυτές τις γενικές και χιλιοδιατυπωμένες παρατηρήσεις, τα παραδείγματα θα μπορούσαν να είναι πλήθος μεγάλο. Τελειώνω το γιορταστικό αυτό διάλειμμα με όσες λέξεις χωρούν ακόμα στη σελίδα, λέξεις σκόρπιες, παλιές και νέες, π.χ. με τον οπερατέρ, που μοιάζει να μας εγκαταλείπει, δίνοντας τη θέση του στον πιο ανοικονόμητο πλην αγγλικό καμεραμάν, που όμως είναι απ΄ την άλλη περισσότερο διάφανος, καθώς έχει σε κοινή θέα την κοινότατη κάμερα.

Το μνημόσυνο των γαλλικών ειδικά λέξεων θα μπορούσε να περιλαμβάνει το εμβληματικό (βλ. παρακάτω!) σικ, που έδωσε προς στιγμήν τη θέση του στο κλάσι (classy· κι έλεγε έτσι κάπου ο εθνικός πλαστικός χειρούργος μας πως του αρέσουν «οι γυναίκες που έχουν κλάση»!), τώρα στράφηκε εν μέρει προς το τρέντι (trendy), και πάλι βλέπουμε. Έγινε μάλιστα τόσο ξένο ή μπανάλ, που το παράγωγό του σικάτη το είδα πρόσφατα chic-άτη! Και είπα μπανάλ; ή ντεμοντέ, όπως σημείωσα εν παρόδω στην προηγούμενη επιφυλλίδα; Αυτό πια λέγεται πασέ (passι).

Από τα αγγλικά έρχεται τώρα η μπάντα (band), που αντικαθιστά όλο και πιο πολύ το συγκρότημα, που πιο παλιά εναλλασσόταν επί το ξενικότερον με το γκρουπ: έτσι, στους νεότερους ιδίως, κυριαρχεί η μπάντα, ενώ-κι αυτό έχει ενδιαφέρον- η λέξη υπήρχε ήδη ιταλόφερτη (banda) και δήλωνε, στον ίδιο μάλιστα χώρο, τον μουσικό, άλλο πράγμα: είχαμε, έχουμε ακόμα, τη στρατιωτική μπάντα, πνευστά δηλαδή και κρουστά, ή την εξαιρετική παραδοσιακή Μπάντα της Φλώρινας των Βαλκάνηδων, πλάι τώρα στις ροκ «μπάντες», π.χ. στην μπάντα Μπάντα Κοάλα του νεαρότατου και ταλαντούχου Ζακ Στεφάνου.

Και πλάι στην παλαιότατη πάστα -γλυκό τα ζυμαρικά έγιναν και αυτά πάστα (pasta), αναζητώντας τα ιταλικά μαγειρικά εύσημά τους. Και μάλιστα επηρεάζεται τώρα η πάστα ζυμαρικό από την παλαιότερη συνώνυμή της τής ζαχαροπλαστικής, και άκουσα να ρωτάνε το γκαρσόνι: «Τι πάστες έχετε;» Νεολογική και αμφίβολης σκοπιμότητας είναι η χρήση του επιθέτου απόλυτος: από τον απόλυτο άρχοντα, εξευτελισμό, παραλογισμό κτλ. οδηγηθήκαμε σε μια χρήση πασπαρτού: Κάλλας, η απόλυτη ντίβα· Χάνιμπαλ Λέκτερ, ο απόλυτος κακός· πρίγκιπας Γουίλλιαμ, ο νέος απόλυτος εργένης· ντομάτα, ο απόλυτος σύμμαχος της υγείας· ο απόλυτος οδηγός διασκέδασης, ο απόλυτος αθλητής, οι απόλυτοι δολοφόνοι!

Νά τη όμως, πάντα καραδοκεί η «απόλυτη γκρίνια». Γρήγορα να ξεφύγουμε και να χαιρετίσουμε την καινούρια χρονιά με δύο νεολογισμούς, που, όταν κατακάτσουν και ξεθαμπώσουν από την υπερβολή, θα αποδειχτούν, νομίζω, πολύτιμοι: ο ένας, πιο περπατημένος, είναι ο εμβληματικός: το εμβληματικό έργο, το εμβληματικό μυθιστόρημα. Και ο τολμηρότερος, ανοίκειος ακόμα, επιδραστικός ή επηρεαστικός, που μεταφράζει το influential, influent: ο πιο επιδραστικός μαύρος καλλιτέχνης· Τσόμσκι, ο επηρεαστικός διανοούμενος· Ρεμπώ, ο πιο επιδραστικός ποιητής για τη ροκ κουλτούρα.

Ώστε η γλώσσα υγιαίνει. Υγιαίνωμεν και εμείς το 2008.