Γυναίκες, μην κλαίτε!

ΚΙ ΑΝ ΠΑΛΙ ΤΑ ΦΕΡΕΙ ΕΤΣΙ Η ΖΩΗ, ΚΙ ΕΙΝΑΙ
ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ, ΚΑΝΤΕ
ΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΧΙΛΑΡΙ ΣΟΥΑΝΚ
ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΛΑΓΚΡΑΒΕΝΕΣ
ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣΕΙ
ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ! ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ
ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΤΗΣ ΣΕΣΙΛΙΑ ΑΧΕΡΝ ΚΑΙ ΒΕΛΤΙΩΣΕ ΘΕΑΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΟΡΑ, ΤΙΣ ΜΑΛΛΟΝ ΔΥΣΔΙΑΚΡΙΤΕΣ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΕΣ ΑΡΕΤΕΣ ΤΟΥ
Το best seller, Υ.Γ.Σ΄ αγαπώ (Διόπτρα)της 22χρονης Άχερν, η οποία τυγχάνει και κόρη του Ιρλανδού πρωθυπουργού, ένα μοντέρνο ρομάντζο που φλερτάρει σχεδόν απροκάλυπτα με την κατηγορία των μετεξελιγμένων σύγχρονων βίπερ- νόρα, μετά δυσκολίας εγγράφεται στη διαρκώς δοκιμάζουσα τα διασταλτικά της όρια κατηγορία της λογοτεχνίας. Πλοκή, αφηγηματική τεχνική, διαμόρφωση χαρακτήρων- τα εντελώς απαραίτητα δηλαδή- προκαλούν μετά τις πρώτες σελίδες, παρατεταμένη πλήξη και στον πιο ανεκτικό αναγνώστη. Σε τι Θεό τότε πιστεύουν αυτοί που έκαναν το βιβλίο best seller; Στο βασικό θέμα, που αν και δεν είναι ακριβώς πρωτότυπο, αποτελεί τραυματική και αναντίρρητη πλέον ψηφίδα της νέας ρευστής πραγματικότητας που μας περιβάλλει, και μας παρασύρει σ΄ αυτό το μάλλον μοχθηρό παιχνίδι, που φαίνεται να συνοψίζεται στο ερώτημα: πόση αβεβαιότητα αντέχουμε;

Πινγκ πονγκ
«Δεν μπορείς να προχωράς στα τυφλά, πρέπει να έχεις κάποιο σχέδιο» εξαπολύει τα ορθολογικά γυναικεία της βέλη, η κεντρική ηρωίδα Χόλι Κένεντι/ Χίλαρι Σουάνκ στο «γυμνασμένο και καλοσχηματισμένο κορμί» που ανήκει στον Τζέρι/ Τζέραλντ Μπάτλερ, αυτό το εξαφανισμένο είδος τέλειου εραστή, «άντρα και καλύτερου φίλου», στον συζυγικό καβγά ενός απολαυστικού πινγκ πονγκ διαλόγου, με τον οποίο ξεκινά η κινηματογραφική και σαφώς πιο ευρηματική (από το βιβλίο) διήγηση. Ο καβγάς θα λήξει μ΄ ένα ροκ τύπου ανδρικό στριπτίζ, ελαφρώς συγκαλυμμένο σεξ και την καθησυχαστική ανδρική διαβεβαίωση- «εδώ θα μείνω»- μονάχα που το φθονερό θείο κι άλλα σχέδια έχει και τη δυνατότητα να τα κάνει πράξη. Ο Τζέρι θα χαθεί χτυπημένος από όγκο στο κεφάλι, αλλά- ως άλλος αφηγητής- θα προνοήσει ν΄ αφήσει πριν πεθάνει μια σειρά από γράμματα στη γυναίκα του. Ξόρκια θανάτου, ή μαθήματα επιβίωσης γι΄ αυτόν που πρέπει να μάθει να ξαναπερπατά μόνος πια, στον άλλοτε κοινό χωρόχρονο του ζευγαριού.

Ρομάντζο
Μελό; Ενδεχομένως, αλλά και αδήριτα πραγματικό. Κι επειδή «το να χάσεις τα λογικά σου είναι μια πολυτέλεια που δεν διαθέτει η μεσαία τάξη», η απώλεια αντισταθμίζεται με την ιστορία. Η στασιμότητα και ο νεκρός χρόνος από το δέσιμο της πλοκής, τη διαπλοκή του παρελθόντος με το παρόν, τα (υπόλοιπα) πρόσωπα που συνεχίζουν να ενεργούν και να νιώθουν, αναιρώντας την τομή του θανάτου, κι εξαναγκάζοντας τους πάντες σ΄ ένα βήμα μπροστά.

Εκεί ο αφηγητής κτίζει την ιστορία του, ανάλογα με τις δυνάμεις και τις προθέσεις του.

Στο βιβλίο ή στο πανί, το Υ.Γ.Σ΄ Αγαπώ παραμένει ένα ρομάντζο της μεσαίας τάξης. Στην άοσμη κι άτολμη όμως εξιστόρηση της Σεσίλια Άχερν, ο Ρίτσαρντ ΛαΓκραβενές (βρίσκεται πίσω από σενάρια ταινιών όπως «Ο Βασιλιάς της Μοναξιάς», «Οι Γέφυρες του Μάντισον», «Γητευτής Αλόγων», «Ο Καθρέφτης έχει Δύο Πρόσωπα») αντιτάσσει, σκηνοθετώντας και συνυπογράφοντας το σενάριο με τον Στίβεν Ρότζερς, μια γλυκόπικρη ιστορία, που στην εξέλιξή της και παρά τις ατέλειές της ξεπερνά τις μάλλον περιορισμένες προγραμματικές φιλοδοξίες ενός συγκινητικού και τρυφερού ρομάντζου.

Cecilia Αhern

Υ.Γ. Σ΄ ΑΓΑΠΩ

ΜΤΦ. ΜΑΡΙΑ ΝΤΑΗ ΕΚΔ. ΔΙΟΠΤΡΑ, 2004, ΣΕΛ. 438, ΤΙΜΗ: 17 ΕΥΡΩ