«Ένα βήμα μπροστά, δέκα πίσω»

«Η παράσταση δεν αρχίζει αν κάποιος από τους θεατές δεν ερωτευθεί κάποιον από τον θίασο. Όταν αρχίσει το φλερτ, αρχίζει η παράσταση. Από τις πρόβες ήδη έχουμε λίστα αναμονής», λέει γελώντας ο Κωνσταντίνος Ρήγος Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, συνεπής στο αντισυμβατικό προφίλ του από το 1990, όταν ξεχώρισε χορεύοντας και χορογραφώντας και αναπτερώθηκαν ελπίδες για μια αναγέννηση στον σύγχρονο χορό, τα τελευταία χρόνια έχει αραιώσει τις παραστάσεις με την ομάδα του, την «Οκτάνα», και έχει πυκνώσει τις δουλειές του ως χορογράφος. Γιατί;

«Ο χορός στην Ελλάδα κάνει ένα βήμα μπροστά και δέκα πίσω. Τελικά, παρά τα όσα υποσχέθηκε η Πολιτεία, δεν έγινε τίποτα ουσιαστικό για τον χορό συνολικά. Τον τελευταίο καιρό δεν έχει εμφανιστεί ένας καινούργιος χορογράφος, γιατί δεν ευνοούν οι συνθήκες. Αν δεν αλλάξει η πολιτιστική πολιτική, αν δεν πλησιάσει τα ευρωπαϊκά πλαίσια, θα μείνει μια τέχνη χωρίς νόημα. Στο Βέλγιο που είναι η πρωτοπορία του χορού και δουλεύουν οι πιο σημαντικοί χορογράφοι, ο χορός προωθείται ως εθνικό προϊόν. Εδώ, ο καθένας προσπαθεί να διαχειριστεί το όνομά του πια, όχι την ομάδα του. Προσωπικά, δυσκολεύομαι να προωθήσω αυτό που κάνω- παρά μόνο αν προωθηθεί από μόνο του. Παρ΄ όλα αυτά, δεν αισθάνομαι ασφυκτικά. Με έναν τρόπο, είμαι εγώ. Απελευθερωμένος από το άγχος, αλλά πιο ήρεμος, πιο νέος από όταν ήμουν νέος. Πιο είκοσι από τότε που ήμουν είκοσι. Για έναν χορογράφο δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης, όπως και για έναν σκηνοθέτη. Παγκοσμίως, παραστάσεις που βλέπουμε δεν είναι από εικοσάρηδες.

Υπάρχει δημοκρατία στην τέχνη. Δεν ισχύει ούτε το “τόπο στους νέους” ούτε το “οι παλιοί ξέρουν”. Είναι πιο καθαρό από ποτέ πως δεν πάσχουμε ούτε από γεροντικό συντηρητισμό ούτε από νεανική εξτραβαγκάντσα.

Υπάρχει χώρος για όλους και το κοινό έχει ανάγκη από όλους. Έτσι κι αλλιώς, οι φόρμες είναι ίδιες, απλώς ξαναγυρίζουν αλλιώς.

Ό,τι συμβαίνει και στη μόδα».