«Είμαι πιο είκοσι από τότε που ήμουν είκοσι»

ΑΠΟ ΤΗ ΡΥΘΜΙΚΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΕΝΤΕΧΝΗΣ
ΒΟSSΑ ΝΟVΑ ΑΝΤΛΕΙ ΤΗΝ ΚΥΚΛΙΚΗ
ΠΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΕΡΩΤΙΚΩΝ ΜΟΤΙΒΩΝ ΣΤΗ ΝΕΑ
ΤΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΠΡΟΚΑΛΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΚΙΝΟΥΝ ΣΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ
Σε ένα πάρτι, όλα και όλοι ακολουθούν τη λοξή διέξοδο από τη μελαγχολική πραγματικότητα. Τα μάγια της μουσικής, το λίκνισμα των σωμάτων, το άγγιγμα των βλεμμάτων μπορεί να προκαλέσουν μια ευχάριστη στιγμή. Ένα φλερτ, για να αρχίσει μια ιστορία έρωτα, έστω και αν διαρκέσει όσο μια παράσταση. Αυτή την αίσθηση επιχειρεί να μεταδώσει ο Ρήγος με τη νέα του δουλειά, το μουσικο-χορευτικο-θεατρικό έργο «Βossa Νova», που ανεβάζει στο Εθνικό Θέατρο. Η ιδέα είναι ένα πάρτι που δίνει ένας θίασος, καλώντας το κοινό. Το πάρτι-παράσταση αρχίζει από το φουαγιέ και συνεχίζεται στην πλατεία του θεάτρου με τους εννέα ηθοποιούς, τους έντεκα χορευτές και τους τέσσερις μουσικούς, οι οποίοι είναι διατεθειμένοι να φλερτάρουν με τους θεατές. Αυτό το «ιντεράκτιβ» στοιχείο θα δώσει τον σπινθήρα για να μετακινηθεί το πάρτι στη σκηνή και να αφηγηθεί όλα τα μοτίβα του έρωτα, που έρχεται και φεύγει κι όλα πάλι απ΄ την αρχή.

«Είναι παράσταση υψηλής ενέργειας, με κεντρικό πρωταγωνιστή τον έρωτα. Δεν υπάρχουν κεντρικοί ήρωες. Όλοι συναντιούνται με όλους, γίνονται ζευγάρια, μένουν μόνοι. Φλερτάρουν, ζευγαρώνουν, χωρίζουν. Η μουσική υπερισχύει μέσα από επτά διάσημες μελωδίες bossa nova, που παίζονται και τραγουδιούνται “ζωντανά”. Ο ρυθμός της bossa nova είναι χαλαρός, ευχάριστος, δεν έχει δράμα, δεν έχει κρεσέντο, πάθος, δραματικότητα. Έχει την έννοια της παρατήρησης. Μπορείς να δεις τις ακρότητες στις οποίες οδηγήθηκες σε μια σχέση

info

Πρεμιέρα στις 18 Ιανουαρίου στην κεντρική σκηνή Κοτοπούλη- Ρεξ (Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210-3305.074). Προπαραστάσεις, 16 και 17 Ιανουαρίου, με μειωμένο εισιτήριο και συζήτηση με το κοινό.

που έχει τελειώσει, αλλά είσαι έτοιμος και να τις επαναλάβεις. Ο χώρος και ο χρόνος αναφέρονται στο γκλάμορους της Βραζιλίας του ΄50. Το σκηνικό, ένα ασπρόμαυρο ψηφιδωτό μοτίβο (συνεργάτης- σκηνογράφος: Γκάι Στεφάνου), θυμίζει το “πάτωμα” της Κοπακαμπάνα, όπου όλοι χορεύουν μέχρις εξαντλήσεως». Γιατί ζητήσατε ηθοποιούς όπως η Μπαζάκα,η Γουλιώτη,ο Καλετσάνος,η Παπούλια,η Κουρτάκη, ο Φραγκάκης και δεν περιοριστήκατε σε χορευτές;

Ήθελα ηθοποιούς που θα μπορούν να τραγουδούν και να παίζουν, αλλά κυρίως να φέρουν στην παράσταση την προσωπικότητά τους. Τους ενημέρωσα για το θέμα, ζητώντας τους να δώσουν εκείνοι το υλικό των βιωμάτων τους, της παρουσίας τους, που κάτι σηματοδοτεί. Όλοι δέχθηκαν, ξέροντας ότι μπορεί να έχουν μικρό ρόλο. Και στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει. Είναι 20 πρωταγωνιστές που μοιράζονται τον χρόνο της παράστασης. Πρωταγωνιστής είναι η ίδια η παράσταση. Έχει ενδιαφέρον να δεις αυτούς τους ηθοποιούς σε μια διαφορετική φόρμα, με ένα λόγο που δημιουργήθηκε μέσα από αυτοσχεδιασμούς (δραματουργική συνεργασία: Ξένια Αηδονοπούλου). Στην επιφάνεια υπάρχει το ύφος μιας αστικής δεξίωσης που δεν τη διαταράσσει τί ποτα. Και αν κάτι παράξενο ή δύσκολο συμβεί, κάπου αλλού θα ρίξουν το φταίξιμο. Στη δική μας ιστορία για όλα φταίει η bossa nova, «Βlame it n the bossa nova».

Συνήθως οι αυτοσχεδιασμοί οδηγούν σε αυστηρή οργάνωση.Εδώ;

Η παράσταση είναι στημένη για να μοιάζει με χάος. Το πιο δύσκολο πράγμα είναι να οργανώσεις το χάος. Ήταν πολύ δύσκολο να κρατηθεί «γραμμή» σε μια δραματουργία που δεν είναι αφηγηματική, δεν αναλύεται. Δεν εξελίσσεται η δραματουργία, αλλά δημιουργεί υψηλή ενέργεια. Όλα είναι σχεδιασμένα και λειτουργούν όπως μια παρτίδα σκάκι. Είκοσι άτομα οργανωμένα στη σκηνή, στη λεπτομέρειά τους- πού κοιτούν, πού στέκονται, πώς κινούνται. Είναι μια πολύ ζωντανή, ενεργειακή παράσταση και ελπίζω ότι ο κόσμος θα περάσει καλά και θα φύγει με πολλή ενέργεια.