Νέοι δίσκοι

Γκάνγκστερ και αλεξίσφαιρα ρεφρέν

H καλή χρονιά από το πρωί φαίνεται (και αυτό είναι κάτι που πολλοί το πιστεύουν). Αν από εδώ βλέπω καλά, η δισκογραφία αποκτά φαντασία, γιατί απλά τίποτε άλλο δεν μπορεί να κάνει, οι μουσικές φυτρώνουν παντού – ακόμη κι εκεί που δεν τις σπέρνουν. Το επόμενο αριστούργημα απέχει μόλις ένα κλικ, το ίδιο και η επόμενη σαχλαμάρα.

Tίποτε καλύτερο για το χανγκόβερ από μια δυνατή ταινία και ανάλογη μουσική. Τα έχω και τα δύο. Σε ένα. Με έναν τίτλο, εννοώ. Κλέφτες αστυνόμοι και σούπερ γκάνγκστερ «ψήνουν» το χανγκόβερ των ημερών στα κάρβουνα. Ρίντλεϊ Σκοτ, Τζέι Ζ και ενδιάμεσος κρίκος ο Ντένζελ Γουάσιγκτον. Μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς συναντώνται στους άγριους δρόμους του Χάρλεμ. Μη φανταστείτε ότι ο Τζέι Ζ έγραψε κομμάτια για τον Αmerican Gangster. Ούτε παίζει στην ταινία. Όπου παίζουν οι δύο άλλοι του χιπχοπ. Όχι όποιοι κι όποιοι- ο RΖΑ και ο Common (οι οποίοι επίσης έχουν και νέες μουσικές φέτος). Ο Τζέι Ζ εμπνέεται από τον Αμερικανό Γκάνγκστερ και λέει την ιστορία του δικού του γκάνγκστερ. Μεταξύ μας, κάνει το άλμπουμ που έπρεπε να είχε κάνει από καιρό. Γύρω από αυτό, έκοβε βόλτες γύρω από αυτό, πήγαινε κι ερχόταν- είχε και δουλειές σαν αφεντικό της Def Jam εταιρείας- ώσπου βρήκε την αφορμή, χτύπησε την πόρτα και μπήκε. Στο «Νo Ηook» εξηγείται: «Είμαι πιο πολύ Φρανκ Λούκας, παρά Λούντακρις». Φρανκ Λούκας είναι ο Ντένζελ Γουάσινγκτον στην ταινία και κάπου ανάμεσα σε φαντασία και πραγματικότητα ο χαρακτήρας του Λούκας/ Τζέι Ζ έχει στοιχεία που ραπάρουν. Τι κοινό έχουν Τζέι και Φρανκ; Μεθοδικότητα, χαμηλό προφίλ, ισχυρούς «οικογενειακούς» δεσμούς. Και μπορούν να δίνουν και συμβουλές σαν αυτή: μην κάνεις φιγούρα/ να περνάς απαρατήρητος, γιατί θα βρεις τον μπελά σου. Τα μυαλά του χιπ χοπ βέβαια είναι στη μόστρα. Ο Τζέι Ζ αλλάζει και γίνεται η φωνή της συνείδησής του. Ανακατεύει killer ρυθμούς με σοφία και το ταλέντο του στο λέγειν- και να μην ξεχάσω το καλύτερο, πως η ιστορία του Φρανκ Λούκας, που είναι αληθινή ιστορία, έχει τη μουσική των 70ς και το blackxploitation στυλ της εποχής· συνεπώς ο Τζέι Ζ, αλεξίσφαιρος στις ευκολίες, βρίσκει την ευκαιρία και πιάνει το νήμα από παλιά, στρώνοντας κανονικό σόουλ σκηνικό. Ποιο χανγκόβερ; Μετά. Θα το ξανασκεφτείς όταν πέσουν τα γράμματα τέλους και ο Τζέι Ζ ανάψει το πούρο του, αφού τελειώσει τις μουσικές.


Και το πάρτι μόλις άρχισε

* Dame Shirley Βassey: «Get the party started»: Η Σίρλεϊ Μπάσεϊ είπε να το γιορτάσει. Με ρεμίξ, επανεκτελέσεις και ένα φρέσκο, το the living tree, με λίγο glam, λίγο βλέμμα με νόημα, λίγη ακόμη σαμπάνια. Slave to the rhythm, άπαντες. * Chaka Κhan: «Funk Τhis»: Σα να μην πέρασε μια μέρα, δέκα ολόκληρα χρόνια πέρασαν και ατρόμητη η Τσάκα Καν, με τη φωνή ακριβώς που ξέραμε, επανεμφανίζεται με νέο τιμ παραγωγής (Τζίμι Τζαμ & Τέρι Λιούις).

Καυτό το Disrespectful όπου εμπλέκεται και η Μέρι Τζέι Μπλάιτζ με αέρα.

* Ζap Μama:

«Supermoon»: Γλυκά φωνητικά από την Μαρί Ντολν και όλο το κόλπο της μεγάλης γιορτής, που είναι η μουσική των Βέλγων Ζap Μama. Σαν να παίζουν μονίμως εκτός έδρας, γιατί ο κόσμος είναι η πατρίδα τους. Η Αφρική όμως πιο πολύ, πιο δική τους.


Καρδιές κομμάτια…

Πρέπει να ακούσεις το Ηeartbraker για να καταλάβεις πώς λειτουργούν τα τραγούδια σήμερα. Με πολλούς τρόπους και χωρίς ζόρια. Εκεί που βρίσκεσαι και απολαμβάνεις «kill bill» ατμόσφαιρα, περιμένοντας από στιγμή σε στιγμή μια ολοκίτρινη αθλητική Ούμα να τραβήξει σπαθί, ανοίγει μυστική καταπακτή από όπου ο Will. Ι.Αm (των Βlack Εyed Ρeas)

ανταποκρίνεται με ποπ αντανακλαστικά- ρυθμού και ετοιμότητας: «το πήρα από τη μαμά μου», λέει το κορίτσι στο κομμάτι. Το θέμα ανακυκλώνεται. Και άλλα κορίτσια απασχολούν τον Γουίλ. Πρόκειται άλλωστε για το « Songsabout-girls» (Universal)- τραγούδια για τα οποία μπορεί ο Γουίλ να καμαρώνει ακόμη και αν του φύγουν τα κορίτσια.

… και τσάι του βουνού
… στα βουνά φωτιά, μα κανείς δεν βιάζεται να φύγει. Όλοι βλέπουν τηλεόραση. Στρατιώτες στον δρόμο και πόλεμος. Ποιος ξέρει γιατί;

τραγουδάει η Αsa με φωνή «από τζάκι». Η μικρή Νιγηριανή (η επόμενη Άγιο; λες και πάλιωσε η παλιά) μ΄ αρέσει που αμφισβητεί, που η σιγουριά την τρομάζει, που εμπιστεύεται τη ρέγκε και τη σόουλ και που μέσα της υπάρχουν μια χαρά τακτοποιημένα ο Μάρβιν Γκέι, ο Πίτερ Τος και ο Φέλα Κούτι. Το τσάι του βουνού σε τραγούδι. Ακόμη και την ώρα που καίνε οι φωτιές….

… Με τους ήχους του πάρτι ακόμη στ΄ αυτιά, επισυνάπτω το δεύτερο των Μattafix, ειδικά αφιερωμένο σε εκείνους που ενθουσιάζονται με τα dub και τις μελωδίες και τις ειδικές αποστολές των ηλεκτρονικών beat που έχουν συνείδηση (Living Darfour) και σχέδια για ανατροπές (Τhings have changed) αλλά και τίποτε να χάσουν στο Got Τo Lose. Οι δύο Βρετανοί, ο Μάρλον Ρούντετ, που γεννήθηκε στο Λονδίνο αλλά μεγάλωσε στην Καραϊβική, και ο Πρίτες Χίρτζι, που έχει ινδικές ρίζες, φτιάχνουν το χαρμάνι του Rhythm & Ηymns (emi), το οποίο το λες με μια λέξη- έστω σύνθετη: νεο-τζαζ, αλλά με πολλές διαφορετικές ερμηνείες.