«Η ροκ σκηνή μοιάζει με σλίπινγκ μπαγκ»

Παύλος Παυλίδης unplugged: ο πρώην λίντερ των Ξύλινων Σπαθιών σε μια σειρά εμφανίσεων, υπό το φως κεριών
Στην πολύπαθη σκηνή του ελληνικού ροκ είναι διαχρονική αξία. Ο Παύλος Παυλίδης διατηρεί σταθερά τη δημιουργική φλόγα του ταξιδεύοντάς μας μέσα από ποιητικούς στίχους και «μπιτάτα» λάιβ. Οι τελευταίες εμφανίσεις του στον «Σταυρό του Νότου» μαρτυρούν ότι έχει θέση στις επιλογές του πιο ανήσυχου κοινού- γι΄ αυτό τις επαναλαμβάνει. Ο πρώην λίντερ των Ξύλινων Σπαθιών, συνοδεία του νέου του γκρουπ (Β Μovies), φέρνει ένα πρόγραμμα ακουστικό. Αφετηρία, η ήπια ατμόσφαιρα του πρώτου του προσωπικού δίσκου «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα». «Όλο το υλικό θα είναι ιδωμένο μ΄ αυτή τη ματιά», λέει.

Η… σκηνοθετική ματιά είναι λιγάκι κόντρα στη γνωστή εικόνα των ιδωμένων λάιβ: σκαμπό, κεριά και ήχος διαυγής- καθόλου λούπες, καθόλου «σύνθια», δίχως τον διονυσιασμό των βραχνών, μεταλλικών κιθαριστικών σόλο. Το εγχείρημα θα ολοκληρωθεί μέσα στον Γενάρη στη Σύρο, σε ένα θεατράκι, η παράσταση θα βιντεοσκοπηθεί λάιβ και θα αποτελέσει την επόμενη δισκογραφική δουλειά του Παύλου Παυλίδη (σκηνοθεσία: Β.Κεχαγιάς).

«Θα είναι μια επιστροφή στα οπτικοακουστικά πάρτι που κάναμε κάποτε, όταν φτιάχναμε τα βιντεοκλίπ μας», αναφέρει. «Πάντοτε περνούσαμε καταπληκτικά τέτοιες στιγμές. Τα βλέπω τώρα καμιά φορά στην τηλεόραση και λέω τι ωραία που ήταν».

Δίνει βάρος σε κάθε κουβέντα του και δεν κομπιάζει καθόλου όταν τον ρωτώ αν νοσταλγεί την εποχή των Ξύλινων Σπαθιών. «Και βέβαια τη νοσταλγώ. Αλλά δεν έχει να κάνει με τα χρόνια που περνάνε, εγώ νοσταλγώ από τα 15 μου…».

Ασφαλώς δε, δεν έχει να κάνει με την εξέλιξη της πορείας του μετά τη διάλυση του γκρουπ του. Και οι δύο προσωπικές δουλειές του, «Αφού λοιπόν ξεχάστηκα» και «Άλλη μια μέρα», έχουν αφήσει τα ίχνη τους στον ισχνό κατάλογο των ξεχωριστών δίσκων των τελευταίων χρόνων.

ΙΝFΟ

Παύλος Παυλίδης στον «Σταυρό του Νότου» (Φραντζή, τηλ.
210-9226.975) από τις 17 Ιανουαρίου και κάθε Πέμπτη.
Έναρξη: 22.30.

Δημιουργικός, σταθερά, λοιπόν. Έτσι κι αλλιώς… «Δεν είμαι κι από εκείνους που δουλεύουν συνέχεια. Μου αρέσει να τεμπελιάζω και το θεωρώ απαραίτητο. Μόνο όταν βρίσκομαι σε φάση που έχω μαζέψει τα πράγματά μου, τα πετραδάκια μου, τα παιχνιδάκια μου και μπαίνω στούντιο, μόνο τότε μπορώ να δουλεύω και 20 ώρες την μέρα. Αλλά παιχνίδι είναι κι αυτό».

Τυχερός άνθρωπος. «Βέβαια θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό», ομολογεί. Και αισιόδοξος (σκέφτομαι). Σπάνιο πράγμα στις μέρες μας, κυρίως για τους ομοτέχνους του… «Είναι λίγο βαρετή η συζήτηση για το πώς πάει σήμερα η δισκογραφία ή το τι θα γίνει αύριο…».

Ναι, αλλά δεν είναι μόνο το πώς πάει η δισκογραφία. Είναι και αν βλέπεις γύρω σου να συμβαίνουν πράγματα. Ενδιαφέροντα πράγματα…

Βλέπω ό,τι βλέπουν όλοι. Σίγουρα δεν συμβαίνουν κοσμογονικές αλλαγές, αλλά κάποια πράγματα γίνονται. Κινείται η κατάσταση- έστω και σε περιορισμένη κλίμακα. Και είναι ωραίο να βλέπεις να αποκρυπτογραφείται η εποχή μας, να προχωρούν τα πράγματα…

Εννοείς στη ροκ σκηνή; Υπάρχει κατ΄ αρχήν; Μα είμαστε μικρή χώρα. Τι σκηνή να υπάρχει; Μάλλον με σλίπινγκ μπαγκ μοιάζει περισσότερο. Κι αυτό δεν είναι ικανό να μας σκεπάσει…


«Αφήστε τη νέα γενιά να ακούει όπως θέλει»

To Ιnternet αλλάζει σιγά σιγά τον τρόπο που ακούμε μουσική. Πολλοί συνάδελφοί σου νιώθουν να απειλούνται από τη νέα κατάσταση…

Να απειλούνται γιατί; Από τη στιγμή που ο άλλος δίνει 15 ευρώ για να ακούσει τη μουσική μου, γιατί να απειλούμαι; Αν ήμουν στιχουργός και δεν μπορούσα να προστατεύσω το πνευματικό μου δικαίωμα, μπορεί και να ένιωθα ότι απειλούμαι. Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που γράφουν αριστουργήματα και είναι στο περιθώριο- δεν έχουν τρόπο να βγουν προς τα έξω. Εγώ έχω την πολυτέλεια και τη χαρά να επικοινωνώ απ΄ ευθείας με τον κόσμο μέσα από τα λάιβ μου- κι αυτό είναι το σημαντικό. Έτσι κι αλλιώς, από τα δικαιώματα των δίσκων τα ποσοστά που φτάνουν σ΄ εμάς είναι γελοία- πάντα ήταν γελοία…

Η νεώτερη γενιά θα μάθει να ακούει διαφορετικά. Παιδιά 8 και 10 χρόνων κυκλοφορούν με i-pod…

Κάτι ξέρει και η καινούργια γενιά. Πάντα κάτι ξέρει. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να ακούνε όπως θέλουν…