«Δεν πούλησα ποτέ την ψυχή μου»

Με τον ρόλο του Φόλντερ στο έργο του Ίψεν «Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν» και με την ανάγνωση ποιημάτων Καβάφη, Καρυωτάκη, Λαπαθιώτη στο συλλεκτικό CD «Λόγου Χάριν» ο θαλερός Γιώργος Μοσχίδης επανέρχεται στο προσκήνιο, κυρίαρχος της τέχνης του.

Σχεδόν δεν πίστευα ότι θα ήταν επιτυχημένο ένα CD με ποιήματα που διαβάζει ο Γιώργος Μοσχίδης. Το άκουσα οδηγώντας και η περιέργεια μετασχηματίστηκε σε απόλαυση. Γιατί έχει τον τρόπο να αποδώσει με συναισθηματική φόρτιση και απλότητα το πνεύμα του Καβάφη και του Καρυωτάκη, την κομψότητα του ύφους του Λαπαθιώτη. «Τα ΄γραψα πέρυσι, σε μια στιγμή έντονης συναισθηματικής κατάστασης.

Ο παραγωγός Βαγγέλης Μπόντας το κράτησε και φέτος αποφάσισε να το εκδώσει, ξεκινώντας μια σειρά με τον γενικό τίτλο “Λόγου Χάριν” (ακολουθεί ο Χρήστος Γιανναράς που διαβάζει Παπαδιαμάντη, Ελύτη και το δικό του “Σχόλιο στο Άσμα Ασμάτων”). Δεν είναι εμπορικό προϊόν. Η ευχάριστη έκπληξη είναι ότι αυτό το CD βρίσκει κοινό. Το έχουμε και στο θέατρο “Άλμα” και βλέπω τον κόσμο που ενδιαφέρεται». Η σχέση του Γιώργου Μοσχίδη με την ποίηση χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940. «Η ποίηση ήταν για μένα ένα καταφύγιο στο όνειρο. Επειδή είχα δύσκολα παιδικά χρόνια- ο πατέρας μου διαρκώς εξόριστος, εγώ να μεγαλώνω με τους παππούδες μου στην Καβάλα-, στην εφηβεία παρουσίασα προβλήματα. Η μητέρα μου με πήγε σε ψυχολόγο. Η συμβουλή του ήταν: ψυχαγωγία. Αντί για το μπιλιάρδο που συνέστησε, εγώ διάλεξα την

ΙΝFΟ

«Τζων Γαβριήλ Μπόρκμαν» στο Θέατρο Άλμα (Ακομινάτου 15-17, Ομόνοια, τηλ.
210-5220.100)

ποίηση. Μπήκα στη φιλολογική κομπανία της Θεσσαλονίκης και από τότε έγινε κομμάτι της ζωής μου».

Θυμόσοφος και κατασταλαγμένος, ο Γιώργος Μοσχίδης συμπληρώνει φέτος 59 χρόνια στο θέατρο (ξεκίνησε από τα μπουλούκια το 1949). Οι εμφανίσεις του είναι αυστηρά επιλεγμένες.

«Προσπαθώ να δαμάσω τον χρόνο που έρχεται καταπάνω μου. Για μένα, με δύο πράγματα δαμάζεται: με τον έρωτα και την τέχνη. Τώρα (γελάει με νόημα)… έχω την τέχνη. Όταν μου έγινε πρόταση για Ίψεν και τη συνεργασία του πολύτιμου φίλου Γιώργου Μιχαλακόπουλου, ενθουσιάστηκα. Και με τον ρόλο. Ο Φόλντερ, ο φίλος τού Μπόρκμαν, είναι ποιητικός χαρακτήρας. Είναι ο μόνος που δεν διεκδικεί κανέναν. Μόνο το όνειρο. Θέλει να είναι ποιητής. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική, αλλά η συνείδησή του είναι ποιητική, με όλη την αθωότητα, την πίστη και την εμμονή για το καλύτερο. Αυτό δεν έχει η τέχνη, η ποίηση, ο έρωτας;».


«Είμαι πάντα ερωτευμένος με το θέατρο»

Παρά το γεγονός ότι σε λίγο θα συμπληρώσει την έκτη δεκαετία στο θέατρο, ο Γιώργος Μοσχίδης, αυτός ο ιδιότυπος καρατερίστας παραμένει ένα μπουντέλι που στηρίζει δύσκολες παραστάσεις και ταυτόχρονα μοντέρνος ηθοποιός, μια καλτ φιγούρα για τους νεώτερους θεατές.

«Πολλές φορές αισθάνομαι ότι με ξεπέρασε η εποχή μου. Αλλά δεν μου αρέσει η στάση εκείνων που στέκονται τρουακάρ στη ζωή, ακόμη και σε όσα αγαπούν πολύ. Εγώ στέκομαι αντίκρυ ή τους γυρίζω την πλάτη. Η ψυχή μου δεν έχει φύγει από το σώμα του, η ύλη μου είναι ζωντανή. Θέλω να “αγγίξω”. Αλλά μόνο με έναν τρόπο πια. Να είναι κι ο άλλος συμμέτοχος. Στη ζωή μου είμαι επικούρειος. Στην τέχνη μου μεταφυσικός. Κάποτε με ρώτησε ένας φίλος: Δεν βαριέσαι να πηγαίνεις στο θέατρο την ίδια ώρα, να παίζεις κάθε βράδυ το ίδιο πράγμα; Κι εγώ τον ρώτησα: Εσύ δεν βαριέσαι να γυρίζεις κάθε βράδυ στην ίδια γυναίκα; Μα εγώ είμαι ερωτευμένος μαζί της, απάντησε. Ε κι εγώ ερωτευμένος είμαι με το θέατρο. Ακόμη. Τώρα μάλιστα που μπορώ να επιλέξω ό,τι θέλω, γιατί δεν έχω την ανάγκη του βιοπορισμού, όπως παλαιότερα, είμαι ακόμη πιο αληθινός απέναντι σ΄ αυτόν τον έρωτα. Βέβαια, πρέπει να πω ότι ποτέ, ακόμη και τότε που είχα ανάγκη τη δουλειά για να ζήσω, δεν πούλησα την ψυχή μου».